Του Ηλία Κωνσταντινίδη, Συμβούλου Εταιρικής Επικοινωνίας

www.fastcompany.com

Παρόλο που στην τυπική διαδικασία της επικοινωνίας και στο σχετικό σχεδιάγραμμά της περιλαμβάνονται μόνο οι μεταβλητές «Πομπός», «Δέκτης», «Μήνυμα», «Μέσο» και «Ανατροφοδότηση», εντούτοις μία παράμετρος που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε αν θέλουμε η επικοινωνία μας να είναι αποτελεσματική και συνεπώς ωφέλιμη για εμάς, είναι ο χρόνος που θα εκπέμψουμε το μήνυμά μας,  να είναι όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικό, το γνωστό σε όλους μας «timing».

Τι είναι όμως το timing;

Γιατί η καταλληλότητα του χρόνου παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στο να επικοινωνήσουμε με παραγωγικό τρόπο; Επικοινωνία δεν σημαίνει αυθορμητισμός;  Γι αυτό το τελευταίο θα μιλήσουμε άλλη φορά, αλλά για να μη σας κρατάω σε αγωνία θα σας… προσγειώσω από τώρα και θα απομυθοποιήσω το πράγμα λίγο απότομα, γιατί αυθορμητισμός στην επικοινωνία, στις περισσότερες των περιπτώσεων ίσον αδυναμία να προκαλέσουμε στο επίπεδο που θέλουμε τη συμπεριφορά που μας ενδιαφέρει.

Πάμε λοιπόν πίσω στο timing. Αρχικά σκεφθείτε κάτι πολύ απλό. Αν εργάζεστε (εντάξει… λέμε τώρα), όταν σκεφθείτε να ζητήσετε αύξηση, χάρη, άδεια, δεν είπατε για τον προϊστάμενό σας: «Θα τον βρω στις καλές του και τότε θα του το ζητήσω»;

Τι υπολογίσατε εκεί;

Απλά να βρεθείτε σε συνάφεια με την ευνοϊκή του διάθεση στη συγκεκριμένη στιγμή. Και μετά τι κάνατε;

Παρακολουθήσατε σαν λαγωνικό τη συμπεριφορά του και περιμένατε να λάβετε σήματα ότι βρίσκεται σε καλή ψυχική διάθεση. Αν είναι εκνευρισμένος επειδή οι πελάτες δεν πληρώνουν, αν τσακώθηκε το πρωί με τη γυναίκα του, αν βρήκε το αυτοκίνητό του γρατσουνισμένο, αν…αν..αν…, τότε βέβαια αν του ζητήσετε εσείς οτιδήποτε, ίσως την επόμενη μέρα ψάχνατε για δουλειά (όχι ότι τώρα δεν ψάχνετε ίσως). Ενώ όταν είναι «στις καλές του», μπορείτε να ζητήσετε ό,τι θέλετε.

Σκεφθείτε επίσης και κάτι άλλο, ένα διαφορετικό στιγμιότυπο από την καθημερινότητά μας.

 Υπόθεση λοιπόν εργασίας. «In vitro» που λένε.

Έστω -τι όμορφο- ότι θέλουμε να φλερτάρουμε με το πρόσωπο που μας εμπνέει. Και θέλουμε να εκδηλώσουμε το ενδιαφέρον μας.

Αν όμως το αντικείμενο του πόθου σας περνάει «δύσκολη» φάση, αν μόλις χώρισε και δεν έχει ξεπεράσει τον/την πρώην, αν το απέλυσαν από τη δουλειά του (σύνηθες στις μέρες μας), αν βρε αδελφέ δεν έχει και πολύ διάθεση για σχέσεις, ή το απλούστερο, έχει αλλού στραμμένο το ενδιαφέρον του, τότε πολύ πιθανόν η πρωτοβουλία σας να εκδηλώσετε το ενδιαφέρον σας, δεν θα ευοδωθεί και θα ακολουθήσει εκείνο το εύγευστο… ζυμαρικό που όλοι κάποια στιγμή έχουμε δοκιμάσει! Καταλαβαινόμαστε!

 Μα θα μου πείτε… «Καλά, και πώς θα ξέρω αν βρίσκεται στην κατάλληλη φάση;»

Σωστά… δεν το ξέρετε… και ίσως είναι και πολύ δύσκολο να το μάθετε, εκτός αν επιστρατεύσετε –αν υπάρχουν- κοινούς φίλους που μπορεί κάτι να…ξέρουν.  Ή έχετε υπομονή να το ανακαλύψετε μόνοι σας.

Αυτό λέγεται μελέτη του δέκτη. Και αξιολόγηση των «πρόδρομων σημάτων», γιατί όπως σ’ ένα σεισμό υπάρχουν κάποια ανεπαίσθητα σημάδια πριν την εκδήλωσή του, έτσι συμβαίνει και στις σχέσεις των ανθρώπων. Απλά εδώ δεν χρειάζονται σεισμογράφοι, αλλά απλή παρατήρηση και «γνώση» του άλλου.

Τι θέλω να σας πω με όλα τα προηγούμενα;

Θέλω απλά να υπογραμμίσω ότι για να είναι αποτελεσματική η επικοινωνία μας (γιατί χωρίς αναμενόμενο αποτέλεσμα ολοκληρωμένη επικοινωνία δεν υφίσταται), πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη πολλές επιμέρους παραμέτρους που θα κάνουν εφικτή την εκπομπή του κατάλληλου από εμάς σήματος. Αυτές οι παράμετροι θα μας κατευθύνουν ώστε να εκπέμψουμε το μήνυμά μας χρησιμοποιώντας τον πιο πρόσφορο τρόπο, έτσι ώστε τα πρόδρομα σήματα που θα λάβουμε να είναι στην επιθυμητή από εμάς κατεύθυνση.

Δύσκολο; Δε νομίζω.

Θέμα εμπειρίας είναι και μόνο. Χρειάζεται επαναλήψεις. Πολλές επαναλήψεις. Να κάνουμε λάθος. Να ξαναδοκιμάσουμε. Και να ξανακάνουμε λάθος. Να το αξιολογήσουμε. Να διορθώσουμε την τεχνική μας.

Και στην τελική να μάθουμε, πως, επικοινωνία δεν νοείται χωρίς συγκεκριμένη στόχευση, χωρίς σύστημα, στρατηγική και μεθοδολογία.

Καλή επιτυχία.

Α… και κάτι άλλο.

Το «δάσκαλε που δίδασκες»… στην περίπτωσή μας ισχύει!!!