Η ευγένεια στην καθημερινή μας ζωή

Δεκεμβρίου 05, 2013

Του Ηλία Κωνσταντινίδη, Συμβούλου Εταιρικής Επικοινωνίας

Θυμάμαι ένα περιστατικό πριν πολλά χρόνια… Τότε στα τρόλεϊ υπήρχαν εισπράκτορες. Ένα πρωί λοιπόν, μπαίνω στο 12 (Κολιάτσου-Παγκράτι)-το θυμάμαι ακόμα- για να κατέβω στο κέντρο. Κόσμος πολύς. Ψηλοστριμωξίδι, «Κάντε ένα βήμα εσείς που είστε μέσα», «Πού να κυρία μου, δεν βλέπετε που είμαι σαν σαρδέλα;», τέτοια ωραία. Με τα πολλά φτάνω μπροστά στον εισπράκτορα με το μηχανάκι. Και του λέω «Καλημέρα». Ω θεοί… Λες και του σκότωσα τον πατέρα…. Το βλέμμα σκοτεινιάζει… Συνοφρυώνεται… Με κοιτάζει καλά-καλά… Και η ατάκα του… «Δε μας παρατάς κι εσύ πρωί πρωί με τις ευγένειες σου;»…

Περιστατικό δεύτερο.

Στην είσοδο σούπερ μάρκετ, επιχειρεί να μπει μητέρα με το καροτσάκι του μωρού της. Βρίσκομαι κι εγώ εκεί και προσφέρομαι να τη βοηθήσω να ανέβει το καροτσάκι ένα μικρό κράσπεδο. Η κυρία τα χάνει… «Σας ευχαριστώ, μου λέει. Υπάρχουν τελικά ακόμα ευγενείς άνθρωποι;»… Είχα κάνει κάτι σπουδαίο;

Περιστατικό τρίτο και… φαρμακερό.

Είναι καλοκαίρι… Ζέστη αφόρητη. Βρίσκομαι στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας σε επαγγελματικό ραντεβού στον Πειραιά. Ανοιχτά τα τζάμια του αυτοκινήτου,-τότε είχα αυτοκίνητο χωρίς air condition και δίπλα μου ένα κουτί με υγρά χαρτομάντιλα. Σε φανάρι κόκκινο που σταματώ, δίπλα έρχεται και σταματάει μηχανάκι με έναν κύριο, κάθιδρο, ταλαιπωρημένο, που φύσαγε και ξεφύσαγε. Η ζέστη είπαμε αφόρητη. Και τότε κάνω κάτι πολύ απλό. Παίρνω ένα χαρτομάντιλο από δίπλα μου και από το ανοιχτό παράθυρο του το δίνω. Κόντεψε να του φύγει το τιμόνι από τα χέρια. Μπλοκάρει, με κοιτάει, κάνει το σταυρό του, ψελλίζει ένα «ευχαριστώ», αλλά μονολογεί… «Ρε τι γίνεται στον κόσμο!»

Τρία περιστατικά και άλλα φυσικά που ο καθένας μας θα έχει να διηγηθεί.

Η ευγένεια

Έμφυτη ή επίκτητη διαδικασία; Δε θα απαντήσω σ’ αυτό το ερώτημα τώρα γιατί δε με απασχολεί. Με απασχολεί η ουσία του πράγματος. Στα παραδείγματά μου η ευγένεια εξέπληξε τους αποδέκτες τους. Γιατί; Οι απαντήσεις εύκολες. Γιατί δεν έχουν συνηθίσει. Γιατί συναντάνε μόνο αγενείς.

Γιατί η ευγένεια δεν είναι «αντριλίκι». Γιατί δεν έχουν μάθει να είναι ευγενείς.

Και το κυριώτερο…Έχουν ίσως μάθει ότι όταν είσαι ευγενής, κάτι θέλεις! Εδώ είμαστε… Σε όλα τα παραπάνω περιστατικά που περιέγραψα, δεν περίμενα τίποτα. Απολύτως τίποτα. Ούτε από τον εισπράκτορα στον οποίο είπα καλημέρα, ούτε από τη μητέρα που βοήθησα να ανεβάσει το καροτσάκι του μωρού της, ούτε από τον άνθρωπο στον οποίο έδωσα ένα χαρτομάντιλο. Θα μου πείτε… Ναι, αλλά η δυσπιστία της εποχής μας, οι περίεργοι τύποι που κυκλοφορούν, οι κλέφτες…

Ναι… Κι εγώ θα πω οι εξωγήινοι, οι Νεφελίμ, οι διεθνείς κατάσκοποι και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Προφάσεις εν αμαρτίαις φίλοι και φίλες. Η ευγένεια δε χρειάζεται παρωπίδες.

Η ευγένεια δεν περιμένει ανταλλάγματα

Η ευγένεια είναι αυθόρμητη ενέργεια… Εντάξει…ίσως όχι και πολύ αυθόρμητη, γιατί  ακόμα και στην ευγένεια κάτι περιμένουμε. Την έκπληξη του άλλου, να τα χάσει γιατί δεν είναι αναμενόμενη συμπεριφορά, να χαμογελάσει και σε τελευταία ανάλυση να μιμηθεί τη δική μας συμπεριφορά.

Δεν φτάνει αυτό σαν επιβράβευση;

 Με τον κ. Κωνσταντινίδη μπορείτε να επικοινωνείτε στο elkonstandinidis@gmail.com

About Author



Τα σχόλια είναι κλειστά.

Ποια είναι η δική σου ερώτηση / σχόλιο;