Γράφει η Ελισάβετ Γεωργίου, Εργασιακή Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

20 Νοεμβρίου,

Στο χωριό του Αη Βασίλη υπάρχει πολύ κινητικότητα. Εχει καλέσει σε γενική συνέλευση όλους τους βοηθούς του. Μετά από ολιγόλεπτη καθυστέρηση εμφανίζεται και ζητά την προσοχή τους. Μόλις το ακροατήριο ησύχασε, άρχισε με κοφτή φωνή να μιλά….

Αγαπητοί μου συνεργάτες, στην προσπάθεια μου να ανταποκριθώ στις ανάγκες λειτουργίας του εργαστηρίου, με μεγάλη μου λύπη, θα ήθελα να σας ανακοινώσω ότι πρέπει να προβώ σε μείωση του προσωπικού.    

Αποφάσισα να κρατήσω μόνο 3 βοηθούς και να πουλήσω τον αναπληρωματικό τάρανδο, που είναι και ο μεγαλύτερος σε ηλικία.  Ηταν μια πολύ δύσκολη απόφαση για μένα και σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα να στεναχωρήσω τους βοηθούς μου, παρά τα παιδιά που περιμένουν τα δώρα τους. Επανασχεδίασα τις διαδρομές για να μειώσω το χρόνο παράδοσης. Επίσης, από φέτος θα διαβάζω μόνο εγώ τις επιθυμίες των παιδιών, έτσι δε θα χρειαστεί να περάσουν από την επιτροπή προγραμματισμού η οποία φυσικά θα καταργηθεί. Στόχος μου είναι να ικανοποιήσω τις επιθυμίες των παιδιών με το λιγότερο δυνατό κόστος.

Ολοι σάστισαν. Οι βοηθοί του Αη Βασίλη περίμεναν πως και πως την εποχιακή τους δουλειά για να συντηρηθούν τον υπόλοιπο χρόνο. Ξαφνικά θα έμεναν άνεργοι. Επρεπε κάτι να κάνουν! Οργανώθηκαν άμεσα και όρισαν μια επιτροπή για να μπορέσουν να κάνουν ένα πλάνο δράσης.
Αν πείσουμε τα παιδιά να επιθυμούν λιγότερο ακριβά δώρα; Εχουμε παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια ζητούν όλο και ακριβότερα δώρα, κάτι που συνεχώς αύξανε τον προϋπολογισμό του Αη Βασίλη.
Καλή ιδέα, αλλά πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί;
Έχουμε μόλις 40 ημέρες μέχρι την Πρωτοχρονιά. Χρειαζόμαστε κάτι έξυπνο και άμεσο.
Επέστρεψαν στα σπίτια τους και όρισαν την επόμενη μέρα ραντεβού για να το συζητήσουν.
Το ίδιο απόγευμα ένας από τους βοηθούς του Αη Βασίλη συζητούσε με τη γυναίκα του το θέμα που τους απασχόλησε το πρωϊ. O μικρός γιος έπαιζε αμέριμνα δίπλα στο τζάκι αλλά άκουγε με προσοχή τη συζήτηση και σκεφτόταν…..
Είναι άδικο να θεωρούν ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει.                                                 

Μη κοιτάς που δε μιλάμε. Μήπως θα μας ακούσει κανένας;  Ποιός μας παίρνει στα σοβαρά; Και καλά όλα για εμάς τα κάνουν, αλλά εμεις θα πληρώσουμε στο τέλος το λογαριασμό.                                                                                              

Νομίζω ότι ήρθε η  ώρα να αντιδράσουμε. Απεργεία από το σχολείο δεν πιάνει, γιατί θα κάνουν πριν από εμάς οι δάσκαλοι για το ασφαλιστικό και θα κλέψουν την παράσταση. Θέλουμε κάτι που να τους ξαφνιάσει και συνάμμα να δουν τη δύναμή μας!!                                                                                                           

Τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές να τους ζητήσουμε κάτι πολύ ακριβό ….ανεκτίμητης αξίας.

Για να είμαστε σίγουροι ότι θα γίνει, μπορούμε να βάλουμε στο κόλπο και κάποιον που σίγουρα δε μας χαλάει χατήρι …τον Αη Βασίλη!

 Ας κάνουμε μια θυσία και αντί να ζητήσουμε το τελευταίο play station ή την καινούργια Barbie (γιατί νομίζουν ότι κάτι τέτοια μας λείπουν), να ζητήσουμε δημιουργικό χρόνο με τους γονείς (ο χρόνος είναι χρήμα και μπορούν να επενδύσουν σε εμάς), φροντίδα, αγκαλιές, χαμόγελα (πανάκριβα στις μέρες μας λόγω έλειψης).                                                                                            
Ηρθε η ώρα να μάθουν τις πραγματικές μας ανάγκες. Προσπαθήσαμε με πολλούς τρόπους να το πούμε αλλά μας εξαγόραζαν με πανάκριβα ρούχα και παιχνίδια. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι και εμεις δε μπορούμε να αντισταθούμε εύκολα, κυρίως στα παιχνίδια, όπως οι μαμάδες στα καλλυντικά!                                                                                                               

Αύριο κιόλας θα το προτείνω στους συμμαθητές μου και θα προσπαθήσουμε να το διαδόσουμε σε όλα τα παιδιά.     
15 Δεκεμβρίου…..
Στο εργαστήριο του Αη Βασίλη τα γράμματα των παιδιών έχουν αρχίσει να καταφθάνουν. Ο ίδιος περνά ατελείωτες ώρες διαβάζοντας και ταξινομώντας τα. Μονολογεί..

