Ο φόβος της αλλαγής, πάντα επικεντρώνει την προσοχή μας σε αυτό που ίσως δεν διατηρηθεί και όχι στο καινούργιο που μπορεί σαν ώσμωση να διαπεράσει τους πόρους της συνειδητότητάς μας και να διαχωρίσει το θετικό από το αρνητικό με εμπιστοσύνη και γενναιοδωρία.

Στην πραγματικότητα δεν έχουμε χάσει τίποτα. Όλα συνεχίζονται, όλα είναι αιώνια.

Ο θρήνος είναι μία φυσιολογική ανάγκη για να ξεπεράσουμε την ‘απώλεια’, όμως είναι απαραίτητο να θεωρούμε ότι τιμούμε το πρόσωπο μέσω του θρήνου;

Πώς θα ήθελε το ίδιο να τιμηθεί;

Αν και για όσο δεν έχουμε τακτοποιήσει μέσα μας αυτό που μας λείπει από αυτό που υπάρχει ζωντανό στη μνήμη μας, θα συνεχίσουμε να προβάλουμε την δική μας αδυναμία σε άλλους ή σε καταστάσεις, ψάχνοντας υπαίτιους για το συμβάν.

Το να κατηγορούμε τους άλλους μας κρατάει στη θέση του τιμωρού και του θύματος μαζί. Η στάση αυτή μας κρατάει σκλάβους της ζωής και όχι υπηρέτες της ανθρωπότητας. Συνεπώς αργά ή γρήγορα θα τεθούμε εναντίον και της ζωής της ίδιας. Άλλοτε θα κατηγορούμε και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πιο το όφελος όμως να αδικούμε ξανά τον εαυτό μας για μία πιθανή λάθος επιλογή;

Κατά πόσο θα υποστηρίξουμε την πρόοδο αν επαναφέρουμε σκηνές του παρελθόντος στην παρούσα μας επίγνωση;

Μήπως η μόλυνση που προκαλούμε στον υποσυνείδητο νου μας είναι μεγαλύτερη από το ίδιο το συμβάν;

Η παγίδα της νοσταλγίας εμφανίζεται σαν σειρήνα προς τον άλογο συναισθηματισμό. Η σωτηρία της ψυχής έγκειται στην ανάγκη και πίστη πως είμαστε ήδη ελεύθεροι. Τότε είμαστε το ίδιο μας το μέλλον. Δεν χρειάζεται ούτε να το σχεδιάζουμε, ούτε να το φοβόμαστε. Απλώς το αποκαλύπτουμε και δίνουμε και στους άλλους τη χάρη που μας έχουν δωριστεί από όσους και αν έφυγαν ή θα ξανάρθουν.

Ο διαλογισμός και το φως της Υπέρτατης Πηγής θα είναι ο οδηγός για τη λύτρωση από κάθε δισταγμό και αγωνία.