Η γοητεία που αποκαλύπτει κάθε δημιουργική πρωτοβουλία δε βρίσκεται στο καινοτόμο που κομίζει ούτε στην ευφάνταστη λειτουργικότητα της ιδέας που υπηρετεί. Συνήθως καλά κρυμμένη, η ομορφιά της βρίσκεται στο πάθος του δημιουργού που έχει κινητήρια δύναμη την απροσδόκητη ουσία του έρωτα. Ποτέ η ζωή και η ιστορία δεν πορεύτηκαν χωρίς αυτόν που στην αρχαιότητα δεν ήταν μόνο θεός, αλλά συμβολικά ο νικητής του χάους και υπαίτιος της κοσμογονίας που καρποφόρησε το σύμπαν και τον άνθρωπο.

Η ανθρωπότητα, πάνω από την υλική της υπόσταση, είναι γέννημα ενός μεγάλου έρωτα και η συνέχειά της εξαρτάται από την αγάπη, μια δύναμη συγγενική που ωριμάζει, ολοκληρώνει και απελευθερώνει από τις εμμονές που κρατούν τα πρόσωπα δέσμια του υπερτροφικού εγώ. Ο έρωτας ως δύναμη ακατάπαυστη κι επαναστατική είναι τόσο τρικυμιώδης που φοβίζει πάντα τα καθεστώτα, κι αυτά με τη σειρά τους σπεύδουν να τιμωρήσουν χωρίς δισταγμό τους παραβάτες. Ο Προμηθέας μαρτυρούσε στο βράχο, η Αντιγόνη θυσιαζόταν για την τιμή του αδελφού της και ο Ρωμαίος πέθαινε για μια αγάπη που ήταν αντίθετη στα κοινωνικά πρότυπα.

Σήμερα, στην εποχή του νέου ιστορικού υλισμού, οι ποιητές κουράστηκαν, οι ραψωδοί σώπασαν και ο έρωτας δεν τραγουδιέται πια. Η έμπνευση δεν έρχεται από μέσα αλλά μένει εκεί έξω, όχι μεταξύ των ανθρώπων αλλά αποστασιοποιημένα πέραν από αυτούς. Η αιτία μεταφράστηκε στις λογιστικές διαδικασίες των συμπακτωμένων πληροφοριακών βάσεων που ακολουθούν τον αλγόριθμο κάποιας δήθεν «λογικής» απαξιώντας για ό,τι δε χωρά στις ηλεκτρονικές τους φόρμες.

Ποιά «λογική» όμως μπορεί να ανατρέψει

τα δεδομένα των στενών και άκαμπτων συμβάσεων,

ποιά δύναμη μπορεί να αφυπνίσει τη συνείδηση

και ποιό αίτιο μπορεί να αυξήσει δραματικά τη ροή του αίματος

προκειμένου να δώσει το κίνητρο για δημιουργία, αν όχι ο έρωτας;

Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιον να πεταχτεί στον ύπνο του για να αποτυπώσει στο χαρτί μια νέα ιδέα και τι μπορεί να τον κάνει να βουτήξει στη θάλασσα τα μεσάνυχτα για να μοιραστεί μια στιγμή «τρέλλας» με έναν άνθρωπο στα μάτια του οποίου καθρεφτίζονται με τρόπο μονοσήμαντο οι γαλαξίες και τα αστρικά νεφελώματα!

Ο ανίκητος έρωτας του Σοφοκλή είναι η ορμή που ανασταίνει το ανθρώπινο πνεύμα ακόμη κι όταν αυτό παραδίνεται στο έρεβος της απροθυμίας. Μοιάζει με το σπινθήρισμα του κινητήρα που επιταχύνει από νεκρή θέση και ταξιδεύει στο σύμπαν με σκοπό να αποδυθεί τον ατομισμό και τον εγωισμό και να παραδοθεί στην ετερότητα. Ο μέγας έρως, ο στρατηγός, που απαρνιέται καβαφικά την κάθε απόλαυση της ρουτίνας, που κάνει τον χρόνο να μην έχει πια σημασία και τον χώρο να διαστέλλεται. Το «έν» δεν σημαίνει τη μονάδα αλλά την αδιαίρετη ύπαρξη.

Οι ώρες της κρίσης γίνονται ημέρες, οι ημέρες μήνες και οι μήνες χρόνια γιατί δεν έχει γεννηθεί αυτός ο μεγάλος έρωτας, ο αμοιβαίος, ο νικητής. Κι η θλίψη μιας ζωής χωρίς δημιουργία, χωρίς έρωτα, είναι άγονη. Στερείται το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό!

Πηγή: www.rizopoulospost.com

Η απάντηση μπορεί να ακούγεται απλή, αλλά δεν είναι.

Λένε πως ο έρωτας «χτυπά» την πόρτα μας πολύ λίγες ως ελάχιστες φορές. Κάποιοι μάλιστα κάνουν λόγο για έναν και μοναδικό έρωτα στη ζωή κάθε ανθρώπου…

Αν πράγματι ισχύει κάτι τέτοιο, τότε πως στα κομμάτια όλοι γύρω μας (ακόμα και εμείς οι ίδιοι), νιώθουν ερωτευμένοι κάθε μήνα, χρόνο (μερικοί και εβδομάδα) με διαφορετικούς ανθρώπους; Κάνουμε κάτι λάθος ή μήπως όλα αυτά τα ρητά περί έρωτος αποδεικνύονται εσφαλμένα στην πράξη;

Νομίζω τίποτα από τα δυο! Όλοι οι άνθρωποι έχουμε νιώσει ερωτευμένοι με διαφορετικούς ανθρώπους και ναι, δεν κάναμε κάτι λάθος. Όμως, αυτό που πάθαμε δεν ήταν αυτό που λένε ο πραγματικός έρωτας, ο ένας και μεγάλος, αυτόν που λένε δηλαδή τα «διάσημα» ρητά…

Δεν ήταν κάτι άλλο από αυτό που αποκαλούμε ενθουσιασμό! Ναι, ναι, ναι, αυτή η λεξούλα, αυτή η ύπουλη λεξούλα με τα δυο «πρόσωπα». Ο ενθουσιασμός που από τη μια πλευρά σε ανεβάζει στον έβδομο ουρανό και έπειτα, όταν «ξεφουσκώνει» σε έναν από τους δυο υποτίθεται ερωτευμένους, τότε ρίχνει τον άλλον από τους δυο υποτίθεται ερωτευμένους στα… τάρταρα! Εκεί όπου θα κλάψει, θα γκρινιάξει, για να περάσει μια εβδομάδα και να νιώσει σα να μην έγινε ποτέ τίποτα, αφού θα βρεθεί κάποιος καινούριος ενθουσιασμός!

Πράγματι έτσι είναι ο ενθουσιασμός… Σε χτυπάει κατά κούτελα και κάθε φορά νομίζεις ότι ζεις τον απόλυτο έρωτα, μέχρι να κάνει τον κύκλο του και η πραγματικότητα σε κάνει να καταλάβεις ότι αυτός ο έρωτας δεν υπήρξε τελικά σε καμία από τις δυο πλευρές. Και εδώ που τα λέμε είναι πολύ λογικό να μπερδευόμαστε, αφού έχει πολλά κοινά στοιχεία με αυτό που λέμε πραγματικό έρωτα. Φταίνε όμως τα κοινά στοιχεία; Ή μήπως θέλουμε να πιστεύουμε κάθε φορά που ενθουσιαζόμαστε, ότι βρήκαμε τον μοναδικό μας έρωτα;

Και εδώ κάπου έρχεται το «κρίσιμο» ερώτημα.

Πως ξεχωρίζεις τον αληθινό έρωτα από τον ενθουσιασμό;

Η απάντηση μπορεί να ακούγεται απλή, αλλά δεν είναι…

Τον αληθινό έρωτα τον νιώθεις. Και όχι όπως νιώθεις τον ενθουσιασμό, νομίζοντας ότι είναι ο έρωτας. Και όταν τον νιώσεις, τότε εκεί καταλαβαίνεις πόσο καλά έπλαθες τόσο καιρό το «παραμυθάκι» του ενθουσιασμού, για να μοιάζει έστω και λίγο με τον μοναδικό έρωτα!

Ο έρωτας δεν έρχεται ποτέ ξαφνικά, είναι κάπου εκεί κοντά, μπορεί να μην τον βλέπεις εσύ, δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει. Περιμένει και την κατάλληλη στιγμή μπαίνει στη ζωή σου και κάθε μέρα που περνάει νομίζεις ότι πραγματικά ήταν γραφτό αυτό να συμβεί σε σένα. Το πως και το γιατί είναι διαφορετικό σε κάθε άνθρωπο, το σίγουρο είναι ότι ο πραγματικός έρωτας δεν έρχεται με την πρώτη ματιά… Αυτά είναι όλα αποκυήματα της φαντασίας του ενθουσιασμού!

Ο έρωτας βγάζει στην επιφάνεια τον άνθρωπο που πραγματικά είσαι και όχι αυτόν που ίσως θα ήθελες να είσαι. Στον έρωτα δεν υποδύεσαι ρόλους, ξέρεις αυτόν του «μάγκα» ή της «αθώας» ή του «ρομαντικού» ή της «ακομπλεξάριστης», ρόλοι που σε έναν μήνα γυρίζουν «τούμπα» και σε κάνουν να αναρωτιέσαι «που είναι αυτός που ερωτεύτηκα και φιληθήκαμε ρομαντικά κάτω από το φεγγάρι;».

Ο έρωτας δεν χρειάζεται καν αυτό το ρομαντικό «φόντο». Δηλαδή φεγγάρια, θάλασσες, νησιά… Ο έρωτας βρίσκεται σε μια απλή βόλτα με ένα κουτάκι μπύρα στο χέρι, στο παγκάκι μιας πλατείας, στις καρέκλες ενός κλειστού μαγαζιού, σε μια βόλτα με το αμάξι χωρίς προορισμό! Ή ακόμα και σε έναν προορισμό που δεν προγραμμάτισες, δεν υπολόγισες, που έγινε αναπάντεχα…

Γιατί ο έρωτας είναι τρέλα, αυθορμητισμός. Ο έρωτας δεν έχει προγράμματα!

Ο έρωτας βρίσκεται εκεί που τα φιλιά μπορούν να εκφράσουν τα μεγαλύτερα και βαθύτερα συναισθήματα που κρύβεις μέσα σου χωρίς να τα πεις. Και όταν τα λες στον έναν και μοναδικό έρωτα είναι φυσικά αμοιβαία και πολλές φορές δεν προλαβαίνεις να τα πεις γιατί σε έχει προλάβει το έτερον σου ήμισι…

Γιατί τον πραγματικό έρωτα τον ζεις με αυτόν που σε συμπληρώνει όχι μόνο στις λέξεις ή στις φράσεις, αλλά στις πράξεις. Στον έρωτα όλα γίνονται πράξη… Κάνεις όνειρα που δεν πίστευες ποτέ ότι θα κάνεις, τα λες και δεν ντρέπεσαι, δεν φοβάσαι για το πως μπορείς να φανείς, γιατί ο έρωτας δεν κατακρίνει. Αναλύεις τα όνειρα σου και εκεί συνειδητοποιείς ότι είναι κοινά με του άλλου. Γιατί στον έρωτα τα όνειρα που κάνεις είναι τα πιο απλά και συνάμα τα πιο σπουδαία, γιατί καταλαβαίνεις ότι έχεις κοντά σου αυτόν με τον οποίο μπορείς να τα μοιραστείς!

Στον έρωτα μοιράζεσαι τα καλά αλλά και τα άσχημα. Οι ανησυχίες και τα άγχη σου είναι και του άλλου, αλλά στον έρωτα αυτά δεν μένουν ποτέ ως επίλογος μιας κουραστικής μέρας. Στον έρωτα η μέρα κλείνει γλυκά, όμορφα, ξεκούραστα ακόμα και αν πριν πέντε λεπτά πίστευες ότι ήσουν ο πιο κουρασμένος άνθρωπος του κόσμου! Γιατί στον έρωτα μια αγκαλιά, ένα φιλί, ακόμα και μια ματιά σε κάνει να γίνεσαι πάλι ο εαυτός σου, αυτός ο εαυτός που η ρουτίνα πήρε μακριά για λίγο.

Γιατί στον έρωτα είσαι η πιο όμορφη εκδοχή του εαυτού σου, κυρίως στα μάτια του άλλου. Και στα δικά σου εκείνος επίσης. Δεν θες να αλλάξεις τίποτα από πάνω του και δεν πιέζεις ποτέ τον εαυτό σου να δεχτεί κάποια στοιχεία του, καθησυχάζοντας σε, ότι μπορεί και να τα αλλάξει για χάρη σου, όπως στον ενθουσιασμό. Στον έρωτα δεν θες να αλλάξεις τίποτα και κανέναν και αντίστοιχα ούτε ο άλλος σε αφήνει να αλλάξεις. Γιατί στον έρωτα μαθαίνεις να αγαπάς πρώτα τις ιδιοτροπίες, τις μαθαίνεις και ξέρεις πως να τις χειριστείς. Επειδή θέλεις να τις χειριστείς, όχι επειδή πρέπει… Στον έρωτα δεν υπάρχουν πρέπει, παρά μόνο θέλω!

Θέλεις να είσαι μαζί του κάθε μέρα, κάθε λεπτό.  Στον έρωτα ποτέ ο χρόνος δεν αρκεί για να εκφράσεις αυτά που θέλεις, να τα δείξεις, να ζήσεις… Γιατί στον έρωτα ο άλλος σου λείπει κάθε μέρα, κάθε λεπτό, σου λείπει ακόμα και όταν κάθεται δίπλα σου και δεν μπορείς να του μιλήσεις.

Και το σημαντικότερο όλων. Έρωτας δεν είναι όταν το φωνάζεις παντού ότι είσαι ερωτευμένος.  Άλλωστε λένε ότι «σκυλί που γαβγίζει δεν δαγκώνει»! Έρωτας δεν είναι οι χιλιάδες φωτογραφίες ή οι καρδιές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο έρωτας δεν είναι επίδειξη, είναι το ομορφότερο συναίσθημα, το μεγαλύτερο που μπορεί να ζήσεις ποτέ, ακόμα και αν το ξέρεις μόνο εσύ και εκείνος.

Έρωτας είναι το όνειρο που έγινε πραγματικότητα, αλλά είναι τόσο μαγικό που φαντάζει ακόμα με όνειρο.  Ένα όνειρο από το οποίο δεν θέλεις να ξυπνήσεις ποτέ και αν κάποιος τολμήσει να σε ξυπνήσει, απλώς την πάτησε!

 Πηγη

1. Ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα

Σύμφωνα με έρευνες,  τα ευτυχισμένα ζευγάρια που λύνουν τις διαφορές τους με θετικό τρόπο έχουν πιο λειτουργικά ανοσιοποιητικά συστήματα από εκείνα που επιδεικνύουν αρνητικές συμπεριφορές  στις διαφωνίες τους. Επίσης, στα ζευγάρια στα οποία υπάρχει έντονο άγχος απόρριψης και που ο ένας οι ή και οι δύο σύντροφοι αισθάνονται ότι δεν αγαπιούνται από τον σύντροφο τους, έχουν παρατηρηθεί υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης- της ορμόνης που σχετίζεται με το στρες- καθώς και 11-20%  λιγότερα Τ λεμφοκύτταρα , τα οποία βοηθούν τον οργανισμό μας να καταπολεμήσει τις ασθένειες.

Μία θετική, ευτυχισμένη σχέση μπορεί να κάνει τις πληγές να γιατρευτούν γρηγορότερα, προτείνει μια άλλη έρευνα στο Ohio State University Medical Center. Εκεί οι ερευνηνητές προκάλεσαν σε παντρεμένα ζευγάρια πληγές από φουσκάλες. Οι πληγές επουλώθηκαν γρηγορότερα στους συζύγους που είχαν μια ζεστή αλληλεπίδραση μεταξύ τους σε σχέση με αυτούς στους οποίους υπήρχε ψυχρότητα ή εχθρικότητα.

Κάποιες  άλλες μελέτες έχουν δείξει την ύπαρξη σχέσης ανάμεσα στη συχνότητα της ερωτικής επαφής και στο πόσο δυνατό είναι το ανοσοποιητικό μα ς σύστημα. Συγκεκριμένα, άτομα που είχαν σεξουαλική επαφή μία ή δύο φορές την εβδομάδα είχαν 30% υψηλότερη ανοσοσφαιρίνη Α από άτομα που δεν είχαν καθόλου ερωτικές επαφές. Παρ’όλα αυτά, άτομα που είχαν ερωτική επαφή περισσότερο από δύο φορές την εβδομάδα φαίνεται ότι είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα ανοσοσφαιρίνης.

2. Βελτιώνουν την ψυχική υγεία και μειώνουν το στρες

Όταν αγαπάμε και νιώθουμε ότι αγαπιόμαστε, νιώθουμε σα να πετάμε στα σύννεφα. Είναι αναπόφευκτο να συνδέουμε την αγάπη με την ευτυχία κι απ’οτι φαίνεται υπάρχει και επιστημονική εξήγηση γι’αυτό.  Σύμφωνα με έρευνα, όταν οι συμμετέχοντες κοιτούσαν φωτογραφίες ανθρώπων που αγαπούν βαθιά, είχαν μια αύξηση της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο τους, η οποία σχετίζεται με την αισιοδοξία, την ζωτικότητα και την αίσθηση ευεξίας.

Η αγάπη μειώνει και το στρες: τα φιλιά, οι αγκαλιές, το κράτημα του χεριού ή απλά και μόνο το να κοιτάμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, ενεργοποιεί την ορμόνη οξυτοκίνη στο αίμα η οποία παρεμποδίζει την παραγωγή της κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες.  Οι σχέσεις αγάπης μειώνουν εν γένει τα αρνητικά συναισθήματα, όπως το άγχος και την κατάθλιψη και αυξάνουν τα θετικά συναισθήματα, βελτιώνοντας έτσι την ψυχική μας υγεία κι εσωτερική ισορροπία.

3. Ενδυναμώνουν την καρδιά

Ένας χαρούμενος, υγιής γάμος κρατάει μακρυά την στηθάγχη και το έλκος, ειδικά για τους άντρες.  Ειδικότερα οι άντρες που νιώθουν υποστήριξη και αγάπη από τη γυναίκα τους, έχουν μειωμένες πιθανότητες να εμφανίσουν στηθάγχη ακόμα κι αν υπάρχουν κι άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες όπως υψηλή πίεση.

Παρομοίως μια μελέτη σε 8000 άνδρες βρήκε ότι έχουν περισσότερες πιθανότητες ν’αναπτύξουν έλκος εάν:

• Έχουν οικογενειακά προβλήματα
• Αισθάνονται ότι η γυναίκα τους δεν τους αγαπά και δεν τους υποστηρίζει
• Καταπιέζουν και κρατούν το θυμό μέσα τους

Επίσης, η αγκαλιά βοηθά επιβεβαιωμένα στη μείωση της πίεσης  και αυξάνει την οξυτοκίνη, η οποία όπως είπαμε μας χαλαρώνει και δημιουργεί συναισθήματα ευχαρίστησης.  Είναι σημαντικό να πούμε, ότι όσο πιο πολύ αγκαλιαζόμαστε τόσο το καλύτερο, τόσο αποτελεματικότερα ρυθμίζεται η πίεση μας και τόσο πιο πολύ χαλαρώνουμε!

4. Μειώνουν την αίσθηση του πόνου

Λένε πως η αγάπη πονάει αλλά σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί  και να βελτιώνει τον πόνο! Σύμφωνα με μία σχετικά πρόσφατη έρευνα,  η αίσθηση του πόνου μειώνεται όταν κρατάμε το χέρι του συντρόφου μας.  Οι ερευνητές μελέτησαν ανθρώπους οι οποίοι υποβάλλονταν σε ήπια ηλεκτροσόκ και κατέληξαν στο συμπέρασμα  ότι όταν οι συμμετέχοντες κρατούσαν το χέρι κάποιου βελτιώνονταν η αίσθηση και η αντίληψη του πόνου.  Όταν μάλιστα, οι γυναίκες κρατούσαν το χέρι του συντρόφου τους, η αίσθηση του πόνου μειώνονταν ακόμη περισσότερο. Πέρα από το κράτημα του χεριού, η ίδια μελέτη έδειξε πως ακόμα και το να κοιτάει κανείς τη φωτογραφία του αγαπημένου προσώπου, μπορεί να βοηθήσει στην αντίληψη του πόνου. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, ίσως να είναι πιο αποτελεσματική από την παρουσία του συντρόφου, μάλλον γιατι τα αγαπημένα πρόσωπα διαφέρουν στην ικανότητα τους να προσφέρουν υποστήριξη.

5. Βοηθούν στη μακροζωία

Τα παντρεμένα ζευγάρια έχουν χαμηλότερα επίπεδα θνησιμότητας, ειδικά όταν βρίσκονται σε μία υγιή,ισορροπημένη σχέση. Συγκεκριμένα, ο γάμος βοηθά τον διαβήτη, τις καρδιοπάθειες, το Alzheimer’s καθώς και άλλα χρονικά  νοσήματα.