Είναι το 1512ο γράμμα που διαβάζω και ένα ακόμα παιδί ζητάει για δώρο δημιουργικό χρόνο με τους γονείς. Μήπως τα jumbo άλλαξαν διαφήμιση; Δεν μπορεί ξαφνικά φέτος τα παιδιά να ζητούν τόσο ίδια «πρωτότυπα» δώρα. Πώς θα τα καταφέρω να ικανοποιήσω μια τόσο ιδιαίτερη επιθυμία;                                                           

Τα καλά νέα είναι ότι το κόστος για να γίνει κάτι τέτοιο είναι είναι €0, αλλά χρειάζεται πολύ δουλειά με τους γονείς κάτι που παίρνει όχι μόνο τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς αλλά ολόκληρη τη χρονιά. Επιπλέον σίγουρα θα χρειαστώ βοήθεια, στην ηλικία μου τα ετήσια έργα είναι εξοντωτικά. Θα ξανακαλέσω τους βοηθούς  μου…
31 Δεκεμβρίου…..
Οι βοηθοί δουλεύουν ασταμάτητα. Ο Αγοιος Βασίλης αν και κουρασμένος, φανερά ικανοποιημένος προσπαθεί να ελέγξει τις τελευταίες λεπτομέρειες.  
Είμαστε έτοιμοι να το δώσουμε για εκτύπωση; Ανυπομονώ να δω την έκπληξη των γονιών όταν θα ξυπνήσουν και θα δουν αντι για ένα πακέτο με παιχνίδια για το παιδί, ένα φάκελο με μια επιστολή για αυτούς. Αν και στην αρχή ξαφνιάστικα με τα φετινά γράμματα των παιδιών, τώρα πια είμαι σίγουρος ότι τα παιδιά μόνο μπορούν να μας βγάλουν από το αδιέξοδο που βιώνουμε. Εχουν αγνή καρδιά και καθαρό μυαλό!
Πήρε από τον εκτυπωτή την επιστολή για τους γονείς και άρχιζε να διαβάζει:
«Αγαπητά μου παιδιά,
Πάει καιρός που έχετε να λάβετε δικό μου δώρο. Από τότε που κάποιος μεγαλύτερος σας σας έπεισε ότι δεν υπάρχω. Ο χρόνος κύλησε, μεγαλώσατε,  γίνατε  εσείς γονείς και τα παιδιά σας περιμένουν να ανοίξουν το δικό τους δώρο από μένα.
Φέτος τα παιδιά ενώθηκαν και ζήτησαν δώρα …ανεκτίμητης αξίας.

Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης τα παιδιά μου θύμησαν ότι το καλύτερο δώρο είναι δωρεάν γιατί η αξία του δεν μπορεί να εκτιμηθεί ούτε σε χρήμα ούτε σε χρόνο. Η αγάπη, η φροντίδα, η αγκαλιά, το χαμόγελο δεν κοστίζουν αλλά αξίζουν.                                                   
Τα παιδιά ζητάνε πίσω τους γονείς που κυνηγώντας το χρήμα για να κάνουν  τη ζωή των παιδιών τους πιο άνετη, ξέχασαν να γυρίσουν σπίτι. Τους αγόρασαν ένα πανάκριβο παιχνίδι αλλά δεν τους πρόσφεραν τη συντροφιά τους για να το παίξουν μαζί. Τους πήγαν σε καλά σχολεία και φροντιστήρια αλλά δε μοιράστηκαν μαζί τους τον αγώνα και την αγωνία για την κατάκτηση της γνώσης. Τους πρόσφεραν ένα πολυτελές σπίτι αλλά τους στέρησαν ένα ακόμα αδερφάκι για να μοιραστούν τις καλές και τις δύσκολες στιγμές στο μέλλον. Θέλουν πίσω την οικογένεια που εσείς θυσιάσατε στο βωμό της πετυχημένης και λαμπερής καριέρας.
Τώρα που η λάμψη έφυγε, οι πολυτελείς παροχές σταμάτησαν και αρκετοί γονείς πέρασαν την πόρτα του ΟΑΕΔ, τα παιδιά σας προσκαλούν να παίξετε μαζί τους, να μοιραστείτε στιγμές φτιάχνοντας μαζί κουραμπιέδες και να γυρίσετε πίσω στη δική σας παιδική ηλικία. Τότε….. θα θυμηθείτε ότι υπάρχω!
Αυτή τη φορά σας έφερα ένα δώρο που δεν το ζητήσατε αλλά κάποιος που σας ξέρει καλύτερα από όσο νομίζετε, το παιδί που γεννήσατε, σας το στέλνει με πολλή αγάπη.
Σας υπόσχομαι ότι εγώ και η ομάδα μου θα είμαστε στη διάθεσή σας όλη τη χρονιά για να σας βοηθήσουμε.
Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας με το γνωστό παραδοσιακό τρόπο. Ζητήστε το και με τον τρόπο που μπορεί να μην έχετε σκεφτεί, απλά θα συμβεί!
Ο παλιός σας φίλος,
Αγιος Βασίλης»

Κρατώντας την επιστολή και δίνοντας την τελική έγκριση, κοίταξε γύρω του, χαμογέλασε και είπε στους βοηθούς του….

Αγαπητοί μου συνεργάτες θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την πολύτιμη βοήθειά σας. Χάρη σε εσάς, είμαστε και φέτος έτοιμοι για την αποστολή μας! Μας περιμένει μια δημιουργική χρονιά με πολλή δουλειά και νέες προκλήσεις! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν….