Η γέννηση της Αφροδίτης, Botticelli

Μέσα στους αιώνες η γυναικεία υπόσταση είναι αυτή που έχει επηρεαστεί  όσο κανένας από τις κοινωνικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές και οικονομικοπολιτικές ανακατατάξεις. Είναι το ον που εξαιτίας του φύλου της έχει  υποστεί  πολλαπλές κακοποιήσεις και σκληρές τιμωρίες. Είναι η κληρονόμος μιας πατριαρχικής κοινωνίας που την οδήγησε σε μονοπάτια χαμηλής αυτοεκτίμησης και μπερδεμένης ταυτότητας. Οι προκαταλήψεις και οι ατελείωτοι μύθοι γύρω από το πρόσωπό της,  οδήγησαν  στον εκτοπισμό της, στη σπίλωση και διαπόμπευσή της.

Ιστορικά, στη χριστιανική παράδοση ξεκινάμε από τη Γένεση όπου πρώτα δημιουργήθηκε ο άντρας  Αδάμ και μετά από το πλευρό του, η γυναίκα Εύα. Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε ότι σε ένα συμβολικό επίπεδο η ύπαρξη της γυναίκας οφείλεται στον άντρα και αυτό την καθιστά κατώτερη. Σαν να μην έφτανε αυτό, η γυναίκα Εύα επιβαρύνεται και με το προπατορικό αμάρτημα και εξαιτίας της και οι δύο τους εξορίζονται από τον αιώνιο παράδεισο και μαζί με αυτούς και το μετέπειτα ανθρώπινο είδος! Πραγματικά η Εύα φαίνεται να τα “έκανε θάλασσα” για όλους μας και ακριβώς αυτό το αμάρτημα βαραίνει τη γυναίκα έως και σήμερα. Η γυναίκα είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την αμαρτία, τους πειρασμούς, την αδυναμία και την καταστροφή. Οι ιδιότητες που της αποδίδονται αφορούν μια οντότητα που είναι μυστηριώδης, σκοτεινή, απρόσιτη, εγωκεντρική, ματαιόδοξη, ζηλόφθονη, σατανική, δολοπλόκος. Η  παγκόσμια μυθολογία την καθιστά υπεύθυνη για πολλά δεινά και συμφορές.

Το 1486 κατόπιν παπικής εντολής  στους ιεροεξεταστές εξαγγέλθηκε το Malleus Maleficarum, ο απόλυτος οδηγός για τις δικαστικές αποφάσεις  κατά των μαγισσών, όπου σύμφωνα με αυτόν οι γυναίκες κυβερνώνται από το ορμέμφυτο και το συναίσθημα. Το έσχατο μίσος και η ακραία αγάπη εκπορεύονται από τη λαγνεία της σάρκας, από την έμφυτη ζηλοφθονία και διεκδικητικότητα. Είναι πιο σαρκικές από τον άντρα, σεξουαλικά αχόρταγες, ματαιόδοξες, διψασμένες για απολαύσεις, ψεύτρες και ξελογιάστρες, και πραγματοποιούν τα σχέδια τους με απάτη. Είναι κατώτερες διανοητικά, δεισιδαίμονες, ευφάνταστες, υποβολιμαίες, απείθαρχες και με φαρμακερή γλώσσα…  

Διαφέρει πολύ η παραπάνω εικόνα από αυτή που εξακολουθούν να έχουν ακόμα και σήμερα ορισμένοι για το γυναικείο φύλο; Η γυναίκα θεωρείται ένα ον επικίνδυνο με δυνάμεις καταστροφικές και που  πρέπει να είναι σε καταστολή. Τα κλισέ της σύγχρονης κοινωνίας  διαιωνίζουν μια γυναικεία ταυτότητα γεμάτη κενά και ελλείμματα, δεν είναι ολόκληρη αλλά ένα κομμάτι του συντρόφου της ενός άντρα που εξαιτίας του υπάρχει.

Και στην αρχαία ελληνική παράδοση και μυθολογία η γυναίκα αντιπροσωπεύει το σύμβολο της σαγήνης, και της πανουργίας, της  αυτοθυσίας  και της υποταγής, της δικαιοσύνης και της εξαπάτησης, της ομορφιάς και του σκότους.

Μερικοί χαρακτηρισμοί, όπως γυναίκα δηλητήριο, γυναίκα αράχνη, γυναίκα αχάριστη, είναι χαρακτηρισμοί που προέρχονται κυρίως από άντρες που έχουν  πληγωθεί και θεωρούν τις γυναίκες ακατανόητες και βαθιά αινιγματικές και απροσπέλαστες.  Φυσικά είναι κατανοητό ότι η γυναικεία ψυχολογία διαφέρει από αυτή του άντρα. Όμως  φαίνεται ότι εξαιτίας της πολυπλοκότητας της γυναικείας φύσης ο άντρας άρχισε να φοβάται αυτό που δεν μπορούσε  να καταλάβει και τον οδήγησε στην υπόταξή της.

Η γυναικεία φιλαρέσκεια είναι μια ακόμη κατηγορία προς αυτή και αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της υπόστασής της.  Ανέκαθεν ένα από τα πρωταρχικά της μελήματα ήταν η διατήρηση της ομορφιάς της, της σφριγηλότητάς της, της νεανικότητάς της,  ακολουθώντας τους  αισθητικούς κανόνες της εποχής. Η ομορφιά αποτελεί και το υπέρτατο σύμβολο της εξουσίας της πάνω στο αρσενικό. Και ενώ η ομορφιά της γυναίκας είναι και ένα ζητούμενο από την πλευρά του άντρα και αποτελεί μια δικιά του επιθυμία να αντικρίζει μια γυναίκα όμορφη και θελκτική, την ίδια στιγμή την υποτιμάει και την κατηγορεί για ρηχότητα και ματαιοδοξία. Πρόκειται για ένα θεμελιώδες ζήτημα και φαίνεται να έχει επηρεάσει  ολόκληρη την πορεία της γυναίκας.

Η δύναμη της γυναίκας είναι η ομορφιά της;

H σχέση που και η ίδια η γυναίκα έχει με αυτή της την ιδιότητα είναι αμφίθυμη και βαθιά ενοχική. Ανέκαθεν την χρησιμοποιούσε για να κατακτήσει αυτά που ειδάλλως της στερούσαν, μα από την άλλη έχει μάθει να την επιδεικνύει ακόμα και εκεί που πλέον δεν της είναι απαραίτητη. Ταυτόχρονα, η στάση του άντρα απέναντι στην γυναικεία ομορφιά είναι μια στάση δέους και φθόνου. Το αρσενικό θαυμάζει το θηλυκό, το ποθεί και το αναζητά σε όλες του τις λειτουργίες. Το αρσενικό  φαίνεται να είναι σε μια ασταμάτητη προσπάθεια συνένωσης με το κομμάτι (πλευρό) που του λείπει! Θαυμάζει αυτό που εκείνη έχει και ταυτόχρονα φθονεί αυτό που εκείνος δεν έχει.

