Του Ηλία Κωνσταντινίδη, Συμβούλου Εταιρικής Επικοινωνίας

Image by sesituando.com

Πολύς λόγος γίνεται και σίγουρα θα έχετε κι εσείς συμμετάσχει σε σχετικές συζητήσεις με φίλους σας για το πόσο η «χημεία» μεταξύ δύο ανθρώπων αποτελεί αλάνθαστο κριτήριο για την παραπέρα εξέλιξη της διαπροσωπικής επαφής. Είτε αυτή είναι επαγγελματική, φιλική ή και -γιατί όχι- ερωτική.

Το όλο θέμα σαφώς και εξηγείται και ερμηνεύονται οι μεταβλητές του.

Στην επικοινωνία, λέμε ότι τα πρώτα 5 λεπτά μιας διαπροσωπικής επαφής είναι αρκετά για να κρίνει κάποιος αν ο άλλος/άλλη που βρίσκεται απέναντί του είναι αποδεκτός και μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του.

Πράγματι στα πρώτα αυτά λεπτά γίνεται ένα πλήρες σκανάρισμα. Που συμμετέχουν τόσο τα εξωτερικά γνωρίσματα (φύλο, ηλικία, ύψος, βάρος, χρώματα, ντύσιμο), τα οποία πρέπει να συμφωνούν με τα δεδομένα που έχουμε «αποθηκεύσει» στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας, όσο και τη γλώσσα του σώματος του άλλου που μας εκπέμπει σήματα ιδιαίτερα σημαντικά και αξιοποιήσιμα για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.

Οι ειδικοί πρόσληψης ανθρώπινου δυναμικού στις επιχειρήσεις είναι απόλυτα εξοικειωμένοι μ’ αυτή τη διαδικασία και λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τα αποτελέσματά της. Γι’ αυτό προσοχή αν πρόκειται να περάσετε από συνέντευξη για να προσληφθείτε κάπου.   

Απλώς για να πούμε ένα παράδειγμα, μια δυνατή χειραψία π.χ. δείχνει εξωστρέφεια και αυτοπεποίθηση.

Αντίθετα μια άτονη χειραψία μπορεί να αντιπροσωπεύει άλλα χαρακτηριστικά που όμως ίσως δεν ταιριάζουν σε μια δουλειά που μπορεί να απαιτεί επαφή με άλλους ανθρώπους, κοινωνικότητα και άγχος επίτευξης στόχων σε τακτές ημερομηνίες. Το πώς καθόμαστε σε μια καρέκλα, το αν κοιτάζουμε τον άλλο στα μάτια όταν του μιλάμε, κι ένα σωρό άλλα στοιχεία στη στάση του σώματός μας αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα για το αν βαριόμαστε, αν φοβόμαστε, αν είμαστε αγχωμένοι, αν λέμε ψέματα και άλλα πολλά.  Η γλώσσα του σώματος λοιπόν είναι το ένα κριτήριο.

Η «χημεία» όμως δε διαπιστώνεται μόνο από αυτό. Δεν τμηματοποιεί την ανθρώπινη προσωπικότητα και δεν την αναλύει κομμάτι- κομμάτι. Βλέπει το σύνολο που ταχύτατα βέβαια έχει συμπεριλάβει τα πάντα.

Προσοχή όμως. Έχει συμβεί πολλές φορές η περιβόητη «χημεία» να μη λειτουργήσει από την αρχή. Ή να λειτουργήσει αντίστροφα. Να μας οδηγήσει δηλαδή σε συμπέρασμα ότι αυτός που έχουμε απέναντί μας δεν ικανοποιεί ούτε το αισθητήριό μας ούτε τις αναζητήσεις μας.  Υπάρχει λοιπόν ο κίνδυνος να τον απορρίψουμε.

Θα έλεγα εδώ κάτι. Αν η «χημεία» αισθανόμαστε ότι λειτούργησε  θετικά ας αποδεχθούμε το αρχικό συμπέρασμα για να είμαστε πιο δεκτικοί, πιο φιλικοί, πιο προσπελάσιμοι.

Αν τα μηνύματά της είναι αρνητικά να σκεφθούμε απλά ότι μπορεί να κάνουμε λάθος και να μη στηριχθούμε απόλυτα σ’ αυτό που μπορεί να μας κάνει πιο επιφυλακτικούς, πιο απόμακρους και ίσως απορριπτικούς.  Είναι απαραίτητο να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία, εκτός αν ο άλλος εκπέμπει διαρκή επιθετικότητα, άρνηση, εγωισμό και φανατισμό.

Το περιβόητο «κλικ» λοιπόν. Που το αναζητούμε συνήθως με αγωνία και παρακαλάμε να μας συμβεί.

Χαλαρώστε…συμβαίνει.

Αρκεί να έχουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας ανοιχτά, να το αναζητάμε και να μη μας αποθαρρύνουν οι αποτυχίες.

Μέσα στη ζωή είναι κι αυτές.

Και με τη ζωή εξάλλου ένα «κλικ» μας ενώνει. Κι ένα μεγάλο χαμόγελο.