Photo from www.beliefnet.com

Υπάρχουν κάποιες χαρακτηριστικές ημέρες του χρόνου, που το αίσθημα της μοναξιάς είναι πιο έντονο. Μία από αυτές είναι και η 14η Φεβρουαρίου, ημέρα αφιερωμένη στον Άγιο Βαλεντίνο, γνωστή ως γιορτή των ερωτευμένων.

Ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με τη συναισθηματική του κατάσταση και τον χαρακτήρα του βιώνει διαφορετικά αυτήν την ημέρα. Ακόμα όμως και οι πλέον κυνικοί που στιγματίζουν τη βιομηχανοποίηση του έρωτα αποδεικνύουν ότι αυτή η επέτειος τους απασχολεί αρκετά, θέτοντάς την στο μικροσκόπιο της εκλογίκευσης και προσπαθώντας να της αφαιρούν κάθε ίχνος ρομαντισμού.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι να αντιπαρατεθούμε για το όφελος ή μη μιας τέτοιας επετείου, αλλά να επικεντρωθούμε στο θέμα της αγάπης. Είναι κρίμα ένα συναίσθημα τόσο κεφαλαιώδες στη ζωή κάθε ανθρώπου να τίθεται στο περιθώριο και να χρειάζεται επίπλαστες αφορμές για να έρθει στην επιφάνεια. Η αγάπη προς τον εαυτό μας και κατ’ επέκταση προς τους άλλους και τον σημαντικό Άλλον, πρέπει να είναι διαρκές μας μέλημα.

Όχι υπό την έννοια της αέναης αναζήτησης του άλλου μας μισού, αλλά με την κατάκτηση της επίγνωσης πως δεν είναι πολύ εύκολο να νιώσουμε ασφαλείς, να εμπιστευθούμε και να προσφέρουμε σε ένα σύντροφο, αν πρώτα δεν αντιληφθούμε και δεν αποδεχθούμε τον εαυτό μας. Μιλώντας για εαυτό εννοούμε και πνεύμα και σώμα και ψυχή. Είμαστε μια ολότητα: οι πτυχές μας πρέπει να βρίσκονται σε αρμονία, η ύπαρξη ή έλλειψη της οποίας, αντικατοπτρίζεται στην εικόνα μας. Την  εικόνα μας που χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε και να αγαπήσουμε και ως αυτοεικόνα και ως αυτό που οι άλλοι βλέπουν ως υποψήφιο σύντροφο.

Στόχος: η αγάπη του εαυτού μου!

Με αφορμή λοιπόν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ας θέσουμε νέους στόχους που να εκπληρώνουν μια θετική αλλαγή στη ζωή μας:

- Φροντίζουμε το σώμα μας με διατροφή και άσκηση για να είναι υγιές

- Προσέχουμε την εμφάνισή μας γιατί συμβάλλει στην αισθητική μας

- Οξύνουμε και καλλιεργούμε το πνεύμα μας για να είναι σε εγρήγορση

- Ενδυναμώνουμε την ψυχή μας με αυτογνωσία, αντίληψη των συναισθημάτων μας και ανάληψη των προσωπικών μας ευθυνών στις συντροφικές σχέσεις.

Η επίτευξη της αγάπης του εαυτού μας και η όλη πορεία προς αυτήν, θα μας κάνει πιο δεκτικούς στο να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Τότε, η επέτειος του Αγίου Βαλεντίνου και οι διαφωνίες που εγείρει δε θα μας αφορούν, διότι θα υπάρχει πλέον λόγος να μετατρέπουμε την κάθε ημέρα σε μία μικρή γιορτή!

Γράφει η Ελένη Χαραμή, Ψυχολόγος, Συστημική-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

Το πώς ένας άντρας επιλέγει τη γυναίκα που θα παντρευτεί είναι ένα ερώτημα που απασχολεί γυναίκες από τα 20 τους χρόνια μέχρι τα… 100.

Στα 20 σου χρόνια σε απασχολεί για ευνόητους λόγους, στα 25 αρχίζει η αγανάκτηση, στα 30 η αγωνία, στα 40 το σκέφτεσαι με απογοήτευση και αμέσως μετά αναλόγως με το πώς στα έχει φέρει η ζωή.

Σε κάθε περίπτωση είναι ερώτημα που απασχολεί διαχρονικά. Και αυτό γιατί πολύ απλά άνδρες και γυναίκες σκέφτονται διαφορετικά και πάντα το γυναικείο μυαλό αδυνατεί να συλλάβει πώς αποφασίζει το ανδρικό. Εξαιρούμε την περίπτωση των καπάτσων γυναικών που απλά εντοπίζουν το θύμα τους και από εκεί και έπειτα είναι θέμα χρόνου το πότε θα γίνει δικό τους. Ακριβώς όπως το συνέλαβαν, ακριβώς όπως το φαντάστηκαν.  

Και επανερχόμαστε στο ερώτημα και στο κριτήριο με το οποίο οι άνδρες επιλέγουν τη γυναίκα που θα παντρευτούν.

Σύμφωνα με τον Τζέιμς Αλεν Χάνραχαν, ψυχολόγο ειδικό σε θέματα σχέσεων από το Λος Αντζελες, μπορεί ένας άνδρας να κάνει τέλειο σεξ με μια γυναίκα, να δημιουργεί μαζί της μια σχέση στοργής και αγάπης και να έχουν ένα ικανοποιητικό δέσιμο. Όλα αυτά, όμως, δεν είναι αρκετά για να κάνουν μια γυναίκα ιδανική σύζυγο. Στην πραγματικότητα όλα αυτά έχουν ελάχιστη σημασία.

Το κριτήριο επιλογής δεν έχει να κάνει καθόλου με το σεξ. Είναι πολύ διαφορετικό. Και πολύ πιο απλό. Οι άντρες παντρεύονται τις γυναίκες που τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Τι μπορεί να εννοούν ”καλύτερους ανθρώπους” και πώς μπορεί να το καταλάβουν;

Πολλά πράγματα. Σε μια σχέση που κυλά με φυσιολογικούς ρυθμούς, αυτή η αίσθηση στους άνδρες αρχίσει να δημιουργείται από τη στιγμή που θα γυρίσουν και θα βρουν ένα καθαρότερο σπίτι και ένα καθαρότερο αυτοκίνητο. Ναι, μετράνε και αυτά. Αργότερα έρχονται τα πιο βαθιά. Και καθώς έρχονται τα πιο βαθιά έρχεται και η ανταπόκριση από την πλευρά τους. Καθώς εισπράττουν αυτά τα βάιμπς ενός ευγενικού ανθρώπου τους βγαίνει η φροντίδα.

• Θέλουν να φροντίσουν τη σύντροφό τους (πρώτο σημάδι ότι κάτι πάει καλά).
• Θέλουν να ξέρουν πού είναι η σύντροφός τους, ενδιαφέρονται για το πόσο ασφαλές είναι το αυτοκίνητό τους και θέλουν να είναι σίγουροι ότι η σύντροφός τους θα έχει αρκετό πετρέλαιο το χειμώνα για να έχει ζεστασιά. Μικρά πράγματα που όμως είναι σημαντικά.

Μια γυναίκα ακούγοντάς τα όλα αυτά θα μπορούσε να σκεφτεί «Ουάου αυτά φαίνονται σπουδαία πώς μπορώ να τα πετύχω;».

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί. Γιατί  δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό για να καταφέρει να βγάλει στον φίλο της/σύντροφό της αυτή τη συμπεριφορά. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επιτρέψει να συμβεί.

1. Πρώτον αγαπώντας τον εαυτό της. Ένας άνδρας αγαπά μια γυναίκα που τον αγαπά τόσο-όσο. Πολύ μεν, αλλά όχι περισσότερο απ’ ό,τι αγαπά τον εαυτό της δε. Μερικοί άνθρωποι αυτό το αποκαλούν αυτοπεποίθηση, αλλά δεν είναι. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Η αυτοπεποίθηση είναι όλα όσα μπορείς να κάνεις. Η αγάπη στον εαυτό σου είναι το ποιος είσαι (αυτογνωσία).

2. Το δεύτερο που πρέπει να κάνει μία γυναίκα είναι να αφήσει την αγάπη να έρθει. Αισθάνεσαι άνετα και ότι σου αξίζει να σε φροντίζουν ΟΧΙ για αυτό που κάνεις, αλλά για το ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ.

Το να επιτρέπεις την αγάπη σημαίνει ότι όταν σου λέει να σε βοηθήσει με το αυτοκίνητο, με το πετρέλαιο και ό,τι άλλο, να τον αφήσεις και όχι να λες ότι μπορείς να το κάνεις μόνη σου.

Για να μπορέσει ένας άνδρας να γίνει καλύτερος άνθρωπος, χρειάζεται χώρο και τη δυνατότητα να το καταφέρει.

Με άλλα λόγια ένας άνδρας παντρεύεται μια γυναίκα που πιστεύει ότι θα του κάνει τη ζωή του καλύτερη ή θα του επιτρέψει να κάνει τη ζωή του καλύτερη.

πηγη

www.plus.google.com

Όλοι μας σίγουρα έχουμε γευτεί -σε διαφορετικές εντάσεις και κλίμακες- το μαγνητισμό, τον ερωτισμό, την ακατάληπτη μαγεία και το ασίγαστο πάθος που δίνει η ερωτική σχέση.

Μοιάζει με ένα ταξίδι στα βαθιά, που για τον καθένα έχει διαφορετική αφετηρία και διαδρομή, αλλά πάντοτε συνοδεύεται από τα πιο βαθιά συναισθήματα και τα πιο έντονα γεγονότα: έλξη, δέσμευση, παράδοση, ένωση, συνύπαρξη, χωρισμό, ανασύνθεση.

Και είμαι σίγουρος πώς αν είχα τη δυνατότητα να κάνω ένα αυτοσχέδιο γκάλοπ, ανάμεσά μας, θα συμφωνούσαμε σε συντριπτικό ποσοστό, ότι η ερωτική σχέση είναι μακράν η πιο δυνατή και η πιο καθοριστική από όλες τις υπόλοιπες ανθρώπινες σχέσεις (γονείς – φίλοι – εργασιακό, κοινωνικό περιβάλλον).

Τι είναι όμως αυτό, που καθιστά την ερωτική σχέση «διαφορετική» – ανώτερη, από τις άλλες σχέσεις ;

Όσο σύνθετο και αν φαίνεται, τελικά είναι πολύ απλό.

Είναι η μόνη σχέση στην οποία για να μετέχουμε, συμμετέχουμε τριπλά: ενώνοντας το σώμα, το μυαλό και την ψυχή μας.

Και βέβαια είναι η ερωτική ενέργεια που εκλείεται από την ερωτική διαδικασία και η ιερότητά της, η οποία μας δίνεται κάθε φορά που «κοινωνούμε», δώρο και καύσιμο ενέργειας στη δράση μας, στη ζωή μας.

Είναι το διαβατήριο, που μας οδηγεί προς την αληθινή αγάπη. Αυτή την αγάπη που έχουμε «προγραμματιστεί» να προσφέρουμε αλλά και να τρεφόμαστε από αυτή.

Πώς όμως μπορούμε μέσα στην ερωτική μας σχέση να λειτουργήσουμε «λαμβάνοντας» και αξιοποιώντας αυτό το δώρο;

Αρκεί απλά η ερωτική ένωση και μόνο; Σίγουρα όχι.

Και εδώ κρύβεται άλλη μία σημαντική ιδιότητα της ερωτικής σχέσης που την κάνει να ξεχωρίζει.

Η ερωτική σχέση, έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά και κανόνες, που τη συνθέτουν και εμείς χρειάζεται να τα αναγνωρίσουμε και να τα ακολουθήσουμε.

Προϋποθέτει σεβασμό, θαυμασμό, αλληλο-αποδοχή, κατανόηση.

Πρόθεση καλλιέργειας και ανάπτυξης του χαρακτήρα των συντρόφων και όχι αυτοσκοπό και απείθαρχη κατανάλωση. Έμπνευση και δράση απέναντι στη ρουτίνα και τη συνήθεια.

Ειλικρινή και όχι εκβιαστική δέσμευση στις αρχές της, τόσο στη μοναδικότητά μας όσο και στη μοναδικότητα του συντρόφου μας.

Η αγάπη έχει πάντα ένα λόγο για να λάμψει  και περιμένει στωικά από μας να τον «εφεύρουμε».

Και επειδή η εφαρμογή είναι η καλύτερη δράση, σου προτείνω στην πράξη να αναλάβεις την εξής ενέργεια: Πάρτε λίγο χρόνο για σας, και επιλέξτε να μείνετε σιωπηλοί αλλά κοιταζόμενοι στα μάτια. Μιλήστε μόνο με τα μάτια, -χωρίς λέξεις- και “πείτε” όλα αυτά τα οποία θαυμάζετε και σας εμπνέουν στον άνθρωπό σας.

Έπειτα αγκαλιαστείτε και πάλι σιωπηρά και απολαύστε την αίσθηση της τρυφερότητας και της ένωσης που εσείς δημιουργήσατε.

Η αγάπη δεν μπορεί να μη βρίσκει τον τρόπο για την ευτυχία, ακριβώς γιατί αυτό το νόημα έχει.

Image by: Murad Osmann

Όμορφο πράγμα η αλλαγή και σαν έννοια επιθυμητή και αποδεκτή από όλους μας, αλλά μέσα στη σχέση αποκτά άλλες διαστάσεις.

Πόσες φορές υποσχέθηκες να αλλάξεις συνήθειες και συμπεριφορές που μπλοκάρουν ή δυσχεραίνουν τη σχέση σου και άλλες πόσες φορές ζήτησες από το/τη σύντροφό σου να αλλάξει;

Πόσες φορές αναλώθηκες απλά και μόνο στην επιθυμία και τα ευχολόγια της αλλαγής, χωρίς πραγματικά να την κάνεις πράξη;

Γιατί άραγε μας αρέσει να αναζητάμε ή να εκτιμάμε τις «τεράστιες αλλαγές» χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι και η πιο μικρή αλλά σταθερή διαφοροποίηση στη συμπεριφορά μας, μπορεί να έχει εξαιρετική επίδραση στη σχέση μας;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Προϋπόθεση της αλλαγής, είναι καταρχήν

η αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης.

Ένα βήμα που συχνά ξεχνάμε ή άθελά μας αγνοούμε. Η συνειδητοποίηση του που βρίσκομαι είναι η καλύτερη πυξίδα του που θέλω να πάω. Συμβαίνει επίσης να θέλω να αλλάξω γενικά και αόριστα, χωρίς να είμαι σαφής και συγκεκριμένος στο τι και το γιατί.

Άλλες φορές πάλι επικεντρωνόμαστε –και αυτές είναι οι περισσότερες- στην προσπάθεια να αλλάξει ο «άλλος». Θεωρούμε ότι  –χρησιμοποιώντας λέξεις και συναισθηματικά τρικ- διαθέτουμε το μαγικό ραβδί να μεταμορφώσουμε τον αγαπημένο/η μας.

Πόσο επιφανειακή και εγωιστική είναι αυτή η αντίληψη;

Θα μας άρεσε να είμαστε σε μια σχέση που θα τη χειριζόμασταν με τηλεκοντρόλ ακόμα και αν θεωρητικά θα μπορούσαμε;

Ποιον άραγε έχουμε τη δύναμη και την ικανότητα να αλλάξουμε πραγματικά, παρά μονάχα τον ίδιο μας τον εαυτό;

Πιστεύω πώς θα συμφωνήσεις μαζί μου, πώς ο συντροφός σου και εν γένει η σχέση σου λειτουργεί τέλεια σαν καθρέπτης έχοντας την ικανότητα να φέρνει στην επιφάνεια τις ανάγκες της αλλαγής και της ωρίμανσής σου. Σου αξίζει να είσαι σε μια σχέση που επεκτείνεται, ωριμάζει και εξελίσσεται μέσα από αμοιβαίες αλλαγές.

Πώς όμως μπορούμε να γίνουμε φορείς της αλλαγής και να εμπνεύσουμε και το άλλο μας «ολόκληρο» να κάνει το ίδιο;

Με πράξεις, πράξεις, πράξεις.

Με αυτοκυριαρχία, πειθαρχία και διάρκεια.

Με μικρά αλλά σταθερά βήματα.

Η χαρά που θα σου δοθεί από το ξεκίνημα της αλλαγής σου, θα είναι το εισίτηριο της ολοκλήρωσής και της εμπέδωσής της. Και επειδή η εφαρμογή είναι η καλύτερη δράση,  σου προτείνω στην πράξη να αναλάβεις την εξής ενέργεια:

Κατέγραψε τις 3 κυριότερες αλλαγές που πιστεύεις πώς μπορούν να απογειώσουν τη σχέση σας και ζήτησε από το σύντροφό σου να κάνει το ίδιο και έπειτα ανταλλάξτε απόψεις παραγωγικά.

Το πιο μεγάλο ταξίδι, πάντοτε ξεκίνησε με ένα μικρό αλλά τόσο αποφασιστικό βήμα.

Αλλάζω = Άλλα Ζω

Στοιχεία Επικοινωνίας:

nikolasouranos.com

facebook.com/nikolasouranos

twitter.com/NikolasOuranos

www.plus.google.com

- “Eσύ Φταις !”,  - “Όχι, εσύ φταις!”

Ποιος φταίει τελικά;

Ο ένας, η άλλη, ή και οι δύο μαζί;

Και φταις και δε φταις;

Για να δούμε τι συμβαίνει.

Κάθε φορά που θα ξεκινήσει το γαϊτανάκι της αλληλοκατηγορίας το ζευγάρι, τις περισσότερες φορές για ένα ασήμαντο λάθος, για μια εσφαλμένη εκτίμηση ή κάποια παράλειψη, είναι πολύ δύσκολο να ελέγξει τα εκατέρωθεν συναισθήματα και να μην επιτρέψει στη διαφωνία και τα αλληλοχρεώματα να μη δηλητηριάσουν το ερωτικό κλίμα και τη σχέση συνολικά.

Για τους άνδρες το πιο πιθανό είναι να έχουν ξεχάσει κάποια υπόσχεση που έχουν δώσει, να αμέλησαν κάποια υποχρέωσή τους, ενώ οι γυναίκες για παράδειγμα μπορεί να έχουν βγει εκτός χρόνου σε ένα ραντεβού ή να κρίνουν αυστηρά μια επιλογή του συντρόφου τους.

Τότε η μία φράση, φέρνει την άλλη, και γρήγορα το τοπίο θυμίζει «εμπόλεμη ζώνη».

Στην πραγματικότητα αυτός ο χορός των εκατέρωθεν λεκτικών πυροβολισμών, είναι η ίδια αγωνία, εκφρασμένη από δύο διαφορετικές όψεις, τη θηλυκή και την αρσενική.

Ο άνδρας διψάει για εμπιστοσύνη, αποδοχή και επιβράβευση, ενώ η γυναίκα για συμπόρευση, υποστήριξη, κατανόηση και συναισθηματική πλήρωση.

Κι όμως εμείς επιλέγουμε να ξεσπάσουμε τα νεύρα της ημέρας, ή τις βαθύτερες ανησυχίες μας σε μια «αφορμή», αντί να επιλέξουμε να παραδεχτούμε την κούραση μας ή να ανοίξουμε μια ξεχωριστεί κουβέντα για ό, τι μας απασχολεί.

Η ανάγκη μας να «έχουμε δίκιο» είναι ικανή

να υπερβεί το σεβασμό και την εκτίμηση για το σύντροφό μας;

Αλήθεια, μπορεί να επηρεάσει τελικά και ρεαλιστικά μια απλή παράλειψη, μια καθυστέρηση, μια λάθος εκτίμηση ή κάτι που ξεχάσαμε, τον ανώτερο και πρωταρχικό σκοπό που έχουμε θέση για τη σχέση μας;

Πώς μπορούμε να αφήσουμε την κρίση, την αλληλοκατηγορία και τον καταμερισμό φταιξίματος και να αλλάξουμε οπτική/ προσέγγιση για έναν πιο ενωτικό τρόπο αντιμετώπισης των διαφωνιών; Σου αξίζει να είσαι σε μια σχέση που επεκτείνεις την προσωπικότητά σου, βελτιώνεις τα σημεία που υστερείς και παράλληλα ενθαρρύνεις ενεργά με το παράδειγμά σου να κάνει το ίδιο.

Και επειδή η εφαρμογή είναι η καλύτερη δράση, σου προτείνω στην πράξη να αναλάβεις την εξής ενέργεια:

Την επόμενη φορά που θα κληθείς να διαχειριστείς μια ανάλογη κατάσταση, θα ήταν προτιμότερο αντί να εξαντλήσεις όλη την ευφυΐα σου, στο πώς θα «έχεις δίκιο» ή πώς θα επιχειρηματολογήσεις θίγοντας ή «τιμωρώντας», να γίνεις «στιγμιαίος παρατηρητής» της κατάστασης και να αναλογιστείς πόσο ασήμαντα μικρό είναι αυτό το θέμα που έχει προκύψει απέναντι στη θετική ύπαρξη και την εύρυθμη λειτουργία της σχέσης σου.

Επέλεξε να είσαι εσύ αυτός ή αυτή που πρώτος/η θα αποφορτίσει την ένταση και με το παράδειγμα, τα λόγια ή και μια αγκαλιά, θα παραδειγματίσεις και το/η σύντροφο σου να βγει από τη μονότονα εναλλασσόμενη άμυνα και επίθεση.

Τότε και μόνο τότε, θα επιλέξεις να φρενάρεις στα λόγια και τις πράξεις του ευκαιριακού θυμού και του φόβου.

Θα προστατέψεις τη σχέση σου και θα αναδείξεις τις αληθινές προτεραιότητες και τους στόχους της.

Άλλωστε…

Όποτε μιλάει ο φόβος, λέει πάντοτε ψέματα.

 Ποιος φόβος;

Αυτός που είναι το αντίθετο της Αγάπης.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που αναρωτήθηκες συνειδητά σε τί και πώς συμβάλλεις από τη μεριά σου στην επιτυχία της σχέσης σου;

Μήπως έχεις πιάσει τον εαυτό σου να λειτουργεί κάποιες φορές μηχανικά ή να περιμένει βολικά δράση και πρωτοβουλίες από «απέναντι»;

Είναι κοινά παραδεκτό πώς στην αφετηρία της σχέσης ο ενθουσιασμός και τα όνειρα δίνουν τον τόνο στα συναισθήματα και τις συμπεριφορές, σε μια εκκίνηση που και τα δύο μέρη επιλέγουν να προβάλλουν τις καλύτερες πτυχές της προσωπικότητάς τους. Όμως προχωρώντας βαθύτερα, μέσα από τις εξελίξεις, τα γεγονότα και τις αλλαγές που επιφυλάσσει η ροή της ζωής, η σχέση θα κληθεί να δοκιμαστεί.

Η λιακάδα των πρώτων ανέμελων μηνών, ξαφνικά αντικαθίσταται με μαύρα σύννεφα, βροχή και κρύο. Οι διαφωνίες και οι αντιδιαμετρικές προσεγγίσεις πυροδοτούν αρνητικά συναισθήματα, ξεχειλίζοντας τη θλίψη και την απογοήτευση.

Σαν μια κινηματογραφική ταινία όπου ο πρίγκιπας χάνει τον καλπασμό του πέφτοντας από το άλογό του και η βασιλοπούλα χάνει τη λάμψη της μοιάζοντας με κακιά μάγισσα.

Είμαστε πραγματικά διατεθειμένοι και αποφασισμένοι να εργαστούμε συνειδητά και από κοινού προς την επιτυχία της σχέσης μας;

Η ιδανική σχέση δεν υπάρχει από μόνη της, καλλιεργείται και αναπτύσσεται σε βάθος χρόνου, με θετικότητα και προσαρμοστικότητα και κοινή θέληση.

Σου αξίζει να είσαι σε μια σχέση που επεκτείνεις την προσωπικότητά σου, βελτιώνεις τα σημεία που υστερείς και παράλληλα ενθαρρύνεις ενεργά με το παράδειγμά σου να κάνει το ίδιο. Πώς όμως μπορούμε να εργαστούμε συνειδητά και με ποια εργαλεία μπορούμε να λειτουργήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση;

Το πιο σημαντικό είναι να ακούμε ενεργητικά και παραγωγικά το σύντροφό μας και να αισθανόμαστε πίσω από τις λέξεις τις βαθύτερες ανάγκες του και μαζί με αυτές τη βαθύτερη αγωνία και επιθυμία του για την επιτυχία της.

Όπως αναφέρει ο John Gray στο βιβλίο του, “H Αφροδίτη φλέγεται, ο Άρης παγώνει”:

“...το να είμαστε ισότιμοι δε σημαίνει απαραίτητα ότι

οι άνδρες και οι γυναίκες χρειάζεται να είναι ίδιοι ή ότι πρέπει να γίνουν ίδιοι”

Ας αναζητήσουμε λοιπόν με ειλικρίνεια, σεβασμό και αποφασιστικότητα όποιες διαφωνίες ή διαφορετικές προσεγγίσεις μας προκαλέσουν αλγεινά συναισθήματα πριν αυτές προλάβουν να “γρατζουνίσουν” τη σχέση.

Η εφαρμογή είναι η καλύτερη δράση

Ας αποδεχτούμε τη διαφορετικότητά μας μετατρέποντας σε πλεονέκτημα σύνθεσης και καλλιέργειας της σχέσης. Και επειδή η εφαρμογή είναι η καλύτερη δράση, σου προτείνω στην πράξη να αναλάβεις την εξής ενέργεια: Κατέγραψε τα 5 σημαντικότερα χαρίσματα του χαρακτήρα του συντρόφου σου που πιστεύεις πώς συντελούν στην επιτυχία της σχέσης σας και ζήτησε από το σύντροφό σου να κάνει το ίδιο και έπειτα ανταλάξτε απόψεις παραγωγικά.

Θα ανακαλύψετε έτσι ότι τα παραγωγικά αυτά χαρίσματά σας είναι τα βαθύτερα θεμέλια της σχέσης σας. Κάτι σαν “φάροι αγάπης”, που φωτίζουν την αμοιβαία επέκτασή σας μέσα από την εξέλιξή της.

Γράφει ο Νικόλας Ουρανός, Σύμβουλος Σχέσεων

www.plus.google.com

Άραγε έχεις ποτέ νιώσει «μισός» ή «συμπληρωματικός» μέσα σε μια σχέση;

Βίωσες απογοήτευση από ανεκπλήρωτα ή αντιφατικά αισθήματα;

Μήπως τελικά…

αντί να συνεχίζουμε να ψάχνουμε παραδοσιακά

το άλλο μας «μισό»,

χρειάζεται να αρχίσουμε να αναζητάμε

το άλλο μας ολόκληρο;

Τα περισσότερα προβλήματα που προκύπτουν μέσα σε μία σχέση προέρχονται από τις διαφορετικές επιδιώξεις και τα διαφορετικά «θέλω» των δύο φύλων, που καλούνται να εκπληρωθούν αμέσως μετά την αμοιβαία δέσμευσή τους. Οι αφετηρίες, οι εμπειρίες, τα ζητούμενα φαίνονται αρχικά κοινές, αλλά στην πορεία εμφανίζονται σημαντικά διαφορετικές.

Αυτό συμβαίνει γιατί όλοι μας από μικροί γαλουχηθήκαμε με την πεποίθηση της αναζήτησης του άλλου μας «μισού». Εκείνου του άνδρα ή εκείνης της γυναίκας που θα λειτουργήσει συμπληρωματικά στην προσωπικότητά μας και με την αντίστοιχη συνύπαρξη μαζί του θα λειτουργήσουμε αθροιστικά.

Στις σχέσεις όμως μισό και μισό ποτέ δεν έκανε ολόκληρο.

Είναι ανάγκη να υπερβείς αυτή την παλιά και βαθιά ριζωμένη αντίληψη, που έχει τις ρίζες της, στις πρώτες ταινίες που παρακολουθήσαμε στο σινεμά ή στα μυθιστορήματα που περιέγραφαν «ιστορίες αγάπης». Σου αξίζει να είσαι σε μια σχέση που επεκτείνεις την προσωπικότητά σου, βελτιώνεις τα σημεία που υστερείς και παράλληλα ενθαρρύνεις ενεργά με το παράδειγμά σου να κάνει το ίδιο.

Πώς όμως μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε σε ποιο σημείο βρισκόμαστε ή με ποιο τρόπο μπορούμε να λειτουργήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση;

H εφαρμογή είναι η καλύτερη δράση

Το πιο σημαντικό είναι να αναγνωρίσουμε ή να επανεξετάσουμε το βαθύτερο πρωταρχικό λόγο για τον οποίο βρισκόμαστε ή θέλουμε να δημιουργήσουμε μία σχέση. Όπως αναφέρει ο Neale Donald Walsh στο βιβλίο του “Συζήτηση με τον Θεό 1″: “..σιγουρέψου ότι μπαίνεις σε μια σχέση για τους “σωστούς” λόγους. Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να δημιουργούν σχέσεις για “λάθος” λόγους: για να δώσουν ένα τέλος στη μοναξιά, να γεμίσουν ένα κενό, να αγαπιούνται, ή να έχουν κάποιον να αγαπούν. Κι αυτοί είναι ορισμένοι από τους καλύτερους λόγους. Άλλοι το κάνουν για να γιατρέψουν το εγώ τους, για να πάρει τέλος η κατάθλιψή τους, για να βελτιώσουν τη σεξουαλική ζωή τους, για να συνέλθουν από μια προηγούμενη σχέση ή είτε το πιστεύεις είτε όχι για να μη νιώθουν ανία. Κανένας από αυτούς τους λόγους δε θα λειτουργήσει και αν δεν αλλάξει κάτι πολύ σοβαρό στην πορεία, τότε δε θα αλλάξει ούτε και η σχέση.”

Και επειδή η εφαρμογή είναι η καλύτερη δράση,  σου προτείνω στην πράξη να αναλάβεις την εξής ενέργεια:

Κατέγραψε και ιεράρχησε τις 5 θεμελιώδεις αξίες σου για την ιδανική σου σχέση και ζήτησε από το σύντροφό σου να κάνει το ίδιο και έπειτα ανταλλάξτε απόψεις παραγωγικά.

Ο διάλογος που θα αναπτυχθεί, είναι μία πρώτης τάξης ευκαιρία για αμοιβαία αναγνώριση και αποδοχή και επαναδιατύπωση της κοινής θέλησης για επιτυχία της σχέσης.

www.plus.google.com

Οι άνθρωποι ως επί το πλείστον αρέσκονται στο να σχετίζονται μεταξύ τους και να σχηματίζουν ομάδες, οικογένειες και ζευγάρια. Είναι τότε που ο κάθε ένας από εμάς προσπαθεί να ταιριάξει το δικό του κόσμο με αυτόν του διπλανού του. Συναισθηματικά το άτομο αποκτά δυνατότητες που μόνο του, σε έναν κόσμο απολύτως μοναχικό και ξεκομμένο από τους άλλους θα ήταν τουλάχιστον  αδύνατο.

Και ενώ ο θεσμός της οικογένειας περνάει κρίση, οι κοινωνικές μας δομές εξακολουθούν να μας κατευθύνουν προς το γάμο και την ολοκλήρωσή μας μέσα από τους απογόνους μας. Είναι σύνηθες για ένα ζευγάρι να γνωρίζεται, να ερωτεύεται να συζεί και να καταλήγει στο γάμο. Ο κάθε σύντροφος έχει τις δικές του προσδοκίες, τα δικά του όνειρα και λαχταρά να τα ικανοποιήσει μέσα από το σύντροφό του. Ο έρωτας στις περισσότερες των περιπτώσεων δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι δυνατά, όλα είναι ταιριαστά  και πως ο ένας είναι αρμονικά πλασμένος για τον άλλον.

Αλλά σπάνια είναι έτσι… Το όραμα των κοινών επιδιώξεων, του κοινού σκοπού, του κοινού τους ταξιδιού στη ζωή, είναι μια διαδικασία που χρειάζεται δουλειά και μάλιστα σκληρή δουλειά.

Ο κάθε ένας από εμάς μπαίνει στη σχέση του γεμάτος ανησυχίες, αγωνίες, φόβους και άμυνες που κουβαλάει μέσα του και επηρεάζουν ανά πάσα στιγμή τον τρόπο που σχετίζεται με το ταίρι του. Πάνω στο σύντροφό του προβάλει όλα όσα θέλει, ονειρεύεται, φαντασιώνεται. Ο σύντροφος γίνεται ο καμβάς που ο άλλος αχόρταγα ποθεί να τον χρησιμοποιεί ως μέσο για την πραγματοποίηση των προσδοκιών του. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η απογοήτευση δεν αργεί να έρθει. Η ελπίδα και οι θετικές προσδοκίες γρήγορα μετατρέπονται σε απογοήτευση, ματαίωση και θύμο. Ο κάθε σύντροφος πασχίζει να εδραιώσει τη θέση του, το ρόλο της δικής του εξουσίας και ο αγώνας της προσωπικής και συναισθηματικής του επιβίωσης και κυριαρχίας ξεκινάει.

Είναι σαν το μωρό που κλαίει και σπαράζει μέχρι να έρθει η μητέρα του και να καταλάβει από τι έχει ανάγκη. Τόσο βαθιά και πίσω πάει αυτή η επιθυμία για κατανόηση και παρηγοριά, για άμεση ικανοποίηση και απόλαυση, για ανακούφιση και εξασφάλιση της επιβίωσης. Αυτές οι μνήμες από αυτή την πολύ πρώιμη βρεφική ηλικία, μας συνοδεύουν και μας ακολουθούν και σε όλα τα επόμενα στάδια της εξέλιξής μας. Μέσα από τη σχέση με το σύντροφό μας αναδεύεται αυτή η βαθιά επιθυμία για στοργή, φροντίδα, αγάπη και απόλυτη ταύτιση. Ξαναγεννιέται  η επιθυμία για εξιδανίκευση και αρμονία, για ενότητα και απόλυτη κατανόηση. Όμως, καθώς προχωράνε οι σχέσεις, οι σύντροφοι καλούνται να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον και  να καταλάβουν τη διαφορετικότητά τους.

Συχνά, στο ιατρείο μου σε συνεδρίες ζευγαριών  συναντάω  συντρόφους  με τόσο πολύ θυμό και τέτοια ανικανότητα επικοινωνίας και συνεννόησης που χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα συνεδριών για να αποκατασταθεί έστω ένα μικρό κομμάτι υγιούς επικοινωνίας, για να αρχίσουν να συστήνονται ξανά ο ένας στον άλλον.

Συνήθως είναι ζευγάρια που έχουν πορευτεί μαζί κουβαλώντας  θυμό και απογοήτευση, μα είχαν δυσκολία να το παραδεχτούν και να εκφράσουν τη συναισθηματική τους δυσκολία με ένα χρήσιμο και δημιουργικό τρόπο για τους ίδιους άλλα και το σύντροφό τους. Είναι σημαντικό να καταλάβουν ότι όσο κι αν επιθυμούν να είναι μαζί άλλο τόσο πρέπει να αντιμετωπίσουν τα αρνητικά συναισθήματα που ξεπηδούν μέσα σε κάθε σχέση.

Ζητήματα ανταγωνισμού, εξουσίας, διαφορετικότητας των δυο φύλων, συναισθηματικής νοημοσύνης, κ.λ.π. Το δυσκολότερο σημείο είναι εκείνο που ο κάθε σύντροφος χρειάζεται να αντιμετωπίσει τα δικά του τυφλά και σκοτεινά σημεία, είναι τότε που θα πρέπει να σταματήσει να κατηγορεί το σύντροφό του για όλα του τα προβλήματα και όλες του τις απογοητεύσεις και καλείται να παραδεχτεί  τις δικές του αδυναμίες και τα δικά του λάθη.

Το να στέκεται κανείς αντιμέτωπος με τις δικές του υπερφίαλες προσδοκίες και να νιώθει ξεγυμνωμένος από τις άμυνες που χρησιμοποιεί για να αποφύγει να δει την αλήθεια δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Για να επιβιώσει μια σχέση και να αντέξει στο χρόνο,οι σύντροφοι καλούνται να εφοδιαστούν με υπομονή,  επιμονή και επικοινωνιακή διάθεση.

Ένα συχνό φαινόμενο που μας πληροφορεί για την έλλειψη ικανότητας ενήλικης και ώριμης επικοινωνίας μεταξύ των ζευγαριών είναι όταν ζητούν από το σύντροφό τους να έχει καταλάβει τι σκεφτόντουσαν  και τι επιθυμούσαν χωρίς να  χρειάζεται να το πουν ή να το ζητήσουν. Με αυτή τη φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά καταλαβαίνουμε γιατί πολλές φορές τα ζευγάρια λειτουργούν στη σχέση τους όχι ως ενήλικες, αλλά σαν μωρά που απλά περιμένουν να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους.

Όταν οι ενήλικες μπαίνουν στη σχέση τους χωρίς να έχουν δει κάποια από τα τραύματα της παιδικής τους ηλικίας, αλλά και χωρίς να έχουν αναγνωρίσει πως τα δικά τους βιώματα επηρεάζουν τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες που έχουν από τους συντρόφους τους αλλά και από τα παιδιά τους, τότε οι πιθανότητες για μια επιτυχημένη και ισορροπημένη οικογενειακή ζωή είναι ελάχιστες.

Το μοντέλο των γονιών του κάθε ενός, αποτελεί το πρότυπο για τις μεταγενέστερες σχέσεις του και αυτού του είδους η κληρονομιά είναι μια βάση πάνω στην οποία στηρίζει τις δικές του προσπάθειες για σύνδεση και επαφή με το σύντροφό του. Η επανάληψη συνειδητών και ασυνείδητων μοτίβων  συμπεριφοράς είναι αναπόφευκτη. Η συνειδητοποίηση ότι ένα μεγάλο μέρος της εκάστοτε συμπεριφοράς  οφείλεται στα βιώματά του και η προσπάθεια έλεγχου πάνω στις αχαλίνωτες ασυνείδητες επιθυμίες είναι ένας δρόμος που αν τον ακολουθήσει κανείς μπορεί να επωφεληθεί και να κουμαντάρει την πορεία της δικιάς του σχέσης, της δικιάς του οικογένειας.