Αλλά εάν είσαι μόνος/η:

Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας γιατί μια βραδιά με φίλους έχει επίσης ισχυρά οφέλη:

Μια δεκάχρονη έρευνα 1500 ατόμων άνω των 70 βρήκε ότι αυτοί που έχουν πιο δυνατές φιλίες ζούν περισσότερο από τα άτομα με  λιγότερους φίλους. Αυτό μπορεί να οφείλεται και στο ότι οι φίλοι μας παρέχουν συναισθηματική υποστήριξη ή μας παροτρύνουν ν’αρχίσουμε κάποιες καλές συνήθειες όπως π.χ άσκηση.

πηγη

Στην δεκαετία των τριάντα, ίσως βιώσουμε την πρώτη πραγματική κρίση ζωής και ταυτότητας. Σήμερα, λόγω της αλλαγής του τρόπου ζωής, των οικονομικών συνθηκών αλλά και της νοοτροπίας που υπάρχει, είναι πιθανό να νιώσουμε πως δεν πληρούμε τα στερεότυπα που έχει θέση η κοινωνία για την ηλικία μας.

Στον επαγγελματικό τομέα

Εάν κάποιος μας ρώταγε στα δεκαοχτώ ή τα είκοσι πως φανταζόμασταν τον εαυτό μας επαγγελματικά μετά από μια δεκαετία, κανείς δε θα απαντούσε «άνεργο, να μένω με τους γονείς μου» κι όμως στο σήμερα, αυτή είναι μια πραγματικότητα που ισχύει για πολλούς τριαντάρηδες. Ακόμα κι αν υπάρχει δουλειά, συχνά το εισόδημα που προσφέρει δεν είναι αρκετό για ανεξαρτοποίηση ή ακόμα κι αν είναι δεν υπάρχει η εσωτερική σιγουριά και ασφάλεια που θα νιώθαμε σε μια σταθερή οικονομικά κοινωνία για να κάνουμε το βήμα. «Κι αν χάσω τη δουλειά; Αν μου μειώσουν το μισθό;»

Για όσους τριαντάρηδες είναι οικονομικά ανεξάρτητοι και απασχολούνται, γεννιούνται συχνά αμφιβολίες άλλου τύπου, που έχουν να κάνουν με την δυνατότητα εξέλιξης που τους προσφέρει η δουλειά τους. Αρχίζουν να δημιουργούνται σκέψεις όπως «αυτό θα κάνω για πάντα;», «τι καλύτερο μπορώ να κάνω για να βελτιώσω τη ζωή μου και την καριέρα μου; Να σπουδάσω πάλι; Να φύγω στο εξωτερικό; Να ψάξω για κάτι άλλο;»

Αυτή η εσωτερική ανησυχία σχετίζεται

α) με βάσιμες, πρακτικές δυσκολίες που συναντάμε καθώς τα έξοδα μας αυξάνονται και βλέπουμε πως δυσκολευόμαστε ν’ ανταπεξέλθουμε,

β) μια ανάγκη για προσωπική επιτυχία και επίτευξη

γ) για να διασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και την οικογένεια μας καθώς και για διάφορους άλλους λόγους.

Στον τομέα των ερωτικών σχέσεων

Εάν δεν υπάρχει μια μόνιμη σχέση, στην δεκαετία των τριάντα ,ίσως νιώσουμε μια δυσφορία που μάλλον προκύπτει από την εσωτερική κούραση λόγω προηγούμενων αποτυχημένων σχέσεων. Συχνά υπάρχει αυτο-αμφισβήτηση-«μα γιατί να μην μπορώ να βρω μια καλή σχέση, γιατί να μπλέκω πάντα με λάθος άτομα, τι κάνω λάθος;» ενώ κάποιες άλλες απογοήτευση και θυμός με τη συμπεριφορά των άλλων. Όπως και να έχει, στην ηλικία αυτή ίσως νιώσουμε πιο έντονα τη μοναξιά και την αίσθηση της αποτυχίας ειδικά εάν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους φίλους και τους γνωστούς μας που έχουν σχέσεις ή που με οποιονδήποτε τρόπο απολαμβάνουν αυτό το κομμάτι της ζωής.

Στον τομέα της δημιουργίας οικογένειας

Για τις γυναίκες, στην δεκαετία των τριάντα χτυπάει το καμπανάκι που λέει «Μεγαλώνεις, σε λίγο δε θα μπορείς να κάνεις οικογένεια, μήπως πρέπει να βιαστείς;» Πέρα από αυτή την αγχωτική σκέψη, συχνά φυτρώνει μέσα μας η αμφιβολία για το πόσο καλές μητέρες θα γινόμασταν, εάν έχουμε το μητρικό ένστικτο ή όχι κι αν τύχει να έχουμε φίλες που μόλις έκαναν ή έχουν παιδιά, τι βήματα θα κάνουμε για να επεκτείνουμε τον κοινωνικό μας κύκλο έτσι ώστε να μη μείνουμε μόνες όταν εκείνες θα είναι απασχολημένες με την οικογένεια τους.

Στον τομέα της αυτοβελτίωσης

Στα τριάντα δημιουργείται πολύ συχνά η έντονη επιθυμία να βελτιώσουμε τον εαυτό μας, να γίνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό για τον καθένα από εμάς μπορεί να σημαίνει διαφορετικό: ίσως είναι η επιθυμία να βελτιώσουμε τη φυσική μας κατάσταση ή την εμφάνιση μας, ίσως η ανάγκη να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και να εξελιχθούμε ψυχολογικά, να μάθουμε κάτι καινούριο, να εκπληρώσουμε τα όνειρα μας.

Όταν κάτι πάει ενάντια στις προσδοκίες μας είναι φυσικό να νιώθουμε δυσφορία

Εάν η σημερινή σου κατάσταση είναι μακριά από τα ιδανικά σου πρότυπα, πιθανόν να νιώθεις απογοήτευση, άγχος ή φόβο. Ίσως να αισθάνεσαι κούραση να προσπαθείς, να ελπίζεις, να υπομένεις. Ταυτόχρονα είναι δύσκολο να σταματήσεις να νιώθεις απογοήτευση ή ν’ ανησυχείς λιγότερο για το μέλλον. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να «διατάξουμε» τα δυσάρεστα συναισθήματα μας να εξαφανιστούν γιατί δεν είμαστε φτιαγμένοι έτσι ώστε να έχουμε απόλυτο έλεγχο πάνω σε αυτό που νιώθουμε. Αντιθέτως, όσο περισσότερο παλεύουμε να διώξουμε το άγχος και την απογοήτευση, τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε μέσα σε αυτά.

Πέρα των αντικειμενικών συγκρίσεων με τους άλλους, οι οποίοι μπορεί να έχουν αυτό που εμείς δεν έχουμε, υπάρχει και η σύγκριση του πραγματικού εαυτού μας με τον ιδεατό μας εαυτό : αυτόν που θα έπρεπε να τα έχει καταφέρει ή έστω να είναι δυνατός, να μην απογοητεύεται, να είναι ακούραστος. Αυτή η σύγκριση όχι μόνο δεν οδηγεί σε κάτι θετικό αλλά παραλύει τα εσωτερικά μας αποθέματα για να συνεχίσουμε την διεκδίκηση των στόχων μας.

Αντί για διαρκή σύγκριση, ας εξασκηθούμε στο να είμαστε στο τώρα

Η διαρκής σύγκριση με α) αυτό που κάνουν καλύτερα οι άλλοι, β) με αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε και δεν είμαστε ή γ)με αυτό που ήμασταν παλιά αλλά το χάσαμε, μας παγιδεύει σε μία διαρκή έλλειψη ικανοποίησης με μεγάλη παραλυτική δύναμη. Μας παρασύρει να αγνοούμε το τώρα και να είμαστε διαρκώς βυθισμένοι σε σκέψεις που μας στραγγίζουν την ενέργεια.

Κάθε φορά που το μυαλό μας αρχίζει την επίκριση, τη σύγκριση και τον εκφοβισμό του, μπορούμε ν’ αρχίσουμε να έχουμε επίγνωση του παιχνιδιού που μας παίζει. Πόσο καιρό ακούμε τα ίδια και τα ίδια; Μας βοήθησαν ν’ αλλάξουμε; Εάν ναι, υπέροχα! Εάν όχι, γιατί πρέπει να το αφήσουμε να μας κάνει ότι θέλει; Γιατί πρέπει να πιστέψουμε αυτά που μας λέει;

Κάθε φορά που το μυαλό σου σε παρασύρει στη σύγκριση και την αυτό-επίκριση, έχε επίγνωση πως σε απομακρύνει από το να ζείς το τώρα και σε οδηγεί να χάνεσαι στις σκέψεις σου και τα συναισθήματα σου. Ίσως να μην έχει κακή πρόθεση, αλλά δε σε βοηθά. Μην το ακούς. Γύρισε στο τώρα , στην παρούσα στιγμή. Πού βρίσκεσαι; Τι κάνεις; Τι βλέπεις γύρω σου; Τι ήχους πιάνουν τα αυτιά σου; Παρατήρησε πως αυτή η απλή επίγνωση, επιδρά πάνω σου.

πηγη

Ποια είναι τα ‘’μυστικά’’ στις ερωτικές σχέσεις;

Τι συμβάλει σε μία πετυχημένη ερωτική επαφή; Τι θέλουν οι δύο σύντροφοι; Ερωτήματα που αφορούν και απασχολούν όλους μας και όμως πολύ λίγο τα συζητάμε…

Οι ανεπτυγμένες επικοινωνιακές δεξιότητες είναι η βάση για όλες σας τις σχέσεις, και κυρίως τις ερωτικές. Όταν υπάρχει έλλειμμα στην επικοινωνία, τότε αφθονούν οι παρεξηγήσεις και συχνά πληγώνει ο ένας τον άλλο. Πολύ περισσότερο σε ό,τι έχει να κάνει με το σεξ.

Δεν είναι εύκολο πράγμα να μιλάει κάποιος για τις ανάγκες που έχει στο κρεβάτι, ή να βρίσκει το θάρρος να «σπάσει τον πάγο» όταν πλανάται ένα δυσάρεστο συναίσθημα στην ατμόσφαιρα. Έτσι, τα σεξουαλικά διλήμματα που προκύπτουν συχνά παρεξηγούνται και μπορεί να οδηγηθείτε σε καβγάδες.

Υπάρχουν κάποια μυστικά που θα σας βοηθήσουν στη σχέση σας. Ποια είναι αυτά…;

Μάθετε πώς να επικοινωνείτε. Όταν υπάρχει καλή επικοινωνία σε ένα ζευγάρι, και οι δύο μπορούν να πουν την άποψή τους χωρίς να τους διακόψει ή να τους επικρίνει ο άλλος.

Δεν έχει τόσο σημασία να βγαίνετε πάντα εσείς από πάνω. Πρέπει να μπορείτε να ακούτε τον άλλον και να ανταποκρίνεστε κατάλληλα. Η αποτελεσματική επικοινωνία επιτρέπει και στους δύο να εκφράζουν τις ανάγκες τους.

Ακόμα και αυτοί που έχουν καλό επίπεδο επικοινωνίας, μπορεί να δυσκολευτούν όταν η κουβέντα πάει στο σεξ. Στο κρεβάτι, θα χρειαστεί να επιστρατεύσετε και τη γλώσσα του σώματος, για να βοηθήσετε το ταίρι σας να καταλάβει τις ανάγκες σας.

Αποδεχτείτε τις διαφορές σας. Δεν λαμβάνουμε πάντα υπόψη ότι οι άνδρες και οι γυναίκες αντιδρούν διαφορετικά στις καταστάσεις που προξενούν άγχος. Όταν αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα, οι άνδρες συνήθως μπαίνουν στη νοητική διαδικασία να λύσουν ένα πρόβλημα.

Οι γυναίκες, από την άλλη μεριά, αντί να ψάξουν για άμεση λύση, ακούνε τον άλλον και ταυτίζονται συναισθηματικά. Αυτή η διαφορά, λοιπόν, μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, όταν οι προσδοκίες και οι ανάγκες είναι πολύ διαφορετικές στον άνδρα και στη γυναίκα.

Χρησιμοποιήστε τη γλώσσα του σώματος. Όσον αφορά τη γλώσσα του σώματος του άλλου, η κατανόησή μας και οι αντιδράσεις μας είναι καθαρά ενστικτώδεις. Είμαστε προγραμματισμένοι να αντιδρούμε στα χαμόγελα, στα φιλιά και στις αγκαλιές- φυσικά και στις σεξουαλικές προτροπές.

Την επόμενη φορά που το ταίρι σας θα κάνει κάτι που σας ευχαριστεί, δώστε την απάντηση με το σώμα σας. Τεντώστε την πλάτη και σφίξτε τον με τα πόδια σας, ή σκύψτε προς τα μπρος για να διευκολύνετε τη διείσδυση. Όλες αυτές οι κινήσεις θα του περάσουν το μήνυμα ότι το απολαμβάνετε, χωρίς να πείτε λέξη.

Με τον καιρό, θα μάθει να αναζητά αυτά τα «σήματα» από το σώμα σας, οπότε, αν οι αντιδράσεις σας είναι πιο ήπιες, θα ξέρετε ότι χρειάζεται να δοκιμάσετε μια άλλη στάση.

Θετική στάση και ενθάρρυνση. Την ώρα του σεξ, μην κάνετε ποτέ αρνητικά σχόλια- εκτός και αν πονάτε. Εάν έχετε αρνητική στάση, σίγουρα θα χαλάσετε τη διάθεση για σεξ και μπορεί να τσακωθείτε. Αν θέλετε να πείτε κάτι, πείτε το με θετικό τρόπο: π.χ. με τη μορφή κομπλιμέντου.

Πείτε του ότι είναι ωραίο αυτό που κάνει, και ότι, αν δοκίμαζε εκείνον τον άλλον τρόπο, μπορεί να ήταν ακόμη πιο απολαυστικό. Όταν καταλάβει ποια χάδια ακριβώς προτιμάτε, θα μπορεί να σας ικανοποιήσει καλύτερα…

πηγη

Συχνά πολλοί γονείς (και όχι μόνο) αναρωτιούνται πώς γίνεται και τα δυο τους παιδιά να είναι τόσο διαφορετικά. Βλέπεις τον Γιώργο και είναι καλός μαθητής, ήσυχο παιδί και υπάκουο. Βολικός γενικά και με ενδιαφέροντα. Και μετά είναι και ο Θοδωρής. Πολύ ζωηρό παιδί και σκανταλιάρικο. Έτσι κι έτσι τα πάει στο σχολείο και δε μας αφήνει σε ησυχία. Μα γίνεται να είναι αδέρφια αυτά τα δυο, σκέφτονται όσοι τα γνωρίσουν.

Στην ίδια οικογένεια δε μεγάλωσαν; Τους ίδιους γονείς δεν είχαν; Οι απαντήσεις είναι ΟΧΙ και ΟΧΙ.

Μεγάλωσαν στην ίδια οικογένεια;

Ο πρωτότοκος, (ο Γιώργος στο παραπάνω παράδειγμα) το πρώτο διάστημα της ζωής του ήταν μοναχοπαίδι. Είχε και τους δυο γονείς να κρέμονται από πάνω του. Είχε την απόλυτη αφοσίωση της προσοχής τους. Ήταν βασιλιάς. Ξαφνικά ήρθε το δεύτερο παιδί και ο Γιώργος έχασε την αποκλειστικότητα. Είναι ένα μεγάλο πλήγμα για το μικρό παιδί να αρχίσει να μοιράζεται την φροντίδα της μητέρας του και γι αυτό το λόγο συχνά τα πρώτα παιδιά ζηλεύουν και μπορεί να γίνουν επιθετικά με τα μικρά αδερφάκια τους.

Ο Θοδωρής από την άλλη ποτέ δεν ήταν μοναχοπαίδι. Δεν έμαθε πώς είναι να είσαι ο αποκλειστικός δέκτης της περιποίησης των γονιών. Από την πρώτη του στιγμή μοιραζόταν τη μαμά και τον μπαμπά. Ταυτόχρονα δε βίωσε και την απώλεια της μονοπωλίου που βίωσε ο Γιώργος και αυτές οι τόσο διαφορετικές συνθήκες των πρώτων χρόνων της ζωής των παιδιών μπορεί να έχουν σημαντικά διαφορετικές επιρροές στο χαρακτήρα τους.

Τα δυο παιδιά λοιπόν, δε μεγαλώνουν στην ίδια οικογένεια. Ο Γιώργος μεγάλωσε σαν μοναχοπαίδι που έχασε το προνόμιο ενώ ο Θοδωρής δε γνώρισε το προνόμιο αυτό ποτέ.

Τους ίδιους γονείς δεν είχαν;

Όταν δυο άνθρωποι κάνουν ένα παιδί είναι μια εμπειρία σοκαριστική. Αλλάζει άρδην η ζωή τους και ξαφνικά ένα ευαίσθητο πλάσμα με πολλές απαιτήσεις εισβάλλει στην καθημερινότητά τους. Το άγχος είναι μεγάλο και συχνά υπάρχει φόβος να μην κάνουν λάθη και να μάθουν ό,τι χρειάζεται για να αντεπεξέλθουν στις περιστάσεις.

Όταν έρχεται το δεύτερο παιδί οι δυο γονείς είναι πλέον πολύ πιο εξοικειωμένοι με τις διαδικασίες. Πολλοί γονείς αναφέρουν ότι το δεύτερο παιδί μεγαλώνει σχεδόν στον «αυτόματο». Είναι λιγότερο αγχωμένοι και πιο έτοιμοι για ό,τι προκύπτει.

Ό,τι συμβαίνει στο πρώτο παιδί συμβαίνει για πρώτη φορά στο ζευγάρι. Είναι μια νέα πρόκληση που χρειάζεται να αντιμετωπίσουν. Η πρώτη φορά που θα κάνουν ένα μωρό μπάνιο,, που διαχειριστούν το θέμα της τουαλέτας, που θα πάει παιδικό, σχολείο, και όλες οι πρώτες φορές ενός ατόμου. Στο δεύτερο παιδί οι γονείς έχουν την εμπειρία και τη γνώση με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είναι δηλαδή λιγότερο άγχος αλλά πιθανώς και λιγότερος ενθουσιασμός.

Ταυτόχρονα είναι πολύ συχνό το φαινόμενο το πρώτο παιδί να σηκώνει στους ώμους του το βάρος των προσδοκιών των γονιών του για να «πετύχει» στη ζωή. Ενώ το δεύτερο συχνά είναι απαλλαγμένο από αυτό το τεράστιο φορτίο. Τα δυο παιδιά, λοιπόν δεν έχουν τους ίδιους γονείς. Η εμπειρία του πρώτου παιδιού αλλάζει τους γονείς και κατά συνέπεια τη συμπεριφορά τους προς το δεύτερο παιδί.

Μπόνους διαφορετικότητα

Το κάθε παιδί όταν γεννιέται είναι ένα αβοήθητο πλάσμα. Μόνο η προσοχή των γονιών του θα το σώσει από βέβαιο θάνατο. Γι αυτό το λόγο και η Μητέρα Φύση έχει προνοήσει και μας είναι τόσο συμπαθή τα μωράκια (τόσο τα ανθρώπινα όσο και άλλων ειδών) γιατί με αυτόν τον τρόπο κερδίζουν την φροντίδα των ενηλίκων και έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιζήσουν.

Το κάθε παιδί, λοιπόν, προσπαθεί να κερδίσει την προσοχή των γονιών του. Της μητέρας του. Το πρώτο παιδί συνήθως μαθαίνει να αφουγκράζεται και να υπακούει στις επιθυμίες των γονιών του για να τους έχει χαρούμενους και δίπλα του. Συχνά γίνεται το καλό και υπάκουο παιδί και ο καλός μαθητής.

Όταν γεννιέται το δεύτερο παιδί όμως χρειάζεται και αυτό να διεκδικήσει το μερίδιό του από την προσοχή της μητέρας. Εκεί υπάρχει ένα δίλημμα. Να κάνει ό,τι και το πρώτο; Να γίνει και αυτό καλό παιδί και υπάκουο; Ένας κλώνος του μεγάλου του αδερφού; Αν το κάνει αυτό ο Θοδωρής τότε ο Γιώργος είναι κάποια χρόνια μπροστά σε αυτό το «παιχνίδι» και πάντα θα τον κερδίζει. Πάντα θα κερδίζει την προσοχή των γονιών καθώς είναι υπερέχει στο να κερδίζει τη συμπάθεια των μεγάλων.

Έτσι ο μικρός «επιλέγει» να γίνει πιο άτακτος. Πιο θορυβώδης. Επιλέγει να διαφοροποιηθεί από τον πρώτο. Γιατί η διαφοροποίηση θα τον σώσει. Δεν μπορεί να παίξει «στα ίσα» τον Γιώργο. Χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο. Τι κι αν του φωνάζει η μαμά: «Θοδωρή σταμάτα». «Θοδωρή μου έχεις σπάσει τα νεύρα». Ο Θοδωρής νοιάζεται μόνο για το ότι ασχολείται η μαμά μαζί του. Αυτό τον απασχολεί. Αυτός είναι ο σκοπός του. Προσοχή θέλει. Όχι απαραίτητα θετική προσοχή.

Σε οικογένειες όπου το πρώτο παιδί είναι το πιο ζωηρό, τότε το δεύτερο θα γίνει το γλυκό και υπάκουο. Πρέπει να αποκτήσει διαφορετικές δεξιότητες ώστε να ασχοληθούν μαζί του και να μην είναι στη σκιά του πρώτου.

Ο ανταγωνισμός για την προσοχή των γονιών, οι διαφορετικές συνθήκες της οικογένειας και οι διαφορετικοί λόγω των εμπειριών γονείς, διασφαλίζουν ότι τα αδέρφια θα διαφέρουν σαν δυο σταγόνες κρασί. Ένα κόκκινο και ένα λευκό…

Πηγη

Το πώς ένας άντρας επιλέγει τη γυναίκα που θα παντρευτεί είναι ένα ερώτημα που απασχολεί γυναίκες από τα 20 τους χρόνια μέχρι τα… 100.

Στα 20 σου χρόνια σε απασχολεί για ευνόητους λόγους, στα 25 αρχίζει η αγανάκτηση, στα 30 η αγωνία, στα 40 το σκέφτεσαι με απογοήτευση και αμέσως μετά αναλόγως με το πώς στα έχει φέρει η ζωή.

Σε κάθε περίπτωση είναι ερώτημα που απασχολεί διαχρονικά. Και αυτό γιατί πολύ απλά άνδρες και γυναίκες σκέφτονται διαφορετικά και πάντα το γυναικείο μυαλό αδυνατεί να συλλάβει πώς αποφασίζει το ανδρικό. Εξαιρούμε την περίπτωση των καπάτσων γυναικών που απλά εντοπίζουν το θύμα τους και από εκεί και έπειτα είναι θέμα χρόνου το πότε θα γίνει δικό τους. Ακριβώς όπως το συνέλαβαν, ακριβώς όπως το φαντάστηκαν.  

Και επανερχόμαστε στο ερώτημα και στο κριτήριο με το οποίο οι άνδρες επιλέγουν τη γυναίκα που θα παντρευτούν.

Σύμφωνα με τον Τζέιμς Αλεν Χάνραχαν, ψυχολόγο ειδικό σε θέματα σχέσεων από το Λος Αντζελες, μπορεί ένας άνδρας να κάνει τέλειο σεξ με μια γυναίκα, να δημιουργεί μαζί της μια σχέση στοργής και αγάπης και να έχουν ένα ικανοποιητικό δέσιμο. Όλα αυτά, όμως, δεν είναι αρκετά για να κάνουν μια γυναίκα ιδανική σύζυγο. Στην πραγματικότητα όλα αυτά έχουν ελάχιστη σημασία.

Το κριτήριο επιλογής δεν έχει να κάνει καθόλου με το σεξ. Είναι πολύ διαφορετικό. Και πολύ πιο απλό. Οι άντρες παντρεύονται τις γυναίκες που τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Τι μπορεί να εννοούν ”καλύτερους ανθρώπους” και πώς μπορεί να το καταλάβουν;

Πολλά πράγματα. Σε μια σχέση που κυλά με φυσιολογικούς ρυθμούς, αυτή η αίσθηση στους άνδρες αρχίσει να δημιουργείται από τη στιγμή που θα γυρίσουν και θα βρουν ένα καθαρότερο σπίτι και ένα καθαρότερο αυτοκίνητο. Ναι, μετράνε και αυτά. Αργότερα έρχονται τα πιο βαθιά. Και καθώς έρχονται τα πιο βαθιά έρχεται και η ανταπόκριση από την πλευρά τους. Καθώς εισπράττουν αυτά τα βάιμπς ενός ευγενικού ανθρώπου τους βγαίνει η φροντίδα.

• Θέλουν να φροντίσουν τη σύντροφό τους (πρώτο σημάδι ότι κάτι πάει καλά).
• Θέλουν να ξέρουν πού είναι η σύντροφός τους, ενδιαφέρονται για το πόσο ασφαλές είναι το αυτοκίνητό τους και θέλουν να είναι σίγουροι ότι η σύντροφός τους θα έχει αρκετό πετρέλαιο το χειμώνα για να έχει ζεστασιά. Μικρά πράγματα που όμως είναι σημαντικά.

Μια γυναίκα ακούγοντάς τα όλα αυτά θα μπορούσε να σκεφτεί «Ουάου αυτά φαίνονται σπουδαία πώς μπορώ να τα πετύχω;».

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί. Γιατί  δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό για να καταφέρει να βγάλει στον φίλο της/σύντροφό της αυτή τη συμπεριφορά. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επιτρέψει να συμβεί.

1. Πρώτον αγαπώντας τον εαυτό της. Ένας άνδρας αγαπά μια γυναίκα που τον αγαπά τόσο-όσο. Πολύ μεν, αλλά όχι περισσότερο απ’ ό,τι αγαπά τον εαυτό της δε. Μερικοί άνθρωποι αυτό το αποκαλούν αυτοπεποίθηση, αλλά δεν είναι. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Η αυτοπεποίθηση είναι όλα όσα μπορείς να κάνεις. Η αγάπη στον εαυτό σου είναι το ποιος είσαι (αυτογνωσία).

2. Το δεύτερο που πρέπει να κάνει μία γυναίκα είναι να αφήσει την αγάπη να έρθει. Αισθάνεσαι άνετα και ότι σου αξίζει να σε φροντίζουν ΟΧΙ για αυτό που κάνεις, αλλά για το ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ.

Το να επιτρέπεις την αγάπη σημαίνει ότι όταν σου λέει να σε βοηθήσει με το αυτοκίνητο, με το πετρέλαιο και ό,τι άλλο, να τον αφήσεις και όχι να λες ότι μπορείς να το κάνεις μόνη σου.

Για να μπορέσει ένας άνδρας να γίνει καλύτερος άνθρωπος, χρειάζεται χώρο και τη δυνατότητα να το καταφέρει.

Με άλλα λόγια ένας άνδρας παντρεύεται μια γυναίκα που πιστεύει ότι θα του κάνει τη ζωή του καλύτερη ή θα του επιτρέψει να κάνει τη ζωή του καλύτερη.

πηγη

 

Αγάπη ή Αγάπες; Μια αγάπη ή περισσότερες μορφές αγάπης – μητρική, των εραστών, για την Πατρίδα;

 Πράγματι, υπάρχουν διάφορα είδη αγάπης. Αλλά ο Freud ήταν ένας από τους πρώτους που είπε ότι όλες οι παραδοχές της λέξης αγάπη επιστρέφουν σε μία, πρόκειται για τον ίδιο τύπο αγάπης. Συνδέεται με το γεγονός ότι όταν είμαστε μωρά, είτε αγόρια είτε κορίτσια, πριν από όλα αγαπάμε τη μαμά μας και στη συνέχεια, τον μπαμπά μας. Αλλά σε όλη μας τη ζωή, τελικά, επαναλαμβάνουμε ή ξαναζούμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το γεγονός ότι αγαπήσαμε τη μητέρα μας και ότι αγαπηθήκαμε από τη μητέρα μας. Υπάρχει ένας είδος μήτρας (καλουπιού) στην οποία φτιαχτήκαμε μέσα από τη σχέση μας με τη μητέρα μας – καταρχήν αυτήν που φροντίζει, που προσφέρει το στήθος, που ασχολείται μαζί μας. Αυτό δίνει ένα καλούπι και με βάση αυτό το καλούπι θα αγαπήσουμε τους άλλους και θα αγαπηθούμε από τους άλλους με βάση αυτή την πρώτη σχέση αγάπης.

 Γνωρίζουμε τη διάσημη αυτή φράση του Freud, ο οποίος έπειτα από τριάντα χρόνια μελέτης της γυναικείας ψυχής, δεν κατόρθωσε να απαντήσει στην ερώτηση «τι θέλει η γυναίκα». Εγώ αμφιβάλλω ότι απάντησε κάποιος ικανοποιητικά στην ερώτηση «τι θέλει ένας άνδρας».

 Λοιπόν, καταρχήν οι άνδρες και οι γυναίκες δεν αγαπούν με τον ίδιο τρόπο. Χονδρικά, αυτό που αρέσει σε μια γυναίκα είναι να αγαπιέται από έναν άνδρα. Ενώ αυτό που αρέσει στον άνδρα είναι να αγαπά μια γυναίκα. Και μερικές υστερικές γυναίκες σχεδόν αρρωσταίνουν από αυτό, γιατί αυτό που πράγματι μετράει γι’ αυτές είναι να αποπλανούν τους άνδρες, αλλά πέρα από αυτό αδιαφορούν τελείως, δεν τις ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Ο κινηματογράφος έχει στρέψει τους προβολείς σε αυτό, υπάρχουν πολλές – οι αποκαλούμενες «Ωραίες αδιάφορες»- οι γυναίκες οι οποίες προφανώς δεν αγαπούν παρά τον εαυτό τους. Δεν μπορούν να αγαπήσουν πραγματικά έναν άνδρα, γιατί εκείνο που τις ενδιαφέρει είναι οι άνδρες να τις κοιτάζουν, να τους λένε ότι είναι όμορφες, έξυπνες και να τις βρίσκουν αξιοθαύμαστες. Αποτελούν έναν τύπο γυναικών που δείχνει σε υπερβολικό βαθμό αυτό που αρέσει στις γυναίκες – να αγαπιούνται. Ενώ ένας άνδρας, αυτό που του αρέσει είναι να αγαπά μία γυναίκα. Αλλά συχνά εξιδανικεύει τη γυναίκα, δηλαδή δεν την αντιλαμβάνεται όπως είναι αλλά την αντιλαμβάνεται πάντοτε σαν μια άλλη. Και με αυτήν την έννοια πλανάται, είναι μέσα στην ψευδαίσθηση, μα και ο καθένας είναι μέσα στην αυταπάτη όταν ερωτεύεται. Δηλαδή όταν ερωτευόμαστε κάποιον, αυτό που αγαπάμε δεν είναι ακριβώς ο άλλος, είναι ο άλλος όπως θα θέλαμε να είναι. Οι άνθρωποι αποδίδουν στους άλλους τέτοιες ποιότητες, οι οποίες γενικά απαντούν ακριβώς στην έλλειψη που ο καθένας αισθάνεται μέσα του – ξέρω πως μου λείπει αυτό, πως μου λείπει το άλλο, θα ήθελα να είμαι όπως αυτό και το άλλο – και ξαφνικά όταν ερωτευόμαστε το άλλο φύλο, τη στιγμή αυτή ανακαλύπτουμε τις ιδιότητες αυτές στον άλλο. Και στην πραγματικότητα, αυτός ή αυτή δεν τις έχει, αυτό είναι το πρόβλημα. Είμαστε στο φαντασιακό επίπεδο, μέσα στην αυταπάτη και στην αρχή, είναι υπέροχα να πιστεύεις ότι ο άλλος έχει κάτι που σου λείπει. Μετά, κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε ότι ο άλλος δεν είναι καθόλου έτσι, ότι είναι αυτός που είναι, κι ότι δεν είναι έτσι όπως είχαμε θελήσει να τον φαντασιωθούμε. Εξ ου και η απομάγευση, εξ’ου και ο πόνος, εξ ου και η δυσκολία να είσαι ζευγάρι, η δυσκολία να συνεχίζεις να αγαπάς. Γιατί είναι δύσκολο να συνεχίζεις να αγαπάς κάποιον που σε έχει όντως απογοητεύσει.

Η οπτική σας για τον έρωτα είναι υπερβολικά απαισιόδοξη, θα είμαστε πάντα απογοητευμένοι στον έρωτα…

 Δεν είναι απαισιόδοξη, είναι ρεαλιστική. Αυτό δεν εμποδίζει να είναι η αγάπη όμορφη και γι’ αυτό όλοι θέλουμε να γνωρίσουμε την αγάπη, το μεγάλο έρωτα. Είναι γιατί αυτό μας δίνει την εντύπωση ότι είμαστε πλήρως ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι, αφού ο άλλος έρχεται ακριβώς να γεμίσει τη στιγμή αυτή τα κενά μας. Αλλά θέλω να ξαναγυρίσω στην πρώτη σας ερώτηση- τι θέλει ένας άνδρας; Είναι σχεδόν πιο απλό, αυτό που θέλει, είναι -να αγαπήσει μια γυναίκα κι έπειτα- να οδηγήσει την επιθυμία της, δηλαδή – να έχει μια ερωτική και σεξουαλική σχέση με τη γυναίκα που επιθυμεί, θέλει να είναι με αυτή τη γυναίκα, θέλει να την απολαύσει, να νιώσει σεξουαλική ευχαρίστηση από αυτήν. Ενώ για τη γυναίκα είναι πιο περίπλοκο, πιο δύσκολο. Γιατί για να έχει τη γυναικεία της ικανοποίηση, πρέπει αυτή να νιώθει ότι αγαπιέται πραγματικά. Το ξαναδιαβάζω αυτό στην ανατομία, μια γυναίκα έχει τα αναπαραγωγικά της όργανα περισσότερο εσωτερικά παρά εξωτερικά (σε αντίθεση με τον άνδρα) και εξαιτίας αυτού έχει ανάγκη από ένα κλίμα συναισθηματικής ασφάλειας, να γνωρίζει περισσότερα για τα συναισθήματα του άνδρα. Κλασσικά λέμε επίσης ότι ένας άνδρας θα πει ότι αγαπάει για να έχει σεξουαλικότητα και μια γυναίκα θα προσφέρει τη σεξουαλικότητα για να αγαπηθεί, για να έχει λίγη αγάπη ως αντάλλαγμα. Άρα, αυτά κάπου συναντώνται, αλλά δεν είναι εντελώς συμμετρικά – ο άνδρας και η γυναίκα δεν περιμένουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Και για παράδειγμα, μια γυναίκα θα της είναι πολύ δύσκολο να κάνει έρωτα με έναν άνδρα που δεν αγαπά, ενώ ένας άνδρας το διαχωρίζει πιο εύκολα, του είναι πιο εύκολο να κοπεί στα δύο ώστε να θέλει να έχει σεξουαλικές σχέσεις με μια γυναίκα που δεν αγαπά, που την επιθυμεί αλλά δεν αγαπά.

Πιστεύετε πως ο έρωτας έρχεται κεραυνοβόλα; Σε ένα ποίημα, ο Jacques Prévert λέει: Ο έρωτας όπως εγώ φεύγει ταξίδι μια μέρα θα τον ξανασυναντήσω Μόλις που θα δω το πρόσωπο του αμέσως θα τον αναγνωρίσω

Καταρχήν, υπάρχει ένα πράγμα πολύ ξεχωριστό που είναι ο κεραυνοβόλος έρωτας. Σε πολλές γλώσσες (στα αγγλικά, στα γερμανικά, στα ισπανικά, στα βουλγαρικά επίσης) λέμε «έρωτας με την πρώτη ματιά», στα γαλλικά λέμε «κεραυνοβόλος έρωτας». Πρόκειται για ένα γεγονός πολύ ιδιαίτερο που δεν το ζουν όλοι οι άνθρωποι. Δεν ξέρουμε γιατί. Εγώ έχω κάποιες ιδέες. Ο κεραυνοβόλος έρωτας είναι αμοιβαίος, συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι συναντώνται και κοιτάζονται και μαγεύονται τελείως ο ένας από τον άλλο. Έχω μια ιδέα γι’ αυτό: σκέφτομαι πως είναι ένας τρόπος να επιστρέψουν στην παιδική κατάσταση ταυτόχρονα. Αυτό ανταποκρίνεται εντελώς στην αγάπη, στον τρόπο με τον οποίο κοιτάζονται τα μωρά και οι μαμάδες- κοιτάζονται πολύ κοντά, κάνουν αστεία οι δυο τους, ελκύονται και γοητεύονται όπως μας γοητεύει μια εικόνα. Και στον κεραυνοβόλο έρωτα ξαναβρίσκουμε αυτή τη γοητεία, αλλά τότε γοητευόμαστε πάλι από μια εικόνα και όχι από μια πραγματικότητα, γιατί ερωτευόμαστε με την πρώτη ματιά χωρίς να γνωρίζουμε τον άλλο. Και είναι ένας πολύ ιδιαίτερος τρόπος για να ερωτευτεί κανείς. Υπάρχει ένα τραγούδι του Φρανκ Σινάτρα που γνωρίζει όλος ο κόσμος – «Strangers in the night». Σε αυτήν την ιστορία, δυο άγνωστοι συναντώνται μέσα στη νύχτα και ερωτεύονται για πάντα. Και στο τέλος του τραγουδιού, ο Σινάτρα λέει κάτι που γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι σε όλες τις γλώσσες. Που είναι: «ντου- μπι- ντου- μπι- ντου, ντα- ντα- ντα- ντα- ντα». Και αναρωτήθηκα: «τι είναι αυτό; γιατί το χρησιμοποίησε;». Δεν είναι αγγλικά, είναι απλά λέξεις που δε λένε τίποτα, αλλά που θυμίζουν αυτό που κάνουν τα μωρά, κάνουν : «ντα- ντα- ντα», «μπα- μπα- μπα», «ντου- ντου- ντου». Για μένα είναι μια απεικόνιση αυτού που λέω: παραμένουμε ενήλικες κατά ένα μέρος, κατά ένα άλλο μέρος, για αυτό που αφορά την αγάπη τέλος πάντων, ξαναπέφτουμε εντελώς στην παιδική κατάσταση, ξαναγινόμαστε μωρά κι ερωτευόμαστε και γοητευόμαστε πραγματικά από τον άλλο, από τη μητέρα.

 Και λοιπόν – ο έρωτας είναι πάθος;

Ο έρωτας δεν είναι ούτε πάθος. Η ετυμολογική ρίζα της λέξης (amour) προέρχεται από τα λατινικά και συνδέεται με τον πόνο. Ερωτευόμαστε πολύ, πολύ δυνατά, αλλά ταυτόχρονα υποφέρουμε. Θέλουμε όλο και περισσότερη αγάπη και δεν την αποκτούμε. Κι έπειτα δεν είμαστε ευτυχισμένοι, γιατί δεν έχουμε αγαπηθεί αρκετά, όπως θα θέλαμε. Είναι ο παράφορος έρωτας που είναι πολύ όμορφος και δυνατός, αλλά σημαίνει να είσαι ερωτευμένος με τρόπο υπερβολικό. Και είναι πολύ όμορφο συναίσθημα, αλλά γενικά δεν διαρκεί πολύ. Κι έπειτα, υπάρχει το «είμαι κανονικά ερωτευμένος» – αυτό που περιγράψαμε ως τώρα και που είναι ευχάριστο. Γνωρίζοντας ότι ν’ αγαπάς είναι η ύπαρξη μιας ερωτικής σχέσης. Στην αρχή είμαστε πολύ ερωτευμένοι, καμιά φορά παθιασμένα ερωτευμένοι -όχι πάντα- και στη συνέχεια, μετά από κάποιο διάστημα, κάποιους μήνες, κάποια χρόνια, αυτό κατευνάζεται κάπως. Είτε σταματάει γιατί τελείωσε, είτε αυτό το συναίσθημα μεταμορφώνεται σε ένα συναίσθημα πολύ πιο ήρεμο και που μας κάνει να υποφέρουμε λιγότερο και πρόκειται για την αγάπη. Αγαπάμε. Απλά.

 Στα άρθρα σας αναφέρεστε συχνά στην ευγενή αγάπη. Είναι κρίμα κατά τη γνώμη μου που ιστορικά οι Βούλγαροι άνδρες δε είχαν αυτήν την εμπειρία…

Είναι καταπληκτικό για μια γυναίκα να έχει αγαπηθεί με ευγενικό τρόπο. Το συνάντησα αυτό στους εφήβους, αλλά για τον εξής λόγο: έχουν ανάγκη να περάσουν από στάδια, να έχουν χρόνο, πριν να συναντήσουν αληθινά μια γυναίκα, πριν να την πλησιάσουν, να την αγγίξουν φυσικά, να την φιλήσουν, και μετά να κάνουν έρωτα – χρειάζονται στάδια έτσι, χρειάζονται χρόνο. Γιατί; Γιατί τους φοβίζει. Τα νεαρά κορίτσια φοβούνται επίσης. Αλλά οι νέοι άνδρες πράγματι έχουν στην περίπτωση αυτή ανάγκη από απόσταση, από ποίηση, από τραγούδια. Ο ευγενής έρωτας ήταν η αγάπη, η ποίηση, η μουσική. Ήταν ποιήματα τραγουδισμένα ταυτόχρονα, αυτό μπορούσε να διαρκέσει πολύ καιρό και ήταν κωδικοποιημένο σε στάδια. Δεν γνωρίζω πως είναι οι άνδρες στη Βουλγαρία, αλλά οι άνδρες είναι παντού οι ίδιοι. Οι άνδρες έχουν δύο ρεύματα- το ερωτικό ρεύμα και το σεξουαλικό ρεύμα – αλλά όπως έλεγα, είναι πολύ πιο επείγον για τον άνδρα να καταπραΰνει την σεξουαλική του ένταση, δηλαδή όταν έχει επιθυμία για μια γυναίκα θα κάνει όλα όσα μπορεί για να αποκτήσει αυτό που θέλει από εκείνη- να έχει μια σεξουαλική σχέση μαζί της, να πάρει ευχαρίστηση από αυτή. Ενώ οι γυναίκες μπορεί να διαφέρουν. Οι άνδρες στη Δυτική Ευρώπη, ναι, μπορεί να είναι περιποιητικοί, να προσφέρουν λουλούδια, αλλά το να γράφουν ποιήματα είναι σπάνιο. Μόνο οι ποιητές το κάνουν αυτό, οι ποιητές και οι έφηβοι. Αλλά εγώ έχω δει αρκετούς ενήλικες σε όλες τις ηλικίες -στα 40, 50 ακόμη και 60 χρόνια- να ερωτεύονται ξανά μια γυναίκα και σε εκείνη τη φάση μοιάζουν λίγο στους εφήβους, γράφουν ποιήματα, φαντασιώνονται τόσα πράγματα για τη γυναίκα που αγαπούν και πλησιάζουν λιγάκι την ευγενή αγάπη. Αλλά η ευγενής αγάπη ξεχάστηκε στον 12ο- 13ο αιώνα, κυρίως στη Γαλλία και την Ισπανία. Έχω συζητήσει γι’ αυτό το θέμα με Άραβες συναδέλφους οι οποίοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει κάτι αντίστοιχο στις χώρες της Β. Αφρικής στο επίπεδο της ποίησης, ακριβώς λίγο πριν, κατά το 10ο αιώνα.

Από εκεί ίσως προέρχεται το ρητό «Η γυναίκα αγαπά με τα αυτιά, ο άνδρας με τα μάτια».

Όχι, διότι και στις γυναίκες αρέσει να τις κοιτάζουν. Τους αρέσει πολύ να τους μιλάμε: «πες μου ότι μ’ αγαπάς, πες μου λόγια αγάπης«. Η γυναίκα είναι: «πες μου πως μ’ αγαπάς». Αλλά τους αρέσουν επίσης τα βλέμματα που τους αποθέτουν οι άνδρες, η προσοχή με την οποία παρατηρούν ότι είναι όμορφες, ελκυστικές, θελκτικές… Αλλά όπως σας έλεγα, ο έρωτας είναι μια ιστορία φαντασιωσική, δηλαδή ερωτευόμαστε μια εικόνα, την εικόνα του άλλου, όχι αυτό που είναι ο άλλος, αλλά αυτό που φανταζόμαστε ότι είναι. Αυτό είναι το δράμα του έρωτα. Μιλάτε για ποιητές αλλά είναι ο Αραγκόν που έλεγε, επίσης: «Δεν υπάρχει ευτυχισμένος έρωτας». Και τελικά είναι αλήθεια, γιατί πάντοτε τελειώνει άσχημα, οι ερωτικές ιστορίες, δεν τελειώνουν όπως τέλος πάντων θα θέλαμε.

 Ναι, με χωρισμό, ή με γάμο…

Ναι, ή με αυτό το γνωστό συναίσθημα που ανακάλεσα: την αγάπη. Όχι το πάθος, όχι το ερωτικό συναίσθημα, αλλά την αγάπη που είναι πιο ήρεμη, η οποία μπορεί να ευχαριστεί ταυτόχρονα. Κατά τη γνώμη μου συνιστά τον καλύτερο τρόπο να τελειώσει μια ερωτική σχέση. Να ερωτεύεσαι μέσα στην αγάπη. Μια αγάπη λογική, ήρεμη, λιγότερο βίαιη, λιγότερο υπερβολική, η οποία όμως επιτρέπει σε δυο ανθρώπους να συνεχίζουν να έχουν οικειότητα, να ζουν μαζί, ενδεχομένως να αποκτήσουν παιδιά, γιατί όχι;

«Ο έρωτας» (l‘ amour) και «ο θάνατος» (la mort) -δυο λέξεις σχεδόν ομόηχες στα γαλλικά…

Ναι, στα γαλλικά γίνονται λογοπαίγνια με αυτές τις λέξεις. Είναι αλήθεια ότι ο έρωτας παραπέμπει στο θάνατο. Στα γαλλικά υπάρχει μια έκφραση – όταν έχουμε μια ερωτική επαφή και έχουμε οργασμό, μια κάποια στιγμή κατά την οποία χανόμαστε ανάμεσα σε δυο επίπεδα, είμαστε κουρασμένοι, αλλά αισθανόμαστε όμορφα, το αποκαλούμε αυτό «μικρό θάνατο». Και υπάρχει μεγάλη σχέση ανάμεσα στον έρωτα και το θάνατο: είναι ότι ενδεχομένως ο έρωτας επίσης συνιστά μια προσέγγιση του θανάτου, με την έννοια ότι αντιλαμβανόμαστε πως αν και έχουμε την ψευδαίσθηση να είμαστε δυο, είμαστε αποφασιστικά μόνοι. Και αυτό συναντά το γεγονός ότι όταν πεθαίνουμε είμαστε μόνοι, πάντοτε, ακόμα κι αν είμαστε περιτριγυρισμένοι από άλλους στις καλύτερες των περιπτώσεων, είμαστε μόνοι στο θάνατο. Αυτό δείχνει τα όρια της ύπαρξής μας, τα όρια του τι μπορούμε να περιμένουμε από τη ζωή.

 Και ποια είναι η σημασία που αποδίδετε στο βλέμμα του πατέρα ώστε να το τοποθετείτε στον τίτλο του βιβλίου σας;

 Μια γυναίκα δεν κατασκευάζεται μέσα σε μια μέρα. Η θηλυκότητα μεταδίδεται από τη γυναίκα καταρχήν, δηλαδή από τη μητέρα, σ’ αυτήν θέλει να μοιάσει το κορίτσι συνειδητά ή ασυνείδητα, με αυτήν θέλει να ταυτιστεί. Αλλά για να ανθίσει, ένα κορίτσι χρειάζεται τον πατέρα του, να αγαπηθεί μέσα στο βλέμμα του πατέρα του. Η εφηβεία είναι μια ιδιαίτερη φάση για τη νεαρή κοπέλα, γιατί στην εφηβεία αυτό που έχει σημασία για εκείνη είναι να μπορέσει να αναγνωρίσει ο πατέρας ότι έγινε γυναίκα. Και ο πατέρας έχει, χοντρικά, δυο- τρεις πιθανές στάσεις: είτε δεν βλέπει, κάνει ότι δεν βλέπει ότι η κόρη του έγινε γυναίκα, δεν την αναγνωρίζει ως τέτοια, κάτι που είναι δραματικό για το κορίτσι.

Είτε αντίθετα, την αναγνωρίζει, της αναγνωρίζει πολλά πράγματα, έχει ένα βλέμμα σχεδόν επιθυμίας για την κόρη του, κι εκεί συναντάμε φαντασιωτικά την αιμομιξία, είναι σοβαρό για το κορίτσι να το συναισθανθεί αυτό. Είτε έχει μια ενδιάμεση θέση η οποία θα ήταν ιδανική, ένα βλέμμα που λέει: «βλέπω ότι έγινες μια νεαρή κοπέλα, μια νέα γυναίκα και σε αναγνωρίζω, μπορείς να αρέσεις και θα αρέσεις και θα βρεις μια μέρα ένα αγόρι ή έναν άνδρα που θα σου αρέσει και με τον οποίο θα έχεις μια όμορφη ιστορία, αλλά αυτός όπως και να ‘χει δε θα είμαι εγώ, θα είναι ένας άλλος άνδρας».

Ο πατέρας της δίνει ένα διαβατήριο για τη γυναικεία θέση. Και αυτό παρέχει μεγάλη εμπιστοσύνη στη νεαρή κοπέλα η οποία ανακαλύπτει ότι μπορεί να στηριχτεί σε αυτήν την εμπιστοσύνη, έχοντας μέσα της γαλήνη θα μπορέσει να πάει προς τον άλλο. Είναι αλήθεια, πράγματι, σχετικά με τις μετέπειτα ερωτικές επιλογές των γυναικών, θα επιλέξουν κάποιον σε αναφορά με την πατρική φιγούρα, θετικά ή αρνητικά. Είτε κάποιον που του μοιάζει (όχι αναγκαστικά στην εξωτερική εμφάνιση, αλλά κάποιον που έχει το ίδιο πνευματικό γούστο, ή στον τρόπο ζωής του, ή που έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που είναι μέρος της προσωπικότητάς του, κτλ). Είτε αντιθέτως κάποιον εντελώς διαφορετικό. Υπάρχουν υπερβολικές περιπτώσεις, σε σημείο που μια γυναίκα να βρίσκει έναν άνδρα από διαφορετική χώρα, κουλτούρα, και μάλιστα με διαφορετικό χρώμα, μόνο και μόνο για να είναι σίγουρη πως δεν θα ξαναπέσει πάνω στον πατέρα της.

Τόσο μακριά από τον πατέρα που κυρίως δεν του μοιάζει. Και υπάρχουν άλλες γυναίκες που αναζητούν με επαναληπτικό τρόπο να βρουν έναν πατέρα, μέσω των ανδρών τον δικό τους πατέρα, κάτι που δε μπορεί παρά να αποτύχει γιατί στην ουσία έχουν κρατήσει μια εικόνα τελείως εξιδανικευμένη για τον πατέρα τους, δεν τον έχουν αποκαθηλώσει από το βάθρο της παιδικής ηλικίας. Δεν μπορούν παρά να απογοητεύονται από έναν άνδρα, αφού όπως και να ‘χει δε θα μπορέσει ποτέ να φτάσει το επίπεδο στο οποίο εκείνες έχουν τοποθετήσει τον πατέρα τους.

Και η ψυχική δουλειά που κάθε γυναίκα πρέπει να κάνει κατά τη διάρκεια της εφηβείας ειδικότερα, είναι να επανατοποθετήσει τους γονείς στη θέση τους, δηλαδή να γίνει ο πατέρας ένας άνδρας όπως οι άλλοι, όχι ο φοβερός, παντοδύναμος πατέρας που τα ξέρει όλα. Ώστε να μπορέσει, στη συνέχεια, να στραφεί προς τους άνδρες και να τους αγαπήσει «κανονικά». Περίληψη Κάθε αγάπη παραπέμπει στον πρωταρχικό δεσμό μητέρας -παιδιού. Στη γυναίκα αρέσει να αγαπιέται από έναν άνδρα. Στον άνδρα αρέσει να αγαπάει μια γυναίκα.

Στην αγάπη ο Άλλος έρχεται να συμπληρώσει τις ελλείψεις μας. Ο κεραυνοβόλος έρωτας αποτελεί έναν τρόπο κατά τον οποίο δυο άνθρωποι επιστρέφουν στην παιδική ηλικία την ίδια στιγμή. Ο καλύτερος τρόπος να τελειώσει μια ερωτική σχέση είναι με μια αγάπη λογική, ήσυχη, λιγότερο βίαιη, λιγότερο υπερβολική η οποία όμως επιτρέπει στους δυο να έχουν οικειότητα, να ζουν μαζί. Στην αγάπη και στο θάνατο είμαστε αποφασιστικά μόνοι. Οι γυναίκες επιλέγουν το αντικείμενο της αγάπης σε συνάρτηση με την πατρική φιγούρα- θετικά ή αρνητικά. Για να ανθίσει, η θηλυκότητα χρειάζεται ένα βλέμμα αγάπης από τον πατέρα.

Πηγή

Η αποκοπή από τους ανθρώπους που μας έχουν πληγώσει είναι δύσκολη, όμως είναι στο δικό μας χέρι να επιλέξουμε πώς μπορούμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.

Όταν ερχόμαστε σε ρήξη με αγαπημένα πρόσωπα, καμιά φορά νιώθουμε την ανάγκη να αποκοπούμε, για να προστατευτούμε. Δεν έρχεται εύκολα αυτή η αποκοπή και σίγουρα δεν έρχεται χωρίς κόστος. Συνήθως έχουν προηγηθεί διαπραγματεύσεις που δεν οδήγησαν στη συμφιλίωση κι έτσι έχουμε να διαχειριστούμε συναισθήματα όπως λύπη, θυμό, ματαίωση. Αν μάλιστα έχουν προηγηθεί καυγάδες και λόγια που μας πλήγωσαν, η αποκοπή από τον σημαντικό άλλο μπορεί να είναι ακόμη πιο τραυματική.

Η περίοδος της αποκοπής, είναι χρήσιμη επειδή μας δίνει το χώρο και το χρόνο να βιώσουμε τα δύσκολα συναισθήματά μας, να επαναξιολογήσουμε τη δική μας στάση αλλά κυρίως, αφού αποσυμπιεστεί η ένταση της ρήξης, να σκεφτούμε σχετικά με το αν και πώς θέλουμε να συνεχίσουμε στη σχέση με το πρόσωπο από το οποίο έχουμε αποκοπεί.

Ταυτόχρονα, η περίοδος της αποκοπής μπορεί να οδηγήσει σε ένα φαινομενικό αδιέξοδο, αφού η επανασύνδεση συχνά φαντάζει δύσκολη. Πολλοί από εμάς, μοιάζει να χρειαζόμαστε μια συζήτηση, η οποία θα τακτοποιήσει τα πράγματα. Ιδανικά, θα περιλαμβάνει κάποια απολογία και υποσχέσεις ότι δε θα μας ξαναπληγώσουν. Στην πραγματικότητα, αυτή η συζήτηση σπάνια προκύπτει και αυτό μπορεί να μας καθηλώσει σε ένα δίλημμα: αφενός να θέλουμε να επανασυνδεθούμε με το αγαπημένο μας πρόσωπο, αφετέρου να διστάζουμε να κινηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς ο φόβος ότι θα ξαναπληγωθούμε είναι πολύ έντονος.

Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ότι με τα αγαπημένα μας πρόσωπα δε μας ενώνει μόνο αυτή η ρήξη. Είναι αναμενόμενο κάποια στιγμή να θελήσουμε να επανασυνδεθούμε μαζί τους, αυτή η επιθυμία δε μαρτυρά ούτε αδυναμία ούτε κάποιο δικό μας έλλειμμα.

Αν κρίνουμε ότι έχουμε δει κάποια δύσκολα στοιχεία στο πρόσωπο με το οποίο ήρθαμε σε ρήξη, όπως μια επικριτική ματιά ή μια εγωκεντρική πλευρά του, είναι βοηθητικό να αναρωτηθούμε, εμείς δεν έχουμε τέτοια στοιχεία; Αν ναι, τότε ίσως μπορούμε πιο εύκολα να τα δεχτούμε και στους άλλους. Αν πιστεύουμε πως δεν έχουμε τέτοια στοιχεία, ενδεχομένως να είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε, τι έχουμε κάνει μαζί τους; Πώς και δεν έχουμε δικαίωμα σε τέτοιες ενορμήσεις, όπως έχουν κανονικά όλοι οι άνθρωποι;

Επιπλέον, ας αναρωτηθούμε: πώς κι έχουμε την ανάγκη να αποσπάσουμε υποσχέσεις από κάποιον τρίτο ότι δε θα μας πληγώσει, για να εξασφαλίσουμε την προστασία μας; Πώς και εξαρτάται κάτι τόσο δικό μας, από έναν άλλον άνθρωπο;

Όταν η συμπεριφορά κάποιου μας πληγώνει, μπορούμε να παίρνουμε απόσταση και χρόνο. Είναι στο δικό μας χέρι να προστατευθούμε, κρατώντας κατά νου ότι η σχέση δεν εξαφανίζεται επειδή το κάναμε αυτό. Αυτή η σκέψη μόνο, μπορεί να μας προσφέρει ασφάλεια, καθώς μας καθιστά υπεύθυνους για τον εαυτό μας

πηγη

Οι δηλητηριώδεις συμπεριφορές τρίτων είναι αποτέλεσμα της αγένειας, του εγωισμού, της «κακομαθιάς», της ζήλιας και όσων άλλων στραβών κι ανάποδών τους μπορείτε να σκεφτείτε. Είναι, όμως, αποτέλεσμα μόνο αυτών; Όχι. Πριν και πάνω απ’ όλα αυτά, οι τοξικές συμπεριφορές που μας επηρεάζουν, είναι αποτέλεσμα της δικής μας ανοχής.

Ακολουθούν έξι τέτοια παραδείγματα συμπεριφορών, που πρέπει να σταματήσετε να ανέχεστε -ή να μάθετε να αγνοείτε παντελώς.

Πιέσεις για να φτάσετε στην «τελειότητα»

Δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος. Σίγουρα, όλοι έχουμε στο μυαλό μας πρότυπα όπως «το ιδανικό παιδί», «ο τέλειος άντρας» ή «η γυναίκα των ονείρων μου». Αυτό, όμως, δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να δοκιμάζει την υπομονή αυτών που αγαπά, με επίμονες, κακόβουλες επισημάνσεις για τα ελαττώματά τους. Μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας υποβιβάζει ή/και να σας συγκρίνει -ποιες είναι οι πιθανότητες να σας αγαπάει περισσότερο, ακόμα κι αν αγγίξετε το τέλειο πρότυπό του;

Διαρκής έλεγχος

Το να επιτρέπεις σε κάποιον να ελέγχει κάθε σου κίνηση -είτε είναι γονιός, είτε σύντροφος, είτε φίλος- δεν σημαίνει ότι απλώς ενδίδεις στην αγάπη του. Όλοι χρειάζονται προσωπικό χρόνο και χώρο και οι σχέσεις χωρίς αμοιβαία εμπιστοσύνη είναι καταδικασμένες στη δυστυχία. Τα όρια ανάμεσα στον έλεγχο και την τυραννία είναι λεπτά, γι’ αυτό βάλτε τις κόκκινες γραμμές σας και διεκδικήστε τον χώρο σας.

Σχέσεις που μας κάνουν δυστυχισμένους

Καμία σχέση δεν μπορεί να μας κάνει να πλέουμε μονίμως σε πελάγη ευτυχίας. Ωστόσο, πρέπει κανείς να αναρωτηθεί: μήπως οι κακές στιγμές είναι περισσότερες απ’ τις καλές; Όχι, δεν πρέπει να χωρίσεις μόλις τα πρώτα σύννεφα παρουσιαστούν, αλλά αν η ζωή σου χωρίς αυτόν τον άνθρωπο είναι καλύτερη απ’ ότι μαζί του, τότε, ναι. Η απόφαση του χωρισμού είναι μονόδρομος.

Κάποιος άλλος παίρνει τις αποφάσεις για ‘σένα

Πιθανότατα, οι γονείς σου ή οι «σοφοί» φίλοι σου, ή ο καλός/η καλή σου ξέρουν μερικά πράγματα για τη ζωή που εσύ αγνοείς. Αυτό όμως δεν τους δίνει το δικαίωμα να επιβάλλουν την άποψή τους για τις δικές σου επιλογές, ακόμα κι αν εσύ τρέφεις αμφιβολίες ή η γνώμη τους μοιάζει ολοκληρωμένη και σωστή. Η ζωή σου, σου ανήκει και έχεις δικαίωμα στο λάθος, όπως όλοι. Εσύ θα φέρεις τις επιπτώσεις των επιλογών σου, οπότε εσύ θα διαμορφώσεις αυτές τις επιλογές εισακούοντας τη γνώμη των δικών σου ανθρώπων, αλλά όχι δίνοντάς τους λευκή επιταγή.

Ανάγκαζεσαι να διαλέξεις ανάμεσα στη δουλειά και την προσωπική σου ζωή

Συμβαίνει συχνά στους υπεύθυνους ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους να δυσκολεύονται να θέσουν τα όριά τους ανάμεσα σ’ αυτήν και την προσωπική/ οικογενειακή τους ζωή. Ωστόσο, δεν είμαστε υποχρεωμένοι ούτε να μοιραζόμαστε τυφλά το όραμα του εργοδότη μας, ούτε να κάνουμε τεράστιες θυσίες εις βάρος της εκτός δουλειάς ζωής μας. Αφιερώστε τον χρόνο σας εκεί που ξέρετε ότι πρέπει να τον αφιερώσετε -εκεί που ευτυχείτε.

Κακόβουλα σχόλια για την εμφάνισή σας

Δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους -αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αν τα ρούχα, το σώμα και οι στιλιστικές σας επιλογές δεν βρίσκουν σύμφωνους διάφορους επίδοξους αξιωματικούς της αστυνομίας της μόδας, αυτό δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να σας απασχολεί σοβαρά. Μην μπαίνετε στη διαδικασία να δικαιολογήσετε τις επιλογές που σας κάνουν να νιώθετε όμορφη και άνετη. Θυμηθείτε, ότι οι άνθρωποι που τρέφονται από τα κακεντρεχή τους σχόλια θα βρουν πάντα κάτι κακό να σχολιάσουν.

πηγη