Ο  Aldo Carotenuto μας υπενθυμίζει ότι το  “ένστικτο είναι ένα στοιχείο της γυναίκας που δεν πρέπει να αγνοείται. Αφυπνίζεται από τα μεγάλα πάθη και τις συγκινήσεις και η Αφροδίτη σύμβολο γυναίκας και θεάς του έρωτα και της ομορφιάς είναι εξορισμού η βασίλισσα του πάθους… Τα πάθη του θηλυκού είναι άγρια και ασυγκράτητα σαν την φουρτουνιασμένη θάλασσα που συμπαρασύρει όποιον προσπαθεί να τη δαμάσει.”

Η γυναικεία φύση είναι γεμάτη αντιφάσεις και αυτό την καθιστά περίπλοκη και αρκετά δυσνόητη. Είναι εύκολο να της προσάπτουμε πολλές και διάφορες αρετές, μα και ελαττώματα καθώς η ύπαρξή της παραπέμπει σε μια ψυχολογία γεμάτη συναισθήματα και συγκινήσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι η πιο αποδεκτή και αναμφισβήτητη δύναμη της γυναίκας είναι η ικανότητα της να δίνει ζωή, η μητρότητα. Η επίγνωση αυτής της υπεροχής του θηλυκού απέναντι στο αρσενικό υπέσκαψε τη σταθερότητα και τη συμμετρία των σχέσεών της με το αρσενικό.

Η γυναίκα στην προσπάθεια της να επιβιώσει τις πολλαπλές επιθέσεις από την πατριαρχική κοινωνία έμαθε να μεταμορφώνεται συνεχώς, να μεταλλάσσεται και χρησιμοποιεί κάθε ικανότητά της για να αποφύγει τον έλεγχο από την ανδρική εξουσία. Αυτή η τακτική δημιούργησε ακόμα περισσότερο φόβο από την πλευρά του άντρα αφού μέσα στα χρόνια κατάλαβε ότι η γυναικεία ψυχολογία είναι απρόβλεπτη και ατίθαση.

Δυστυχώς, ιστορικά η δαιμονοποίηση της γυναικείας φύσης συνέβαλε στη δημιουργία μιας απόστασης μεταξύ των δυο φύλων και έτσι η πνευματική και ψυχολογική τους εξέλιξη καθυστέρησε σε μεγάλο βαθμό. Τα δυο φύλα εξακολουθούν να παλεύουν μεταξύ τους και να έχουν μια τεράστια δυσκολία στην αλληλοκατανόηση τους. Η γνωστή φράση “οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη” είναι η επιτομή αυτής της δυσκολίας συνεννόησης,  αρμονίας και δημιουργικότητας. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους και η έλλειψη εμπιστοσύνης  είναι σημεία που καλούνται να λύσουν και να επωφεληθούν των προτερημάτων τους αλλά και της ικανότητας εξέλιξής τους. Αυτού του είδους οι αλλαγές προϋποθέτουν την ισότητα, τον σεβασμό, την αγάπη και τη συνεργασία.

Η γυναίκα είναι πολύ παραπάνω από το μύθο της και αυτή είναι μια πραγματικότητα που  εκφράζεται μέσα από το ίδιο της το έργο.

Η συναισθηματική νοημοσύνη ορίζεται ως η ικανότητα των ατόμων να αναγνωρίζουν τόσο τα δικά τους όσο και τα συναισθήματα των άλλων, να τα ελέγχουν, καθώς και να χρησιμοποιούν αυτές τις πληροφορίες ως οδηγό σκέψης, δράσης και συμπεριφοράς. Αποτελεί, ουσιαστικά, την κοινωνική νοημοσύνη του ατόμου.

Έρευνες έχουν δείξει ότι η συναισθηματική νοημοσύνη συνδέεται άμεσα με την επιτυχία του ατόμου τόσο στην προσωπική του ζωή όσο και στην εργασία του. Αν ένα άτομο έχει ανεπτυγμένη τη συναισθηματική του νοημοσύνη, τότε έχει ταυτόχρονα ανεπτυγμένες κάποιες προσωπικές ικανότητες, όπως την συναισθηματική αυτοεπίγνωση, την αυτοδιαχείριση και την αυτοκινητοποίηση.

Μέσω αυτών των ικανοτήτων μπορούμε να κατανοούμε άμεσα τα συναισθήματά μας και πως αυτά επηρεάζουν τη σκέψη, τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε και την τελική μας απόδοση σε οποιοδήποτε θέμα. Κρίνουμε ποια είναι τα δυνατά και αδύνατα σημεία μας και ανάλογα κάνουμε προσπάθειες για τη βελτίωσή τους. Ακόμα, μπορούμε να ελέγχουμε τα αρνητικά συναισθήματα, να τα φιλτράρουμε και να τα προσαρμόζουμε ανάλογα με την κατάσταση, να διατηρούμε, δηλαδή, την ψυχραιμία και αυτοσυγκέντρωσή μας όταν απαιτείται. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η γνώση των σφαλμάτων μας, η δέσμευση έναντι των υποσχέσεων που έχουμε δώσει και η έντονη προσπάθεια για επίλυση προβλημάτων, μέσω της καινοτομίας και δημιουργικότητας.

Για να αυξήσετε την συναισθηματική σας νοημοσύνη, χρειάζεται να προσαρμόσετε τον τρόπο σκέψης και την γενική φιλοσοφία σας σε όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Η συνεχής μάθηση και η θέσπιση στόχων για το τι θέλετε να γίνετε και που να φτάσετε είναι το κλειδί για την αύξηση της. Οφείλετε να συνειδητοποιήσετε που βρίσκεστε και να σχεδιάσετε πως θα φτάσετε εκεί που επιθυμείτε.

Καταρχάς, χρειάζεται να κάνετε μια ανασκόπηση στον ίδιο σας τον εαυτό. Να εντοπίσετε και να εξακριβώσετε ποια είναι τα δικά σας συναισθήματα πάνω σε διάφορα πράγματα που συμβαίνουν ή όχι, ποιοι είναι οι λόγοι πίσω από αυτά τα συναισθήματα, ποιες είναι οι δυνάμεις και ποιες οι αδυναμίες σας. Πρώτα οφείλετε να ψάξετε στον εαυτό σας. Να προσπαθήσετε να διαχειριστείτε καταστάσεις κοιτώντας τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.

Έπειτα, κρίνεται αναγκαίο να αναπτύξετε την ενσυναίσθησή σας, δηλαδή την ικανότητά σας να αντιλαμβάνεστε τα συναισθήματα των άλλων, να μπορείτε να τα κατανοείτε και να επαινείτε τον διαφορετικό τρόπο σκέψης. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να δείχνετε περισσότερο ενδιαφέρον στα συναισθήματα των ατόμων γύρω σας, να είστε σε θέση να μάθετε γιατί δημιουργήθηκαν και να τους βοηθήσετε αν αυτό χρειαστεί.

Ακόμα, μείζονος σημασίας είναι η γνώση και διαχείριση των σχέσεων στο περιβάλλον σας. Κατανοώντας τα συναισθήματα των άλλων, θα κατανοήσετε και το λόγο ύπαρξής τους. Χρειάζεται να διερευνήσετε λίγο πιο διεξοδικά τα σημάδια που βλέπετε για να φτάσετε στις αιτίες για τις οποίες συμβαίνει κάτι. Μόνο έτσι, γνωρίζοντας τον κύριο λόγο ύπαρξης, θα είστε σε θέση να επιλύετε τις διαφορές και τις συγκρούσεις που θα προκύψουν, καθώς και να καταφέρνετε να καλμάρετε τις εντάσεις και να αναπτύξετε ξανά ένα ευχάριστο κλίμα.

Χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να αυξήσετε ή να βελτιώσετε την συναισθηματική σας νοημοσύνη.

Πέρα από αυτά που αναφέρθηκαν, είναι αναγκαίο να γνωρίζετε ότι το εργαλείο που θα σας βοηθήσει πιο πολύ από όλα είναι η ανατροφοδότηση ή, στην περίπτωση αυτή, η συνεχής αξιολόγηση του εαυτού σας. Να ελέγχετε, δηλαδή, ανά τακτά διαστήματα αν αυτά που κάνετε είναι όντως αποτελεσματικά, αν επιδέχεστε βελτίωση ή αν απέχετε πολύ από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αυτό είναι και ένα μέρος της διαδικασίας της συναισθηματικής νοημοσύνης, να ελέγχετε και να αξιολογείτε τον εαυτό σας και τους άλλους.

Πηγη

Μη φοβάσαι την αποτυχία. Είναι η απόδειξη ότι προσπαθείς και η καλύτερη προετοιμασία και για την επιτυχία.

Δεν μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο μερικοί άνθρωποι σε αντιμετωπίζουν. Μπορείς όμως να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο αντιδράς σε αυτό.

Το πώς φέρεσαι στον εαυτό σου, είναι ο τρόπος με τον οποίο θα φέρονται σε εσένα και οι άλλοι.

Μην προσκολλάσαι στο παρελθόν. Αυτό θα εμποδίσει το μέλλον σου.

Μάθε να αγαπάς το διάβασμα, τα βιβλία. Είναι οι καλύτεροι φίλοι που μπορεί να αποκτήσει κάποιος στη ζωή του.

Μάθε να προσέχεις περισσότερο τι λέει ένας άνθρωπος για τους άλλους, παρά τι λένε οι άλλοι για αυτόν.

Αγάπησε το σώμα σου: να κοιμάσαι επαρκώς, να αθλείσαι, να ακολουθείς μία υγιεινή διατροφή.

Μη στεναχωριέσαι για πράγματα που δε μπορείς να αλλάξεις και δεν είναι στο  χέρι σου.

Μάθε να συγχωρείς και να μην κρατάς μέσα σου κακίες για κανένα.

Δεν είσαι αυτό που σου συμβαίνει. Είσαι αυτό που επιλέγεις να γίνεις.

Εσύ είσαι το μοναδικό άτομο που είσαι υπεύθυνος για την ευτυχία σου.

Μη στεναχωριέσαι για κανένα. Κανένας άνθρωπος δεν είναι τόσο σημαντικός για να σε γεμίζει με πικρία.

Να προτιμάς τη μοναξιά από λάθος ανθρώπους που δε σε εκτιμούν.

Μάθε να μιλάς ανοιχτά. Ο ουσιαστικός διάλογος και η συζήτηση είναι ο χρυσός κανόνας για υγιείς και ισορροπημένες σχέσεις.

Μη φοβάσαι να πεις ναι. Μη φοβάσαι να πεις όχι.

Μία άσχημη ημέρα είναι απλώς μία άσχημη ημέρα. Όχι μία άσχημη ζωή.

Για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις, πρέπει πρώτα να χαλυβδώσεις μέσα σου την ακλόνητη πίστη ότι σου αξίζει να το έχεις.

Μη ζηλεύεις . Θυμίζεις στον εαυτό σου πόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση έχεις.

Και ο σημαντικότερος κανόνας: Η σχέση με τον εαυτό μας είναι η σημαντικότερη που θα αποκτήσουμε σε όλη μας τη ζωή. Να αγαπάς τον εαυτό σου, να του το δείχνεις καθημερινά και να ΜΗ μετράς την αξία σου ανάλογα με το πόσο έχεις αγαπηθεί από τους άλλους.

πηγη

Freedigitalphotos

 
Η μητρότητα είναι μια πράξη ιερή που εκτός από ομορφιά, τρυφερότητα και αγάπη εμπεριέχει και πολύ υψηλή υπευθυνότητα. Γι’ αυτό και είναι καλό να θυμόμαστε κάποιους «χρυσούς» κανόνες:

1. Η εγκυμοσύνη πρέπει να είναι επιθυμητή
Κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο πρέπει να είναι επιθυμητό από τους γονείς τους. Τα ανεπιθύμητα παιδιά, συνήθως, δε βιώνουν αγάπη, υφίστανται σκληρή συμπεριφορά και παραμελούνται με αποτέλεσμα να εμφανίζουν μελλοντικά παραβατική ή εγκληματική συμπεριφορά και εθίζονται στη χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών.

2. Η εγκυμοσύνη χρειάζεται κατάλληλη διατροφή και φροντίδα
Η υποψήφια μητέρα χρειάζεται ιατρική και ψυχολογική παρακολούθηση, υγιεινή διατροφή απαραίτητα χωρίς αλκοόλ, κάπνισμα και άλλους επιβλαβείς αγχογόνους παράγοντες.

3. Επιλογή φυσικού τοκετού
Η μητέρα με το φυσικό τοκετό ελέγχει τη θέση τοκετού και δεν απομακρύνεται το νεογέννητο από τη μητέρα. Το νεογέννητο διατηρεί στενή σωματική επαφή με τη μητέρα για τον θηλασμό και τη μητρική φροντίδα.

4. Όχι στη περιτομή του νεογέννητου
Ο τραυματικός πόνος της περιτομής στο νεογέννητο επιδρά αρνητικά στην ομαλή ανάπτυξη του εγκεφάλου, εμποδίζει το στοργικό δέσιμο με τη μητέρα και μακροπρόθεσμα επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο το άτομο βιώνει τον πόνο και την ευχαρίστηση στη ζωή.