Ο σεβασμός για τις διαφορετικές ανάγκες του άλλου, η κατανόηση της διαφορετικότητάς του, η αναγνώριση της πιθανής συμβατότητας ή ασυμβατότητας μεταξύ τους, μπορούν να βοηθήσουν προς μια κατεύθυνση πιο υγιή και πιο συμβατή με την ενήλικη ζωή. Το ότι πολλοί φέρονται και λειτουργούν με τους κανόνες της βρεφικής ηλικίας είναι σίγουρα μια συναισθηματική κατάσταση που χρειάζεται δουλειά, πολλές φόρες τη βοήθεια των εξειδικευμένων ψυχολόγων σε θέματα σχέσεων και βέβαια πάνω από όλα διάθεση για αλλαγή και κατανόηση του εαυτού μας και του συντρόφου μας.

Η αποδοχή του εαυτού μας και των εμπειριών μας,

η αποδοχή των θετικών και αρνητικών στοιχείων του σημαντικού άλλου στη ζωή μας,

αποτελεί το Α και το Ω των προσδοκιών μας.

Όσο πιο κοντά είναι κανείς στην αποδοχή του εαυτού του τόσο πιο κοντά είναι στην πιθανότητα μιας ζωής γεμάτης με πλούσιες συναισθηματικές εμπειρίες.  Μέσα από τη διαδικασία της μάθησης, της σκληρής δουλειάς με τον εαυτό μας, την αγάπη για δημιουργία και την ανάληψη των ευθυνών μας, δημιουργούμε ένα πεδίο μέσα στο οποίο καλλιεργούμε τις προϋποθέσεις  για μια σωστή και ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους.

www.plus.google.com

Ας το παραδεχτούμε: Σε μία νέα σχέση έχουμε την τάση να κοιτάμε τον/την σύντροφό μας μέσω ενός ζευγαριού γυαλιών με φακούς από τριαντάφυλλα! Τα βλέπουμε όλα ρόδινα!

Όποιες ατέλειες και αν παρατηρήσουμε πολύ εύκολα τις διαγράφουμε. Δεν τολμά να μας γνωρίσει στον οικογενειακό του κύκλο; Αυτό θα συμβεί, όταν αυτό συμβεί. Έχει την τάση να αφήνει βρώμικα πιάτα και παπούτσια και ρούχα διάσπαρτα γύρω στο σπίτι; Είσαι εσύ αρκετά οργανωμένος/η και τακτοποιείς τα πάντα και για τους δυο.

Τη στιγμή που θα πάρετε τη σχέση σας πιο σοβαρά υπάρχουν κάποια θέματα τα οποία δεν μπορείτε να τα παραλείψετε. Παρακάτω θα δείτε 10 κόκκινες σημαίες που είναι αιτία ανησυχίας σε κάθε σχέση.

1- Αισθάνεστε την ανάγκη να αλλάξετε για να κάνετε το σύντροφο σας ευτυχισμένο

Όλοι αλλάζουν τις συνήθειές τους στο ξεκίνημα μιας νέας σχέσης. Μπορεί να παρακολουθήσετε μία ολόκληρη σεζόν του CSI επειδή αρέσει στο φίλος σας ή να προσπαθήσετε να γίνετε χορτοφάγος επειδή η φίλη σας είναι (λέξη-κλειδί: προσπάθεια). Γίνεται πραγματικό θέμα όταν προσπαθείτε να αλλάξετε αυτός που είστε ολοκληρωτικά προκειμένου να ικανοποιήσετε τον σύντροφό σας. Είναι ουσιαστικό πρόβλημα όταν βρίσκετε ότι έχετε αλλάξει ολοκληρωτικά από το στυλ των ρούχων σας μέχρι τις σκέψεις σας για να ταιριάζουν με το/τη σύντροφο σας.  Εάν αισθάνεστε ότι πρέπει να προσέχετε τι λέτε και τι κάνετε σαν να σας παρακολουθεί ο σύντροφός σας, ήρθε η ώρα να αφήσετε αυτή τη σχέση.

2- Πρέπει να υπερασπιστείτε το άλλο σας μισό στην οικογένεια και στους φίλους σας

Κανένας δε θέλει το άλλο σας μισό περισσότερο από εσάς. Αλλά θα πρέπει να σας ανησυχήσει αν υπάρχει μια γενική συναίνεση μεταξύ της οικογένειας και των φίλων σας  ότι η νέα αγάπη σας είναι εντελώς λάθος για σας. Όταν όλοι οι φίλοι και η οικογένειά σας είναι αντίθετοι με τη σχέση σας, ήρθε η ώρα να ρίξουμε μια καλή ματιά σε αυτό. Αν βρείτε τον εαυτό σας  να απομονώνεται από τους αγαπημένους σας λέγοντας στον εαυτό σας ότι “αυτοί δεν ξέρουν” γι΄αυτό έχουν αυτή την άποψη, οι πιθανότητες είναι ότι αυτή η σχέση δε θα τελειώσει καλά.

3- Κριτική -ακόμη και αν ειπώθηκε κάτι ως  αστείο- είναι μόνιμα στη σχέση

Αυτός βρίσκει τα μηνύματά σας πραγματικά καταθλιπτικά και σας το λέει κατ ‘επανάληψη. Εκείνη συγκρίνει την πλούσια εκπαίδευσή της με τη δική σας με ένα περιφρονητικό ύφος. Αν υπάρχει υπερβολική κριτική, αυτό θα αρχίσει να επηρεάζει την αυτοπεποίθησή σας. Ήρθε η ώρα να μιλήσετε ή αλλιώς… να πηδήξετε από το πλοίο! Η κριτική, ακόμη και μία επιφανειακή σύγκριση, μπορεί να σας χαλάσει τη διάθεση. Μια υγιής σχέση θα πρέπει να σας ανεβάζει και όχι το αντίθετο.

4- Αναρωτιέστε τι κάνει ο σύντροφος σας όταν δεν είστε μαζί;

Δεν μπορείτε να συνεχίσετε να είστε σε μία σχέση όταν έχετε διαρκώς αμφιβολίες. Σκεφτείτε το εξής: Μήπως η κοπέλα σας ή το αγόρι σας έχει συνεχώς το τηλέφωνο στο αθόρυβο; Μήπως επίσης έχει χρόνο μια δυο φορές την εβδομάδα; Knock, knock!  Δε χρειάζεται να είσαι ντετέκτιβ για να σκεφτείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Εάν δύο και δύο κάνει τέσσερα ήρθε η ώρα να βρείτε μία σχέση που να μη μοιάζει με παιχνίδι μυστηρίου “Βρες το δολοφόνο”.

5- Ο/η σύντροφός σας παίρνει όλες τις μεγάλες αποφάσεις στη σχέση

Μπορείτε να βρεθείτε μόνο όταν είναι βολικό για το σύντροφό σας και κάνετε παρέα μόνο με την οικογένειά του και τους φίλους του. Έχετε πάει σε όλες τις εκδηλώσεις της δουλειάς του, στα πάρτι των φίλων του, αλλά τώρα έχει αποφασίσει ότι  θέλει να πηγαίνει μόνη του. Σας ακούγεται κάτι οικείο; Εάν ο σύντροφός σας κάνει όλα τα πλάνα μόνος και εσείς απλά ακολουθείτε, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε τη σχέση σας.

6- Η σεξουαλική σας ζωή είναι ελλιπής

Μια σχέση δεν πρέπει να είναι  μόνο σεξ, αλλά το σεξ είναι σημαντικός παράγοντας σε μία σχέση. Εάν αισθάνεστε ότι το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει έχει όλες τις ιδιότητες που επιθυμείτε σε ένα σύντροφο, αλλά δεν υπάρχει σεξ δοκιμάστε να κάνετε νέα κόλπα που θα αλλάξουν τη μεταξύ σας χημεία. Πρέπει να υπάρχει και ερωτική ζωή για να έχετε και μία ολοκληρωμένη σχέση.

7- Θέλετε περισσότερο χρόνο αφιερωμένο στον εαυτό σας, ενώ ο/η σύντροφός σας θέλει να περνάει το χρόνο σας μαζί

Θέλετε απεγνωσμένα χρόνο για τον εαυτό σας, ενώ από την άλλη ο φίλος σας παραπονιέται ότι δεν περνάτε χρόνο μαζί. Με άλλα λόγια η συχνότητα της σύνδεσής σας είτε πρόκειται για μηνύματα, τηλέφωνα ή  το να βγαίνετε μαζί, διαφέρει στον καθένα σας. Θα πρέπει να είναι αμοιβαία η διάθεση για το πώς θέλετε να περνάτε τον χρόνο σας, αλλιώς ίσως αυτή η σχέση να μη σας ταιριάζει.

8- Αισθάνεστε προσωπικά υπεύθυνος/-η για την ευτυχία του συντρόφου σας

Προσέξτε τα σημάδια που σας δείχνουν ότι ο/η σύντροφός σας εξαρτάται από εσάς και μόνο από εσάς για να είναι συναισθηματικά ισορροπημένος. Είτε ο/η σύντροφός σας βρίσκετε σε μία απελπισία ή έχει έντονο θυμό, με κάποιο τρόπο θα σας κάνει να νιώσετε ότι εσείς φταίτε για αυτή την κατάσταση και είναι δική σας δουλειά να τον κάνετε να αισθανθεί καλύτερα. Ακόμη και όταν προσπαθήσετε να κάνετε να αισθανθεί καλύτερα πάλι θα το κάνετε λάθος και πάλι εσείς θα φταίτε. Αυτό το είδος της σχέσης είναι δηλητήριο και το καλύτερο είναι να βγείτε από αυτήν.

9- Ο σύντροφός σας ελέγχει ποιον θα δείτε και τι θα κάνετε

Αυτό θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη κόκκινη σημαία απ’ όλα. Αν διαπιστώσετε ότι ο σύντροφός σας ελέγχει το χρόνο σας με τους φίλους ή την οικογένεια, τα οικονομικά σας, τις  επιλογές σας στα ρούχα ή πόσο μακιγιάζ φοράτε, αυτό είναι κάτι που πρέπει να λάβετε πολύ σοβαρά.

10- Βρίσκετε τον εαυτό σας να αναρωτιέται αν είστε στη λάθος σχέση

Μπορεί να ακούγεται οδυνηρά προφανές, αλλά η τάση σας να ηρεμήσετε τις αμφιβολίες που έχετε για τη σχέση σας  μπορεί να καταλήξει να το μετανιώσετε αργότερα. Αλλά αν πραγματικά το σκεφτείτε και δείτε την τελευταία σας σχέση που έληξε άδοξα, θα δείτε ότι από την αρχή είχατε όλα τα σημάδια αλλά θέλατε να τα αγνοήσετε.  Αντ ‘αυτού, να είστε πιο δραστήριοι σχετικά με τις ανησυχίες που έχετε για τη σχέση σας και το πώς θα τις αντιμετωπίσετε με το/τη σύντροφό σας. Συζητήστε με τον/την σύντροφο σας για την αντιμετώπιση αυτών των ανησυχιών. Εάν συνεχίζονται να μην αντιμετωπίζονται τα προβλήματα, συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό που θα σας βοηθήσει.

www.plus.google.com

Είναι σύνηθες να ακούμε διάφορα περιστατικά όπου ο ένας από τους δυο συντρόφους ή και οι δυο μαζί  απατούν ο ένας τον άλλο  και  κακομεταχειρίζονται τη σχέση που έχουν. Όταν μιλάμε για συζύγους ορίζουμε την απιστία ως την παράβαση της συζυγικής πίστης! Άρα, είναι σαφές ότι μιλάμε για την  πίστη που δεν εκπληρώνεται. Αυτό κατά κάποιο τρόπο προϋποθέτει ότι και οι δυο σύντροφοι ή  σύζυγοι έχουν αποδεχτεί τους “όρους πίστης” κάτι που γίνεται με τα δεσμά του γάμου.

Όμως, μιλώντας γενικά οι σύντροφοι μεταξύ τους άτυπα, εκτός και αν έχουν συμφωνήσει κάτι διαφορετικό, ορίζουν τη σχέση τους με κάποιους κανόνες που μέσα σε αυτούς πρωτοστατεί και  η πίστη μεταξύ τους. Δηλώνουν φωναχτά και σιωπηρά ότι πιστεύουνε στον έναν και το μοναδικό, στη μια και μοναδική. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ή απλά προδιαθέτουμε τον εαυτό μας για μεγάλη απογοήτευση και πόνο;

Στον έρωτα μας λέει ο Φρόιντ, προβάλλουμε στον άλλο το ιδανικό μας Εγώ, δηλαδή προβάλλουμε στον άλλο, αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, αλλά δεν είμαστε. Δηλαδή θέλουμε να κάνουμε σχέση με τον καλύτερο εαυτό μας! Στον έρωτα η εξιδανίκευση καλά κρατάει και αυτό πραγματικά μας βάζει σε μεγάλες περιπέτειες. Ακόμα πιο πολύ στην περιπέτεια της απιστίας. Εδώ, θα περιοριστούμε στην σεξουαλική απιστία που όμως είναι σαφές ότι έχει προεκτάσεις σε όλους τους τομείς πίστης για τον ανθρώπινο ψυχισμό.

Τα ειλικρινή συναισθήματα μεταξύ δυο ανθρώπων είναι και η ουσία της δέσμευσής τους και αποτελούν και τα μόνα αξιόπιστα εχέγγυα για τη βιωσιμότητα της σχέσης τους. Βέβαια, η επίγνωση της συναισθηματικής αλήθειας είναι μια διαδικασία που απαιτεί ωριμότητα, εμπειρία και πολλές φορές “αντοχή στον πόνο.”

Γιατί οι άνθρωποι απιστούν;

Γιατί εξαπατούν;

Γιατί αρνούνται να παραδεχτούν την αλήθεια;

Οι απαντήσεις είναι πολλές και διαφέρουν από πλευράς θεωρητικής κατεύθυνσης αλλά και βάθους.

Πρόσφατα κυκλοφορεί η θεωρία  των γονιδίων, όπου διατείνεται ότι έχει εντοπιστεί το γονίδιο της απιστίας και ότι σε αυτό οφείλεται η ταλαιπωρία μας. Όποιος, λοιπόν έχει τούτο το γονίδιο περίσσιο τότε δεν τον σταματάει τίποτα!

Υπάρχει η θεωρία των ορμονών. Άνθρωποι με μεγάλα αποθέματα τεστοστερόνης διαπράττουν το “αμάρτημα της απιστίας” πιο πολύ, πιο εύκολα και κατ’ εξακολούθηση! Υπάρχουν φυσικά και οι ψυχολογικές ερμηνείες του φαινομένου που άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο ρίχνουν κάποιο φως στην καθ’ όλα τυπική συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους που λέγεται ΑΠΙΣΤΙΑ.

Σύμφωνα με τις περισσότερες ψυχολογικές θεωρίες όλοι αποζητάμε κατανόηση, σεβασμό, αγάπη, τρυφερότητα, σεξουαλική ικανοποίηση, πνευματική επικοινωνία.