5. Θηλασμός
Η κωδικοποίηση της ανάπτυξης του εγκεφάλου σε συνδυασμό με την οσμή του σώματος της μητέρας κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι σημαντική για τη μετέπειτα ανάπτυξη της σεξουαλικότητας. Η απουσία του θηλασμού έχει σίγουρα αρνητικές επιπτώσεις στην ομαλή ανάπτυξη του εγκεφάλου και του ανοσοποιητικού συστήματος του νεογέννητου, του βρέφους και του παιδιού.

6. Σωματική επαφή
Η επαφή μεταξύ της μητέρας και του βρέφους είναι πολύ σημαντική, καθώς η μητέρα το κρατά συνεχώς πάνω στο σώμα της κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής του. Αυτό το συνεχές απαλό ερέθισμα της κίνησης του σώματος προσφέρει στο βρέφος την καλύτερη δυνατή ανάπτυξη του εγκεφάλου και τη «Βασική Εμπιστοσύνη» που είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη ευτυχισμένης συμπεριφοράς. Το καθημερινό μασάζ ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο τη σωματική επαφή της μητέρας με το βρέφος. Ο πατέρας μπορεί επίσης να μάθει να συνδέεται στοργικά με το βρέφος και το παιδί του και να γίνεται μια πρόσθετη πηγή σωματικής στοργής.

7. Άμεση παρηγοριά
Οι γονείς χρειάζεται να δίνουν άμεση παρηγοριά στα βρέφη και τα παιδιά όταν κλαίνε. Κανένα βρέφος ή παιδί δεν πρέπει να αφήνεται να κλαίει μέχρι να το πάρει ο ύπνος.

8. Σωματική βία
Τα βρέφη και τα παιδιά είναι για να αγκαλιάζονται και δεν θα πρέπει ποτέ, σε καμία περίπτωση, να δέχονται σωματική βία. Όταν η γονεϊκή αγάπη κατά την παιδική ηλικία συγχέεται με επώδυνη άσκηση βίας, θα ενθαρρύνει τη δημιουργία βίαιης έκφρασης της αγάπης κατά την ενήλικη ζωή.

9. Συναισθηματική κακοποίηση
Τα βρέφη και τα παιδιά δικαιούνται το σεβασμό τον γονιών τους και δεν θα πρέπει ποτέ να εξευτελίζονται ή να υφίστανται συναισθηματική κακοποίηση για κανέναν λόγο.

10. Σεβασμός στη μητέρα
Οι μητέρες δικαιούνται σεβασμό και δεν θα πρέπει να υποκαθίστανται από την ιδρυματοποιημένη φύλαξη, η οποία βλάπτει τα παιδιά κάτω των πέντε ετών.

Αρθρογράφος: www.inspireyourlife.gr

Freedigitalphotos

 
Αυτή την Κυριακή 10 Μαΐου τιμούμε τα πιο γλυκά και γενναία πλάσματα, τις μητέρες. Οι λόγοι για να τις τιμήσουμε είναι πολλοί και αυτονόητοι και θα μπορούσε εύκολα κάποιος να πει ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η εκδήλωση της αγάπης μας μόνο τη συγκεκριμένη ημέρα. Αυτό είναι επίσης αυτονόητο αλλά επειδή μοιάζει περισσότερο με δικαιολογία υπεκφυγής, σκεφθείτε ότι είναι καλό που υπάρχουν οι παγκόσμιες ημέρες και μας υπενθυμίζουν ότι τη συγκεκριμένη μέρα χρειάζεται να κάνουμε κάτι που ξεχνάμε μέσα στο άγχος της καθημερινότητας να κάνουμε τις υπόλοιπες ημέρες.

Το να δώσουμε μία ζεστή αγκαλιά και ένα τρυφερό φιλί με τις θερμότερες ευχές μας στο πρόσωπο που μας έφερε στον κόσμο, όχι μόνο δε θα μας κοστίσει αλλά θα μας γεμίσει με χαρά και ευγνωμοσύνη και θα δημιουργήσει όμορφα συναισθήματα και στη μητέρα μας αντίστοιχα.

Υπάρχουμε χάρη σε αυτή, μεγαλώσαμε και γίναμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες χάρη στην αγάπη και τη φροντίδα της, δεν αξίζει να της δείξουμε με τον ελάχιστο τρόπο πόσο πολύ την ευχαριστούμε; Ακόμη κι αν οι σχέσεις με τη μητέρα σας δεν είναι οι καλύτερες ή πιστεύετε ότι δεν εισπράξατε όσα θα θέλατε από αυτήν, τη συγκεκριμένη ημέρα επιλέξτε να τη «συγχωρήσετε» και να θεωρήσετε ότι αυτό έγινε εξαιτίας κάποιας αδυναμίας της ή επειδή κι αυτή αντίστοιχα δεν εισέπραξε όση αγάπη της άξιζε ως παιδί.

 Οι επιλογές για να την ευχαριστήσουμε είναι πάμπολλες, από το να της προσφέρουμε ένα μπουκέτο λουλούδια ή ένα κουτί με γλυκά σοκολατάκια μέχρι να της χαρίσουμε το αγαπημένο της άρωμα ή να της κλείσουμε ένα χαλαρωτικό μασάζ ή ό,τι άλλο γνωρίζουμε ότι την ευχαριστεί πολύ! Η αγκαλιά και το φιλί παραμένει όμως η αλάνθαστη επιλογή!

Πώς καθιερώθηκε

Η γιορτή της μητέρας, στους αρχαίους χρόνους ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.

Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της “Μητέρας Εκκλησίας” αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα τη μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας.

Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.

 Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα και η Κύπρος γιορτάζει τη γιορτή της μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μάη.

Αρθρογράφος: www.inspireyourlife.gr

Freedogitalphotos

Γράφει η Ελένη Χαραμή, Ψυχολόγος, Συστημική-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

“Έχουμε λίγο άγχος, αλλά έχουμε προετοιμαστεί καλά, σίγουρα θα πετύχουμε εκεί που θέλουμε”, είναι τα τυπικά λόγια μίας μητέρας πριν τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Η οικογένεια συστρατεύεται με άπειρες προετοιμασίες και στρατηγικές για την τελική της μάχη. Ο υψηλός βαθμός συγχώνευσης της Ελληνικής οικογένειας και η οντότητά της ως αδιάσπαστο σύνολο, εντάσσουν τις εξετάσεις στο πλαίσιο του κοινού στόχου.

Ο κοινός στόχος συνεπιφέρει ταύτιση ιδεών. Κατά πόσον, όμως, υπάρχει ταύτιση μεταξύ των γονέων και του/της εφήβου; Μήπως τα παιδιά συμμορφώνονται στις προσδοκίες των γονέων από φόβο μη χάσουν την αγάπη τους και δεν εκπληρώνουν τα προσωπικά τους όνειρα και επιθυμίες; Και ακόμα περισσότερο, πώς βιώνεται μία αποτυχία υπό το πρίσμα αυτής της οπτικής;

Η απάντηση κλειδί για κάθε οικογένεια που διανύει ή πρόκειται να διανύσει την περίοδο των Πανελληνίων είναι η υποστήριξη. Ο μαθητής δε χρειάζεται να φέρει και το άγχος των γονέων εκτός από το δικό του, ούτε σαφώς και να αισθάνεται ότι οι εξετάσεις θα κρίνουν και το υπόλοιπο της ζωής του. Οι Πανελλήνιες χρειάζονται “πλάνο επιβίωσης”, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά:

• Βοηθάμε τον έφηβο να θέσει τους στόχους του και να αναλύσει τις προοπτικές του. Δε στηρίζουμε ανέφικτους στόχους, αλλά ούτε και στερούμε τη δυνατότητα της προσπάθειας.

   

• Φροντίζουμε το περιβάλλον μελέτης να είναι ήρεμο. Δεν αποφασίζουμε ραγδαίες αλλαγές στο έτος των εξετάσεων (διαζύγια, μετακομίσεις, ανακαινίσεις κλπ). Ο διαγωνιζόμενος χρειάζεται σταθερό τρόπο ζωής, που να μην εντείνει το άγχος του.

   

• Απαλλάσσουμε τον έφηβο από τις δικές μας προσδοκίες. Κανείς δεν μπορεί να είναι η συνέχειά μας ή ο καθρέφτης που θα προβάλλουμε κάθε δική μας ανεκπλήρωτη επιθυμία.

   

• Απευθυνόμαστε σε ειδικούς που θα βοηθήσουν τον έφηβο να επιλέξει κατεύθυνση σύμφωνα με το δυναμικό, το χαρακτήρα, την προσωπικότητα και τα θέλω του. Έτσι ο στόχος του θα είναι απόλυτα προσωπικός και ο κόπος για να τον κατακτήσει θα αποκτήσει ουσιαστική βαρύτητα.

   

• Σε περίπτωση αποτυχίας, στηρίζουμε τον έφηβο να αποφασίσει κάποιο από τα εναλλακτικά σενάρια που διακριτικά θα του έχουμε παρουσιάσει εξαρχής.

   

• Δε χρησιμοποιούμε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο ποτέ!Πρωταγωνιστής σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο είναι το παιδί και όχι οι γονείς. Λέγοντας “διαβάζουμε”, δε μοιραζόμαστε το φορτίο της μελέτης, αλλά αντίθετα επιφορτίζουμε το παιδί μας με την ευθύνη να επιτύχει για εμάς και όχι για τον εαυτό του.

   

Οι Πανελλήνιες είναι πραγματικά μία δοκιμασία, αλλά το πιο κρίσιμο είναι να βγει ο μαθητής αλώβητος από αυτήν. Το οικογενειακό περιβάλλον διατηρώντας υποστηρικτική και διακριτική στάση, μπορεί να ωφελήσει το παιδί να αισθανθεί σιγουριά και να αντιμετωπίσει με αυτοπεποίθηση τις εξετάσεις. Διαχειριζόμαστε το άγχος και σκεφτόμαστε αισιόδοξα. Η θετική ψυχολογία, είναι πάντα μία καλή αρχή για να διαχειριστούμε κάθε δυσκολία.

Photo from http://kootation.com

“…Φοβάμαι πως δεν είμαι καλή μαμά… Κάθε πρωί ξυπνάω με άγχος, κουρασμένη και σίγουρη πως δεν θα τα προλάβω όλα. Τα παιδιά δεν τρώνε πρωινό, εκνευρίζομαι, χάνουν το σχολικό και εγώ καθυστερώ στη δουλειά. Το απόγευμα μαγειρεύω, καθαρίζω το σπίτι, ενώ τα ελέγχω στα μαθήματά τους και πάλι έρχεται το βράδυ χωρίς να έχω ένα ελεύθερο λεπτό για εμένα. Με το σύζυγό μου δεν προλαβαίνουμε να μιλήσουμε και δεν αντέχω στην σκέψη πως και η αυριανή ημέρα θα είναι ίδια…”

Δεν είναι παρά ο τυπικός λόγος μίας μητέρας, μίας γυναίκας, που κάποιος τρίτος θα έλεγε πως δεν έχει να αντιμετωπίσει κάτι δύσκολο, παρά τη ρουτίνα. Όταν όμως, η καθημερινότητα στερείται των μικρών καθημερινών απολαύσεων που μπορεί να μας προσφέρει, είναι η κατάλληλη στιγμή να ανακτήσουμε τον έλεγχο και να επιδιώξουμε αλλαγή στο πρόγραμμά μας.

Η σημερινή γυναίκα καλείται να φανεί αντάξια των πολλαπλών ρόλων που έχει αναλάβει: σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη, νοικοκυρά και συχνά αισθάνεται ενοχή που δεν επικεντρώνεται στο μητρικό ρόλο, για να προσφέρει στα παιδιά της όλη της την ενέργεια. Θα ήταν εύκολο και απλοϊκό να πούμε: “Ιεραρχήστε τις προτεραιότητες σας”, αλλά συγχρόνως και άτοπο, αφού το ζητούμενο δεν είναι να περιορίσουμε μια γυναίκα στη μητρότητα. Οι αρμονικές συζυγικές σχέσεις, η πληρότητα της επαγγελματικής επάρκειας και η διατήρηση του σπιτικού ενισχύουν την οικογενειακή ισορροπία.

6 απλές συμβουλές για ανάκτηση της ενέργειας στην καθημερινότητα:

• Απενοχοποίηση: Τα παιδιά μας δεν τραυματίζονται αν δεν είμαστε οι βιονικές γυναίκες. Ποιοτικός χρόνος δεν είναι ο πολύς χρόνος, αλλά οι σημαντικές δραστηριότητες και η κάλυψη των αναγκών.

• Επαναπρογραμματισμός: Αν ένα πρόγραμμα δεν είναι λειτουργικό, πρέπει να αλλάξει. Με χαρτί και μολύβι σχεδιάζουμε την καθημερινότητά μας. Ποιος πρέπει να αναλάβει τί. Οι σύζυγοι και τα παιδιά αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους: το σπίτι ανήκει σε όλους.

• Δεν εξιδανικεύουμε το… Σαββατοκύριακο: Αν μεταθέτουμε καθετί ευχάριστο για το Σαββατοκύριακο, σίγουρα δε θα αρκούν οι 48 ώρες του και θα καταλήξουμε να θεωρούμε τις υπόλοιπες ημέρες βασανιστικές. Κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας καθημερινά, γιατί όχι και μαζί με τα παιδιά μας ή και το σύζυγο μας. Η ευχαρίστηση δεν είναι ανταμοιβή, είναι δικαίωμα.

• Συγκαλούμε οικογενειακό συμβούλιο: Σε μια οικογένεια ο καθένας πρέπει να συμβάλλει για την ευημερία του άλλου. Επικοινωνώντας ήπια την κατάστασή μας, θα εκπλαγούμε με την κατανόηση και τη βοήθεια που θα μας προσφερθεί. Αντιθέτως αν επιμένουμε στο να αναλαμβάνουμε εμείς όλες τις ευθύνες, δε διδάσκουμε στα παιδιά μας τον καταμερισμό των δραστηριοτήτων και αποξενώνουμε το σύζυγό μας.

• Μετά από έναν καλό ύπνο… όλα φαίνονται καλύτερα: Δεν πρέπει να παραμελούμε τις επαρκείς ώρες βραδινού ύπνου. Είναι βασική αναζωογόνηση του οργανισμού.

• Ζητάμε βοήθεια: Αν έχουμε εντοπίσει πως στο οικογενειακό μας σύστημα υπάρχει έλλειψη ορίων, δυσκολία στη διάκριση των ρόλων και διαρκής μετατόπιση της ευθύνης, δε διστάζουμε να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό. Πολλές φορές μια εξωτερική ενίσχυση, είναι απαραίτητη.

Τέλος, ας ξεχάσουμε τα πρότυπα! Η αλλαγή προς μία πιο ευχάριστη και λειτουργική καθημερινότητα δεν πραγματοποιείται μέσα από ανέφικτους στόχους και προσήλωση στην τελειότητα, παρά μόνο με μικρά, σταθερά και οργανωμένα βήματα.

Πώς αντιμετωπίζει κανείς δύσκολα γεγονότα που κλονίζουν τη ζωή; Μια απόλυση, το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, έναν χωρισμό, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας; Όλοι μας έχουμε τη δύναμη να ξεπεράσουμε δύσκολες καταστάσεις, κάποιοι άνθρωποι όμως έχουν μια επιπλέον εσωτερική ασπίδα που τους κάνει πιο «ανθεκτικούς» κι έτοιμους να ξανασηκωθούν και να προχωρήσουν.

Ως ψυχολογική ανθεκτικότητα ορίζεται «η ικανότητα του ανθρώπου να προσαρμόζεται στις αντιξοότητες , το τραύμα, την τραγωδία,τις απειλές ή άλλες σημαντικές πηγές στρες-όπως οικογενειακά και διαπροσωπικά προβλήματα, προβλήματα υγείας ή στρεσογόνες εργασιακές ή οικονομικές συνθήκες». (Αμερικανικός Σύνδεσμος Ψυχολόγων -APA).

Επιπλέον, έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που είναι περισσότερο ανθεκτικοί στις δυσκολίες , διατηρούν την πεποίθηση ότι οι δύσκολες στγμές και οι κρίσεις είναι φυσιολογικό κομμάτι της ζωής και ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να τις αντιμετωπίσεις είναι να μαζέψεις τις δυνάμεις σου και να παλέψεις. Με άλλα λόγια, δεν ερμηνεύουν τις αντιξοότητες σαν καταστροφικά πλήγματα, με αποτέλεσμα να μην αφήνουν τα αρνητικά συναισθήματα (όπως π.χ ο φόβος και η ανησυχία για το μέλλον) να τους κυριέψουν και να τους παραλύσουν.

Στο βιβλίο του «Η ανατομία της ελπίδας»,ο Δρ. Jerome Groopman, ιατρός που ειδικεύεται σε θεραπείες καρκίνου, γράφει για το πώς η δύναμη της ελπίδας, αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας της θεραπείας καθώς και της επιβίωσης. Λέγοντας ελπίδα, δεν εννοούμε τυφλή και μη ρεαλιστική αισιοδοξία αλλά αντίθετα, μια αποδοχή της δυσκολίας αλλά και την αποφασιστικότητα να ψάξουμε και να βρούμε λύσεις. Ένας άνθρωπος με ελπίδα, παρόλο που μπορεί φυσιολογικά να αισθανθεί αρνητικά συναισθήματα, δεν καταβάλλεται από αυτά, επειδή μέσα του βαθιά γνωρίζει ότι υπάρχει διέξοδος, εφόσον αναζητήσει τους σωστούς τρόπους.

Η ελπίδα λοιπόν, ενισχύει την ικανότητα του ανθρώπου να κάνει ρεαλιστικά σχέδια και να προσπαθεί να τα εφαρμόσει, πράγμα που είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες της εσωτερικής μας ανθεκτικότητας. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες είναι:

• Οι ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις μέσα στις οποίες το άτομο νιώθει φροντίδα, αγάπη κι υποστήριξη
• Η θετική εικόνα του εαυτού μας, των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων μας
• Οι δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και επικοινωνιακές δεξιότητες
• Η δυνατότητα διαχείρισης δυνατών συναισθημάτων

Για να ενισχύσεις την ψυχολογική σου ανθεκτικότητα,

Συνειδητοποίησε πως έχεις μέσα σου μια υπέροχη, μεγάλη δύναμη που ακόμα κι αν είναι κρυμμένη, υπάρχει και περιμένει από σένα να την αναγνωρίσεις. Πολλές φορές βάζουμε στον εαυτό μας ετικέτες που δεν εξυπηρετούν το καλό μας. Βαφτίζουμε τους εαυτούς μας «αδύναμους», «αποτυχημένους», «καταδικασμένους». Όμως, η δύναμη είναι κάτι που χτίζεται σιγά σιγά, η ανθεκτικότητα κάτι που βελτιώνεται, ιδίως όταν καταλάβουμε, πώς το τραύμα, η αποτυχία και η δυσκολία, είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής, κι ότι εάν δεν υπήρχαν, ως άνθρωποι δε θα είχαμε μέτρο σύγκρισης για τη χαρά, την επιτυχία, την υγεία. Σκέψου: Τι αξία θα είχε η χαρά εάν δεν υπήρχε η λύπη, το αντίθετο της, για να τη συγκρίνεις; Ίσως απλά να μετατρεπόταν σε κάτι ουδέτερο που δε θα ξέραμε τη σημασία του.

Άσε την έννοια «δύναμη» να σου συστηθεί. Δύναμη δεν είναι να μη νιώθεις άγχος, θλίψη, θυμό , φόβο. Δεν σημαίνει πώς δε θα πέφτεις ποτέ. Όμως, όταν πέσεις, δύναμη είναι, να σηκωθείς και πάλι, πιστεύοντας, ότι η δύσκολη κατάσταση που περνάς, δεν είναι το τέλος του δρόμου. Δύναμη είναι να ελπίζεις και να ψάχνεις τρόπους για να λύσεις το πρόβλημα σου, όποιο κι αν είναι αυτό.

Βελτίωσε τις σχέσεις σου και την αίσθηση σύνδεσης σου με τους άλλους. Ένα υποστηρικτικό δίκτυο σχέσεων, είναι από τα πιο σημαντικά κλειδιά που ανοίγουν την πόρτα της ψυχολογικής ανθεκτικότητας. Είναι σημαντικό να αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι κι ότι έχουμε ανθρώπους στους οποίους μπορούμε να εκφραστούμε με ειλικρίνεια. Ακόμα και το να γραφτείς σε εθελοντικές ομάδες που βοηθούν τους άλλους, θα σ’ενδυναμώσει ψυχικά.

Άλλαξε το επίκεντρο της προσοχής σου στρέφοντας το από το πρόβλημα, σε όλα αυτά τα οποία εκτιμάς στη ζωή σου αυτή τη στιγμή. Τι καλό υπάρχει που σου δημιουργεί θετικά συναισθήματα; Προσπάθησε να δώσεις μια διαφορετική ερμηνεία σε αυτό που σου συμβαίνει. Όπως είδαμε παραπάνω, οι ανθεκτικοί άνθρωποι, πιστεύουν πως οι κρίσεις είναι φυσιολογικό κομμάτι της ζωής. Εάν μπορούσες να μάθεις κάτι από τη δική σου κρίση, τι θα ήταν αυτό;

Δώσε νόημα στην καθημερινότητα σου βάζοντας στόχους. Προσπάθησε να θέτεις μικρούς καθημερινούς στόχους που θα σε κρατούν σε εγρήγορση και θα συντελούν στην επίτευξη ενός μεγαλύτερου στόχου. Μετά δράσε για να τους υλοποιήσεις. Αναλογίσου δηλαδή, τι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα που μπορεί να σε βοηθήσει στη σταδιακή εκπλήρωση του σκοπού σου.

Φρόντισε τον εαυτό σου δίνοντας του την ευκαιρία να ξεκουραστεί και να χαλαρώσει. Πρόσφερε του στιγμές απόλαυσης, συμμετέχοντας σε δραστηριότητες που βρίσκεις ενδιαφέρουσες. Δώσε την απαιτούμενη προσοχή και στη σωματική σου υγεία έτσι ώστε να βελτιώσεις τη γενικότερη σου αντοχή και ευεξία.

Εξερεύνησε εναλλακτικές δραστηριότητες που θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν στην έκφραση και διαχείριση των συναισθημάτων σου. Για παράδειγμα, ίσως να σε βοηθά να κρατάς ημερολόγιο όπου θα γράφεις για τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου νιώθωντας έτσι μια αίσθηση ανακούφισης. Πνευματικές δραστηριότητες όπως ο διαλογισμός, μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη διαχείριση των σκέψεων και των συναισθημάτων μας και πολλοί άνθρωποι νιώθουν οτι βοηθούνται απο αυτές.

 πηγη

Ο Φρόιντ θεωρούσε ότι τα όνειρα αποτελούν τη «βασιλική οδό» προς το ασυνείδητο. Όμως, ίχνη ασυνειδήτου δεν βρήκε μόνο στις ιστορίες που πλάθουμε στον ύπνο μας, αλλά επίσης στα λάθη της γλώσσας και στο χιούμορ. Το φροϋδικό ολίσθημα είναι τα λάθη που κάνουμε στο λόγο μας (προφορικό ή και γραπτό) χωρίς προφανές νόημα.

Τα lapsus, ή αλλιώς παραπράξεις, είναι πράξεις παράλειψης ή επιλεκτικής αμνησίας, οι οποίες αποκαλύπτουν κρυμμένα μηνύματα που «γλιστρούν» και ξεφεύγουν από το ασυνείδητο, εκφραζόμενα μέσα στη γλώσσα. Το ασυνείδητό μας δηλαδή παρεισφρέει στο συνειδητό μας χωρίς εμείς να μπορούμε να το ελέγξουμε.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που θέλουμε να πούμε, τα οποία όμως θα προκαλούσαν καταστροφή ή θα πλήγωναν, και άλλα που έχουμε απωθήσει και θάψει στο ασυνείδητο και τα οποία μας αποκαλύπτονται χωρίς να το θέλουμε. Το φροϋδικό ολίσθημα είναι ο μεγαλύτερος φόβος κάθε ανθρώπου που πρόκειται να μιλήσει δημόσια. Και υπάρχουν κατά καιρούς διάφορα παραδείγματα σημαντικών προσώπων, ακόμα και ηγετών χωρών, που έχουν «υποπέσει» άθελά τους σε τέτοια λάθη.

Για τον Φρόιντ, τον πατέρα της ψυχανάλυσης, δεν ήταν αρκετό να ακούει απλά τους θεραπευόμενούς του να λένε τι σκέφτονται. Οι αληθινές, βαθιές επιθυμίες τους, πίστευε, βρίσκονταν στα λάθη της γλώσσας. Αυτά τα λεκτικά ολισθήματα μπορούν να αποκαλύψουν απαγορευμένες και καταπιεσμένες επιθυμίες, οι οποίες είχαν απωθηθεί επιτυχώς (μέχρι εκείνη τη στιγμή) στο ασυνείδητο. Τα λεκτικά λάθη, λοιπόν σύμφωνα με τον Freud, δεν είναι καθόλου τυχαία· είναι σημαντικά κομμάτια του παζλ που μπορούν να μας αποκαλύψουν μια αλήθεια. Άλλωστε, το δηλώνει και η ίδια η ελληνική γνωστή παροιμία «Γλώσσα λανθάνουσα την αληθείαν λέγει».

Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους μπορεί να υποπέσουμε σε ένα φροϋδικό ολίσθημα: αρχικά, η προσπάθεια να προσέξουμε μήπως μας ξεφύγει κάτι, προσπάθεια που τελικά έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, και μια εσωτερική καθοριστική ένταση που σχετίζεται με κάτι «απαγορευμένο». Αυτές οι εντάσεις, επειδή δεν γίνονται αποδεκτές από το συνειδητό μέρος του ατόμου ή από την κοινωνία, βρίσκουν διέξοδο στη γλώσσα ή και στο χιούμορ.

Σύγχρονη αντίληψη για το φροϋδικό ολίσθημα

Ο όρος χρησιμοποιείται αρκετά μέχρι και σήμερα, πολλές φορές με χιουμοριστικό τρόπο, σε περιπτώσεις που κάποιος κάνει ένα λάθος στην ομιλία του. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως λέμε ότι το λάθος αποκαλύπτει κάποιο κρυμμένο συναίσθημα από πλευράς ομιλητή.

Αν και ο Φρόιντ έδωσε μεγάλο βάρος στο κρυφό νόημα αυτών των λαθών, τα λεκτικά λάθη αποτελούν πολλές φορές απλά ένα αναπόφευκτο μέρος της ζωής μας. Σύμφωνα με μία εκτίμηση που έγινε σε άρθρο του Psychology Today, οι άνθρωποι κάνουμε ένα με δύο λάθη για κάθε 1.000 λέξεις που αρθρώνουμε.

Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 7 με 22 λεκτικά ολισθήματα κατά τη διάρκεια της μέρας, ανάλογα το πόσο πολύ μιλάμε. Κάποια από αυτά τα λάθη μπορούν πράγματι να αποκαλύπτουν ασυνείδητες σκέψεις και συναισθήματα, αλλά σε άλλες περιπτώσεις, αποτελούν απλές περιπτώσεις κεκτημένης ταχύτητας και λαθών. Ορισμένες έρευνες έχουν υποστηρίξει την ιδέα του Φρόιντ ότι οι ασυνείδητες ή καταπιεσμένες σκέψεις μπορούν να αυξήσουν την πιθανότητα λεκτικών λαθών.

Για παράδειγμα, οι Motley and Bears (1979) βρήκαν ότι οι συμμετέχοντες που πίστευαν ότι μπορεί να νιώσουν πόνο από ηλεκτρικό σοκ ήταν πιθανότερο να κάνουν λεκτικά λάθη που σχετίζονταν με τη δοκιμασία. Επίσης, όσοι βρίσκονταν κοντά σε μια γοητευτική ερευνήτρια ήταν επίσης πιθανότερο να τους ξεφύγουν φράσεις και λέξεις που σχετίζονταν με το φλερτ. Σε πολλές περιπτώσεις, όσο περισσότερο προσπαθούμε να μην σκεφτούμε κάτι, τόσο πιθανότερο είναι αυτό να διεισδύσει στο νου και συνεπώς στο λόγο μας.

πηγη

Όμως, είναι αυτή που μας επιτρέπει να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και να ξέρουμε πώς ν’ απαντούμε με σεβασμό. Μην παίρνετε θέση άμυνας – κάντε ερωτήσει.

Όταν κάποιος μας ασκεί κριτική, η πρώτη μας αντίδραση είναι να πάρουμε θέση άμυνας.

Δεχόμαστε την κριτική σαν κάποιο είδος επίθεσης. Μας πληγώνει και την αισθανόμαστε προσβλητική. Γι’ αυτό αντιδρούμε έτσι. Ωστόσο, όταν παίρνουμε θέση άμυνας, θέλουμε να αντεπιτεθούμε.

Κρίνουμε και εμείς τον άλλον και προσπαθούμε να του δώσουμε μια γεύση του ίδιου του φαρμάκου. Αν θέλετε να μάθετε πώς να υπερασπίζεστε τον εαυτό σας με αυτοπεποίθηση ενάντια στην κριτική, δεν θέλετε να πάρετε αυτή τη διαδρομή. Η αντεπίθεση μας κατεβάζει στην πραγματικότητα στο επίπεδο του άλλου.

 Γι’ αυτό όταν έχετε την παρόρμηση ν’ αμυνθείτε ενάντια στην κριτική, σταματήστε, αναπνεύστε και κάντε μια ερώτηση. Η ερώτηση είναι κάτι που δεν περιμένει εκείνος που σας ασκεί κριτική.

 Για παράδειγμα, αν σας πει κάποιος, «Τι φοράς σήμερα;” αντί να προσπαθήσετε να δικαιολογηθείτε δείχνοντας την ανασφάλειά σας ή ν’ αντεπιτεθείτε, είναι προτιμότερο να ρωτήσετε: «Τι σημασία έχει το τι φοράω;” Το πιο πιθανό είναι να μην ξέρει πώς ν’ απαντήσει. Ή, αν απαντήσει, η απάντησή του δε θα έχει νόημα. Το σημαντικότερο είναι να μην αφήσετε την κριτική του να σας θυμώσει, πόσο μάλλον να σας κάνει να αισθανθείτε άσχημα για τον εαυτό σας.

Αποδεχθείτε την κριτική με αυτοπεποίθηση

Αν κάποιος σας ασκήσει κριτική για κάτι που έχετε κάνει, όχι για να σας κάνει να αισθανθείτε άσχημα αλλά επειδή έχει δίκιο, δεν είναι καλή ιδέα να μπείτε σε θέση άμυνας. Αν ένας φίλος σας σάς επικρίνει επειδή αργείτε να ετοιμαστείτε για να τον συναντήσετε, δεν είναι καλό να πείτε «Θυμάσαι τότε που σε περίμενα εγώ;” Αυτή η αντίδραση στην κριτική δεν δυναμώνει τις σχέσεις. Τις υπονομεύει, σιγά-σιγά μέχρι να διαλυθούν.

Η ιδανική απάντηση θα ήταν μία με αυτοπεποίθηση, όπως λόγου χάρη, «Έχεις δίκιο, καθυστέρησα αρκετά.” Ένα ακόμη παράδειγμα. Αν σας πουν κάτι του τύπου «Δε μπορώ να σου μιλήσω, δεν ξέρεις τίποτα για την πολιτική,” μπορείτε ν’ απαντήσετε, «Αυτό είναι αλήθεια, δεν έχω ιδέα από πολιτική.” Να παραδέχεστε ότι δεν γνωρίζετε κάτι ή ότι είστε λάθος.

 Όμως, μην αφήσετε ποτέ κανένα να σας πατήσει ή να σας κάνει να πιστεύετε πως πρέπει ν’ αλλάξετε. Αν δεν γνωρίζετε από πολιτική επειδή δε σας ενδιαφέρει, δεν υπάρχει λόγος να βάλετε τα δυνατά σας να μάθετε, μόνο και μόνο επειδή σας έκανε κάποιος να αισθανθείτε άσχημα.

Αποδεχθείτε το ως μέρος του εαυτού σας και εκφράστε τη γνώμη σας χωρίς ντροπή. Αμυνθείτε με αυτοπεποίθηση, αλλά να σέβεστε τη γνώμη των άλλων Τώρα, υπάρχει κάτι σημαντικό το οποίο δεν θα πρέπει ν’ αφήσουμε εκτός. Μπορείτε ν’ αμυνθείτε με αυτοπεποίθηση αρκεί να σέβεστε τη γνώμη του άλλου. Πάνω απ’ όλα όμως να σέβεστε τον εαυτό σας. Αν σας πει κάποιος ότι τα ρούχα σας είναι γελοία, δεν υπάρχει λόγος να προσβληθείτε ή ν’ απορρίψετε τη γνώμη του.

Σεβαστείτε τη, δεχτείτε τη και πείτε «Ναι; Εμένα μ’ αρέσουν.” Δεν μπορούν όλοι να έχουν το ίδιο γούστο και δεν υπάρχει κανένας λόγος ν’ αλλάξετε το δικό σας. Μπορείτε να σεβαστείτε το γεγονός ότι ο άλλος ήταν ειλικρινής και σας είπε την άποψή του. Θα πρέπει όμως να θυμάστε ότι η δική σας γνώμη μετράει περισσότερο.

Δεν έχει σημασία αν αρέσει στους άλλους το ντύσιμό σας. Αν αρέσει σ’ εσάς είναι εκείνο που μετράει. Αν σκέφτεστε έτσι, θα μάθετε πώς να είστε πιο ευέλικτοι με τη γνώμη και το γούστο των άλλων.

πηγη