Όταν λοιπόν το ζευγάρι αποτυγχάνει να σχετιστεί ειλικρινά και περιπέσει στην άσκηση της επίκρισης, της γκρίνιας, της ασέβειας, της ειρωνείας και του σαρκασμού, της αποχής από το σεξ, της βαρεμάρας, της έλλειψης επικοινωνίας, της ρουτίνας, της ασυνεννοησίας, της έλλειψης κοινών ενδιαφερόντων, της αδιαφορίας, κλπ, τότε δεν είναι καθόλου περίεργο που κάποιος από τους δυο ή και οι δυο σύντροφοι αναζητούν μια ΕΞΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ. Η απιστία αποτελεί για το Εγώ, μια πύλη εξόδου από μια κατάσταση που βιώνει ως επικίνδυνη για την ύπαρξή του. Με αυτό εννοώ ότι οι άνθρωποι είμαστε προγραμματισμένοι εξελικτικά να αναζητούμε οτιδήποτε μας κάνει να αισθανόμαστε ευχαρίστηση, ακόμα και αν αυτό πολλές φορές είναι παθολογικό.

Έτσι, όταν το άτομο μέσα στη σχέση για πολλούς και περίπλοκους λογούς δεν αισθάνεται ικανοποίηση και ανακούφιση των ενορμήσεων του, τότε αναζητά με κάθε τρόπο την ευχαρίστηση. Η σεξουαλική ευχαρίστηση εξακολουθεί να είναι στην κορυφή των προτιμήσεων για τους περισσότερους ανθρώπους. Όταν αυτή η βαθιά ανάγκη για ευχαρίστηση καταπιέζεται και απωθείται, τότε το άτομο έχει μεγάλες πιθανότητες να ασθενήσει. Στην καλύτερη των περιπτώσεων όταν η ανάγκη σεξουαλικής ικανοποίησης δεν εκπληρώνεται μπορεί να μετουσιωθεί, δηλαδή να εκπληρωθεί μέσα από άλλες οδούς,  όπως την δημιουργικότητα, την εργατικότητα την κοινωνική καταξίωση, κλπ.

Γυρνώντας στον Φρόιντ, τι πιο φυσιολογικό για το άτομο να προσπαθεί να  επαναπροσδιορίσει το Εγώ του μέσα από κάποιον καινούριο έρωτα, όταν το εταίρο ήμισυ το έχει απογοητεύσει και σε πολλές των περιπτώσεων εκμηδενίσει;

Τι πιο αποτελεσματικό από την αναζήτηση ενός άλλου ιδανικού εαυτού που θα προσφέρει άμεση ανακούφιση και ευχαρίστηση;

Άρα, ο επαναπροσδιορισμός του ατόμου μέσα από την ίδια του τη σεξουαλικότητα έχει τεράστια δύναμη και το άτομο αποζητά σε κάθε ευκαιρία. Όσο σκληρό και αν είναι, ο συνδυασμός της εξελικτικής μας προδιάθεσης για την πιο επιτυχή διαιώνιση του είδους μαζί με την ψυχολογική  και διανοητική μας εξέλιξη δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για όρκους αιώνιας πίστης.

Ναι η σεξουαλική απιστία είναι εδώ και θα παραμείνει εδώ γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι απιστούν όλο και πιο πολύ ανεξαρτήτως φύλου, άλλωστε οι έρευνες το αποδεικνύουν, γιατί μπορούν, γιατί θέλουν, γιατί οι πειρασμοί είναι πολλοί, γιατί το μονογαμικό σύστημα τους έχει απογοητεύσει και γιατί χωρίς τον έρωτα οδηγούμαστε στον σωματικό και ψυχικό θάνατο.

Λέγοντας τα παραπάνω δεν εννοώ ότι δεν είναι κάλο να παραμένουμε πιστοί σε αυτούς που αγαπάμε και μας αγαπάνε σε αυτούς που νοιαζόμαστε  και σε αυτούς που γνωρίζουμε ότι με την πράξη της απιστίας  θα πληγώσουμε ανεπανόρθωτα αλλά και μπορεί να χάσουμε από τη ζωή μας. Δεν λέω ότι το αίσθημα της προδοσίας  είναι ευχάριστο.

Όταν μια σχέση στερεύει από τα αποθέματα ζωντάνιας, ενθουσιασμού, ερωτισμού και άλλων θετικών συναισθημάτων, τότε η προδοσία χτυπάει την πόρτα της σχέσης. Μία τέτοια εξέλιξη προδοσίας και απιστίας θέτει τα όρια του κάθε ατόμου σε δοκιμασία. Ο θυμός φουντώνει, οι πρωτόγονοι μηχανισμοί κτητικότητας, ζήλιας, φθόνου, βίας ενεργοποιούνται στο έπακρο. Συναισθηματικά, το άτομο μπαίνει σε ένα μηχανισμό άμυνας που το κάνει να αντιδρά εκρηκτικά, προσπαθώντας να επανακτήσει τον έλεγχο, να ανταποδώσει τον πόνο που πήρε, να εκδικηθεί.

Σε κάποιες των περιπτώσεων η προδοσία μπορεί να ενεργοποιήσει το διάλογο, την αλήθεια, τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης, την αποκάλυψη των πραγματικών αναγκών του ζευγαριού. Κάθε πράξη πίστης αλλά και απιστίας θέτει ηθικά, κοινωνικά, πολιτισμικά ζητήματα, που είναι εξαιρετικά πολυσύνθετα και καθοριστικά για το πεπρωμένο της κάθε σχέσης.

Οι άνθρωποι στη σημερινή κοινωνία γίνονται όλο και πιο περίπλοκοι, πολλά ερεθίσματα, πολλά μέσα, πολλή προσφορά, όλα πολλά. Οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους και τον προσανατολισμό τους και έτσι εμπιστεύονται όλο και λιγότερο τους άλλους. Η κοινωνία μας με ταχύτατους ρυθμούς γίνεται εγωκεντρική και ως συνέπεια η επιθυμία να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας με ένα καθαρά εγωκεντρικό τρόπο γιγαντώνεται. Έτσι λοιπόν και η δυνατότητα να παραμείνουμε πιστοί κλονίζεται και το ερώτημα “πιστοί σε ποιόν και γιατί;” όλο και περισσότερο μας ταλανίζει. Η δέσμευση, προϋποθέτει ωριμότητα, αγάπη, ελευθερία.

Από την άλλη, η πράξη της απιστίας μπορεί να αποτελεί συμπεριφορά βαθιάς ωριμότητας ή αβάσταχτης ανωριμότητας και ελαφρότητας του είναι. Οι άνθρωποι απιστούν γιατί αναζητούν την ικανοποίηση τους αλλά και την αγάπη που τους λείπει. Υπάρχουμε μέσα στη σκέψη των άλλων, τροφοδοτούμαστε γιατί ξέρουμε ότι κάποιος νοιάζεται για μας, γιατί γινόμαστε σημαντικοί για τους άλλους, γιατί κάποιος εκεί έξω είναι πρόθυμος να μας βάλει στην καρδιά του και να μας εκτιμήσει. Είναι πολλές φορές που η αγωνία αυτή, καλεί  τους ανθρώπους στο αέναο κυνήγι για πληρότητα, ευτυχία, αγάπη και κατ’ επέκταση στην απιστία.

Η ανασφάλεια και ο πανικός απέναντι στη μοναξιά, μπορεί να προκαλέσει μεγάλους μπελάδες  και οδηγεί πολλούς ανθρώπους στη μιζέρια και την αίσθηση του ανικανοποίητου. Έτσι σε πολλές των περιπτώσεων η απιστία μπορεί να αναζωογονήσει το άτομο  που απιστεί και προσωρινά να του δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της πληρότητας. Η τόνωση του Εγώ πολλές φορές γίνεται αυτοσκοπός και η παράβλεψη των παράπλευρων απωλειών αδιάφορη. Η απιστία από μόνη της είναι άλλη μια ανθρώπινη συμπεριφορά, διόλου παράξενη, όμως για να την κρίνουμε και να την αξιολογήσουμε θα πρέπει να την εντάξουμε σε σύστημα συγκεκριμένων δεδομένων.

Έτσι κατά την γνώμη μου η απιστία εξυπηρετεί διαφορετικούς σκοπούς για διαφορετικούς ανθρώπους. Ας μη βιαστούμε να τους κατακρίνουμε.